1953. Rozmyślanie o naszej młodzieży

Z racji ładnej pogody wychodzimy z dzieciakami ze świetlicy na boisko znajdujące się przy pobliskiej podstawówce. Niektóre z nich nawet do niej uczęszczają, i raczej kojarzy im się ona z przykrym obowiązkiem niż z czymś miłym i pożytecznym. I wydaje mi się, że wielu z nich naprawdę gotowych by było gotowych zakończyć swoją edukację po pierwszych kilku klasach, ze znajomością czytania, pisania i podstaw liczenia. Na pytania z czego zamierzają żyć pada odpowiedź, że z tego, co dostaną z opieki społecznej. Trochę mnie przeraża takie podejście, ale myślę, że doskonale odzwierciedla się tutaj powiedzenie, że wiele zwyczajów, zachowań i przekonań przechodzi z pokolenia na pokolenie. Niby staramy się zmienić takie nastawienie, ale tutaj naprawdę jest potrzebna wieloaspektowa praca z całą rodziną, a nie tylko z jej niektórymi członkami.

Na boisku chłopcy w większości kopią piłkę, a dziewczęta grają w siatkówkę. Młodsze dzieciaki szaleją na placu zabaw. Oczywiście są też tacy, którzy rozmawiają w podgrupkach, albo samotnie siedzą w cieniu drzew i np. grają na telefonie komórkowym. Chociaż ostatnio w pozytywny sposób zaskoczył mnie chłopiec z młodszej grupy, który grał z koleżanką w bierki. I z tego co widziałam - dobrze się bawili. A może to działa tak, że im młodsze dziecko, tym bardziej kreatywne i chętne do interakcji z innymi?

Pomysł z brakiem prac domowych uważam za chybiony. Przynajmniej w stosunku do naszych dzieciaków. Tak jak pisałam, większość z nich ma bardzo słabą motywację do nauki, a po wprowadzeniu tego dziwnego pomysłu w życie jakby nie miało jej już wcale. Skutek tego jest taki, że ich oceny poleciały na łeb, na szyję, a niektórzy z nich mają nawet egzaminy poprawkowe w sierpniu. Myślicie, że się tym przejmują? Nic z tych rzeczy. Za to zaskoczył mnie, pozytywnie rzecz jasna, Maksym tym, że z matematyki ma na koniec bez problemu ocenę dostateczną. Być może nie ma się czym chwalić, ale zważając na to, że przez ostatnie lata miał ledwie dopuszczający, to myślę, że jest to niemałe osiągnięcie. Kropka, ach to dopiero jest petarda i mózg - postarała się, dobrze napisała ogólnopolską olimpiadę z angielskiego, dzięki czemu już może być pewna maksymalnej ilości punktów z tego przedmiotu na maturze. Już drugiego - w pierwszej klasie wystartowała w olimpiadzie chemicznej i już ma pewny indeks na kilka uczelni. Na czym polega "problem"? Na tym, że ona nie chce studiować. Po zakończeniu technikum chce od razu poszukać pracy i przejąć opiekę prawną nad młodszym bratem. I weź człowieku przekonaj ją do zmiany zdania.