1951. Msza prymicyjna księdza Pawła

W dniu, kiedy kończyliśmy nasze rekolekcje w Chatce w Brennej, podczas wieczornej Mszy świętej, już w kaplicy na naszym Wydziale Teologicznym, miała miejsce Msza święta prymicyjna księdza Pawła, nota bene absolwenta Wydziału. Z tego powodu ksiądz Krzysztof nie robił Mszy w Chatce, abyśmy w jak najliczniejszym gronie w niej uczestniczyli. Ksiądz Paweł był związany z naszym Duszpasterstwem, prowadził nawet spotkanie, w którym dzielił się swoim doświadczeniem z pobytu na misji w Afryce. Ja niestety nie byłam wtedy jeszcze w Duszpasterstwie, nie mniej miałam okazję poznać go bliżej podczas wydziałowych wyjazdów studyjnych do Izraela oraz Rzymu i Watykanu. Dał się poznać jako sympatyczny, otwarty i mądry życiowo człowiek. Szczerze kibicowałam mu w jego drodze, a właściwie to na finiszu drogi do kapłaństwa. I wiecie co, wiem że to będzie dobry ksiądz - jeżeli ktoś widzi w takim kimś jak ja po prostu człowieka, a nie problem, to w każdym innym też to będzie widział. W dodatku zachwyciło mnie jego poczucie humoru i ten dystans do samego siebie.

Ksiądz (wtedy to jeszcze alumn) Paweł siedzi po mojej prawej stronie

A tutaj czekamy na Placu św. Piotra na papieża. Paweł stoi za mną

Doczekaliśmy się. Paweł po angielsku informuje papieża, że jesteśmy grupą studentów z Wydziału Teologicznego z Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach

Bardzo, ale to bardzo ucieszyło mnie to, że odprawi u nas Msze świętą. Tak bardzo chciałam być na jego święceniach kapłańskich, ale wypadło mi coś innego. Żałowałam, ale życie to sztuka wyboru. Jednak nie wyobrażałam sobie, aby teraz nie iść. I chociaż zmęczenie z minionych trzech dni dawało o sobie znać, to jednak pojechałam do K-c, aby wziąć udział w tym wydarzeniu.

Po procesji wejścia i obrzędach wstępnych ksiądz Krzysztof powitał serdecznie przybyłego gościa i podziękował mu za sprawowanie Mszy świętej, która zaliczana jest do prymicyjnych. Ksiądz Paweł podziękował mu za to i stwierdził, że to dla niego wielka przyjemność, ponieważ czuje się bardzo związany z naszym Duszpasterstwem Akademickim, chociaż przez to, że był w seminarium, to nie mógł uczęszczać na jego spotkania tak często, jakby tego chciał.

W Liturgii Słowa usłyszeliśmy fragment z Księgi Rodzaju opowiadający o grzechu pierwszych rodziców, drugie Czytanie pochodziło z Drugiego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian, Ewangelia była fragmentem Ewangelii według św. Marka, a w refrenie psalmu śpiewaliśmy, że "Bóg zbawicielem, pełnym miłosierdzia". Po wysłuchaniu Ewangelii wszyscy z niecierpliwością czekaliśmy, co też powie do nas ksiądz Paweł.

Podczas wygłoszonej homilii nawiązał do wszystkich trzech czytań, które usłyszeliśmy w czasie Liturgii Słowa. Jak sam przyznał, kiedy pierwszy raz ją przeczytał, to "włos mu się zjeżył na głowie". Bo oto padające w niej słowa są jedną wielką przestrogą. On zaś miał pragnienie powiedzieć do nas jakieś pozytywne słowa umocnienia. Ale jak w pozytywny sposób skomentować słowa "Jeżeli jakieś królestwo jest wewnętrznie skłócone, takie królestwo nie może się ostać. I jeśli dom wewnętrznie jest skłócony, to taki dom nie będzie mógł się ostać" (Mk 3, 24-25)? To trudne, a zarazem odpowiedzialne słowa. Tym bardziej, że sam ocenia wielu ludzi i robi to szybciej, niż sąd 24-godzinny. A jednak te zacytowane słowa uświadamiają mu, jak szkodliwe są wszelkie podziały i konflikty, wzajemne oceny siebie, nawet jeżeli ta myśl potępienia nie zdąży opuścić jego głowy. Chociaż na chwilę pozwala to uwolnić emocje i wyrzucić napięcie, to na dłuższą metę wyrządzają szkodę jemu samemu i otoczeniu. Kiedy zapominamy o miłości, tracimy zaufanie i wiarygodność, rozsypują się nasze relacje. W "Wyznaniu wiary" wyznajemy ją m.in. w katolicki (powszechny) Kościół - w najgłębszej tożsamości związany z Jezusem i ogarniający cały świat. Związany z Tym, który wylewa swoją krew za wielu ludzi. Tym, który nikogo i niczego nie niszczy, ale bez zmęczenia buduje mosty. Tym, który nie tylko wychodzi na peryferia, ale czasami stąpa po krawędziach. Właśnie dlatego, jak mówiła Ewangelia z tego dnia, mierzy się z różnymi zarzutami, ocenami czy też niezrozumieniem. To pod Jego adresem zgromadzony pod oknami tłum, wraz z uczonymi w Piśmie, krzyczał: "Odszedł od zmysłów! Ma Belzebuba! Ma ducha nieczystego! To wariat! Odbiło mu!". Jednak będąc apostołami nie możemy zachowywać się jak jego przeciwnicy - oceniający, krytykujący, niszczący, ale tak jak On - odpowiadający na zło dobrem. O tym do czego prowadzi brak miłości i jedności opowiada historia Adama i Ewy z Pierwszego Czytania. Mieli oni Raj na ziemi, który objawiał się nie tylko w pięknie ogrodu Eden, ale nade wszystko w idealnej harmonii. Wszystko jednak prysło niczym bańka mydlana przez grzech. Sprzeciw wobec Boga skończył się tym, że Adam zaczął się kłócić z Ewą, pojawiło się szukanie winnych, przerzucanie odpowiedzialności z jednego na drugiego oraz spychologia stosowana: Adam stwierdził, że wszystkiemu winna jest Ewa, Ewa mówi, że to wszystko wąż, a gdyby tam było więcej istot obdarzonych inteligencją to zapewne ta karuzela nie miałaby końca. W efekcie pierwsi ludzie utracili swój Raj na ziemi przekazując swoją grzeszną naturę kolejnym pokoleniom. Dochodzi wręcz do tego, że ich synowie zabijają siebie nad wzajem. Spirala nienawiści nakręca się. Jak zaznaczył ksiądz Paweł, brak jedności z Bogiem i z ludźmi ma katastrofalne skutki. Kolejne przykłady przytacza historia różnych narodów, w tym Polski, która zniknęła z mapy świata właśnie przez te wewnętrzne podziały. Nieszczęścia nie ominęły też tej Śląskiej ziemi, która akurat nigdy nie była pod zaborami. A jednak nasi przodkowie cierpieli tylko dlatego, że byli Ślązakami - ich domy nagle podzieliła granica, jeden przodek przymusowo walczył w Wermachcie, a drugi bronił Polski. Neoprezbiter zastanawiał się, czy te tragedie nie powtarzają się też we współczesnym świecie, chociażby za wschodnią granicą. A często wręcz wystarczy, że spojrzymy na nasze domy, miejsca studiowania, wspólnoty - bo łatwo jest mówić o Kościele ogólnie, czy o historii społeczeństw, ale może czas, byśmy spojrzeli we swoje własne serca, czy nie ma w nich pokusy zamykania się na innych, budowania murów, obgadywania i oceniania. Albo czy nie jesteśmy wewnętrznie niespójni, ubrani w kilka masek w zależności od okoliczności. A przecież dom wewnętrznie skłócony nie może się ostać. Jak zauważył ksiądz Paweł, Liturgia Słowa z tej niedzieli daje wszystkim szansę, aby się temu przyjrzeć, a potem zająć się swoimi słabościami. Wszystko po to, abyśmy się mogli wewnętrznie zintegrować, a następnie budować jedność z Bogiem i z innymi ludźmi. Niełatwe słowa Jezusa są dobrą i logiczną nowiną. Wzywający nas do jedności Chrystus nie chce nas wcześniej odrzucać, oceniać i osądzać. Ksiądz przywołał tutaj słowa św. Pawła z Drugiego Czytania, w którym słyszeliśmy, że celem Jezusa jest wzmocnienie w każdym z nas wewnętrznego człowieka, odnawianie go z dnia na dzień, nawet jeżeli z nerwów, albo z mierzenia się z prawdą o sobie, trochę zniszczeje ten nasz wewnętrzny człowiek - włosy najpierw zaczną siwieć, a następnie wypadać. Ksiądz Paweł przyznał, że Bóg nas w dzisiejszym dniu napomina, ale to po to, aby dać nam kolejną szansę. Bo jak śpiewaliśmy w psalmie "Bóg zbawicielem, pełnym miłosierdzia" - to On udziela przebaczenia, u niego łaska, obfite odkupienie ze wszystkich naszych grzechów. Warunek jest tylko jeden - byśmy zapłakali nad tą naszą słabością, byśmy ją wyznali w sakramencie pokuty i naprawdę starali się budować jedność z nim i między nami. Porzucenie zawsze wprowadzającego rozłam grzechu może być szansą na nowy początek. Dlatego te trudne słowa usłyszane podczas Liturgii Czytań powinny budzić w nas nadzieję, że jeżeli pójdziemy za Jezusem, to nie czeka nas droga utraty czegokolwiek, albo ostatecznego upadku, ale trwania w szczęściu i w bezpieczeństwie. I to już na wieki. Na koniec ksiądz Paweł życzył sobie i nam, abyśmy tej jedności doznawali teraz, kiedy gromadzimy się na Liturgii, ale też wtedy, kiedy się spotkamy po drugiej stronie na Liturgii Niebiańskiej, abyśmy mogli chwalić Pana na wieki. 

W imieniu całej wspólnoty duszpasterskiej podziękowania i życzenia księdzu Pawłowi złożył John, mówiąc nieco żartobliwie, że nieważne gdzie trafi na parafię, czy do archikatedry, czy też do Rybnika, zawsze będziemy o nim dobrze i ciepło myśleć. W odpowiedzi neoprezbiter przyznał, że dzień wcześniej otrzymał od biskupa nominacje na pierwszą parafię i okazało się, że jest to jedna z rybnickich parafii. Po kaplicy rozległ się śmiech, ale i sam kapłan się z tego śmiał.

Odbierając prymicyjne błogosławieństwo od Pawła zostałam przez niego przytulona. Nie wobec każdego zdecydował się na ten gest, tylko kilku osób. A przy okazji usłyszałam od księdza Pawła, że cieszy się, iż jestem tutaj tego dnia z nim. Poczułam się wyróżniona, nie wiem, czy słusznie, czy też nie. Ale przez chwilę moje wnętrze przeszywała prawdziwa radość.

Ksiądz Paweł w otoczeniu naszych duszpasterskich ministrantów oraz księdza Krzysztofa

Po zakończonej Mszy świętej oraz prymicyjnym błogosławieństwie wszyscy udali się do ośrodka Duszpasterstwa na ciepłą herbatę, ciasto oraz rozmowy, w tym z księdzem Pawłem. Kiedy dowiedział się od Madziałka co razem we dwie planujemy zrobić, to w żartach nazwał nas "studentkami roku". A tak na serio to gratulował nam pomysłu i obiecał wspierać nas modlitwą, a jeżeli będzie trzeba, to i czymś więcej. Spotkanie zakończyliśmy wspólnym odmówieniem komplety. Przynajmniej jego oficjalną część. Niestety, ja i Madziałek musiałyśmy się ewakuować. Ale taki już los niezmotoryzowanych i mieszkających z dala od tego wszystkiego osób.