1352. A w 32 rok życia dosłownie wbiegłam...

I to dosłownie. Jednak zanim do tego doszło, cały dzień poprzedzający datę upamiętniającą kolejną rocznicę moich urodzin pomagałam przy wręczaniu medali biegaczom, którzy ukończyli górski bieg, najpierw na dystansie 25, a następnie 45 km.
Jakiś czas temu jeden z moich znajomych napisał do mnie wiadomość z pytaniem, czy nie chciałabym pomóc mu w organizacji Maratonu Trzech Jezior. Od jakiś trzech lat Wu. jest głównym organizatorem Górskiego Biegu Frassatiego, w którym dwa razy miałam okazje brać udział, jako wolontariusz(rok temu w taki właśnie sposób spędziłam dzień moich 30 urodzin). Wiedziałam więc, że po raz kolejny czeka mnie ciekawe doświadczenie. W dodatku Wu., znając jedną z moich pasji, jaką jest bieganie, zaproponował, abym w ramach pakietu wolontariusza pobiegła na Czupel. A że to tylko 3,5 kilometra (szkoda, że mnie nie poinformował o wszelkich przewyższeniach powyżej 60०) więc zgodziłam się na jedno i na drugie. 
Dotychczas bieg odbywał się przez jeden dzień. Tym razem całość podzielono na dwa, a właściwie to na trzy, dni. W piątkowy wieczór odbywały się prelekcje z zaproszonymi gośćmi, w sobotę biegi na 25 oraz 45 km(po górskim terenie) no i niedziela przeznaczona była na bieg na wspomniany Czupel.
Ponieważ Wu. udało się załatwić wolontariuszom noclegi, do Międzybrodzia Bialskiego przyjechałam już w piątek. Nawet nie wiedziałam, że to tak blisko z Wadowic(a ściślej pisząc to z Kęt). Najpierw jednak musiałam podjechać do Gminnego Ośrodka Kultury oddać oświadczenia i odebrać mój pakiet startowy.

Torba płócienna + numerek startowy + opaska na głowę + folder o gminie

A że było już późno to jedna dziewczyna podrzuciła mnie pod OSP w Międzybrodziu Bialskim, gdzie miałam załatwiony nocleg. Ogólnie słysząc hasło nocleg w OSP miałam wizję nocowania w sali a'la weselna. Wzięłam więc karimatę i koc. Tymczasem okazało się, że są to normalne pokoje hotelowe.

Nazajutrz zostałam przydzielona do strefy medalowej znajdującej się w Porąbce. Jak wiecie, jam niezmotoryzowany człowiek, dlatego albo korzystam z czyjejś uprzejmości, albo z publicznego/prywatnego transportu. A ponieważ dzień wcześniej nie zdążyłam się z nikim umówić, postanowiłam skorzystać z lokalnej komunikacji podmiejskiej. Trochę się bałam, że zostanie ona wstrzymana na czas biegu. Jednak na przystanku nie było takiej informacji, a i lokalna(chyba) ludność zaczęła się na nim pojawiać. Wkrótce nadjechał oczekiwany autobus. Jeszcze tylko dopytałam się, czy na pewno jedzie przez Porąbkę, zapłaciłam za przejazd i już po chwili ruszyliśmy w stronę Bielska-Białej. 

Po kilkunastu minutach wysiadłam przy malowniczej zaporze oddzielającą drogę boczną od miasteczka. Wąski most pozwala mi dojść do miejscowości. Szybko odkryłam, że jestem w do jej centrum(nieopodal dojrzałam Gminny Ośrodek Kultury). Od miejscowych dowiedziałam się jak dojść do miejskiego stadionu, gdzie umieszczono metę biegów. Po drodze podziwiałam otoczenie.

Na stadionie dopiero wszyscy zaczęli się schodzić. Jeden z koordynatorów wolontariatu był nawet zdziwiony, że już jestem, bo miał zamiar wysłać po mnie jakiegoś zmotoryzowanego wolontariusza. Na szczęście okazało się to zbyteczne(od razu piszę, że nikt mi nic wcześniej nie powiedział). Postanowiłam od razu czymś się zająć, toteż porozkładałam sobie medale, które zawieszaliśmy na szyjach biegaczy.

Po chwili dołączyła do mnie koordynatorka strefy mety oraz mały John. Na pierwszego finiszującego zawodnika(z dystansu 25 km) trzeba było trochę poczekać. A potem już poszło z przysłowiowej górki. Każdy biegacz po przekroczeniu linii mety otrzymywał w pełni zasłużony medal. Ci, którzy biegli na 25 kilometrów otrzymuje go na szarej wstążce, natomiast biegacze z 45 - na niebieskiej. To, kto na jakim dystansie startował sygnalizował kolor numeru startowego.

I tak aż do godziny 19. Ale co to dla takiej zgranej ekipy jak my? Chociaż w pewnym momencie zostałam sama na mecie i to akurat w chwili, kiedy wbiegło na nią w bardzo krótkim odstępie czasu kilkunastu zawodników zarówno z jednej, jak i z drugiej trasy. Przez chwilę był mały kocioł, na szczęście szybko jedna z innych wolontariuszek przyszła mi z pomocą.

Po przekroczeniu linii mety przez ostatniego z biegaczy(potwierdzonego przez zabezpieczenie biegu) trochę pomogłam w sprzątaniu banerów, które ją przyozdabiały. Na scenie trwała w tym momencie dekoracja najszybszych zawodników. Następnie udało mi się załatwić sobie transport na nocleg w OSP. Dzięki temu już o 21:00 byłam na kwaterze. Szybki prysznic, książka i łóżko to idealny zestaw do wypoczynku przed biegiem, w którym miałam wziąć udział.

W niedzielę wstałam przed 7. Chwilkę wymieniliśmy się wrażeniami z dziewczynami, z którymi dzieliłam pokój, po czym poszłam do aneksu zrobić sobie coś na śniadanie. W aneksie było już kilkoro innych wolontariuszy, z którymi zamieniłam kilka słów. Następnie jeszcze na chwilę wróciłam do pokoju, głównie po to, aby się przebrać i spakować plecak na bieg.

Początkowo myślałam, że będę biec z plecakiem, na starcie jednak okazało się, że można go nadać jako depozyt, który zostanie wwieziony przez strażaków na szczyt. Tak też zrobiłam. Na rynku w Międzybrodziu Bialskim było już sporo startujących, wiele z nich to wolontariusze pomagający poprzedniego dnia przy Maratonie Trzech Jezior.

Start zaplanowany był na godzinę 9:00, przy czym każdy zawodnik startował w odstępie 10 sekund od pozostałego. Co prawda byłam bliżej końca listy startowej, jednak kilkoro osób zrezygnowało z występu, toteż lista się nieco przesunęła. 

Prawda jest taka, że pobiegłam bardziej dla rekreacji, niż zrobienia jakiegoś wyniku. Dlatego też bardziej dla mnie był to marszobieg, niż bieg. Poza tym chwilami były takie przewyższenia, że jakbym po nich biegła, to nic dobrego by z tego nie wyszło. Biegłam więc swoim tempem, tak, aby dobiec. I tak myślę, że nie było tak źle, bo przez tydzień kilka razy przebiegłam się po górach. Ale chyba na szczycie ktoś zaczął się niepokoić moją nieobecnością, bo gdzieś w 3/4 trasy zbiegł po mnie jeden z zawodników, a potem dołączył do nas drugi. Od razu lepiej się biegło.

W końcu udało mi się przekroczyć linię mety. Na szczycie czekał na mnie medal oraz... gromkie odśpiewanie "Sto lat". Wszak to był dzień moich urodzin. Po krótkim odpoczynku trzeba było zejść na dół. Jeszcze na szczycie poprosiłam Domina, aby mi w tym pomógł. Bo wiecie, czasami gorzej jest iść właśnie w dół, niż w górę. Chłopak bez problemu się zgodził. A po drodze informował wszystkich turystów zmierzających na szczyt, że jeżeli mi się udało to zrobić, to i im się uda, przy okazji dodając, że tego dnia obchodzę urodziny. Domino odprowadził mnie niemal pod samo OSP. Nie żegnaliśmy się też, bo na popołudnie zaplanowano dla nas, wolontariuszy, ognisko w ramach podziękowania.

Chwilkę wolnego wykorzystałam nie tylko na odpoczynek, ale też na spakowanie swoich rzeczy. W międzyczasie wróciły moje współlokatorki, które przedpołudnie spędziły na sprzątaniu trasy z poprzedniego dnia. Po ogarnięciu się poszłyśmy na ognisku, które było na ogrodzie remizy. Ledwo weszłyśmy na plac, kolejny raz w tym dniu zabrzmiało gromkie "Sto lat". W dodatku Domino przyniósł mi paczkę "Krówek" w ramach prezentu. Aż wzruszyłam się na ten gest. W połączeniu z medalem stanowiło to wyjątkowy prezent urodzinowy.

Ponieważ o 17:30 miałyśmy pociąg (moje współlokatorki wracały tym samym kursem) o 16:45 jeden z wolontariuszy podwiózł nas do Bielska-Białej na dworzec. Po ponad godzinie wysiadłyśmy w K-cach. Pożegnałam się z dziewczynami, które pojechały w swoją stronę, po czym udałam się na dworzec autobusowy na autobus do mojego miejsca zamieszkania.

A tam czekała na mnie kolejna niespodzianka. W tygodniu została dostarczona paczka od naszej Basi, którą odebrała moja siostra(wiecie, Pusia sama się nie nakarmi). Jednak jej rozpakowanie pozostawało w mojej gestii.

Po odpakowaniu znalazłam w niej całkiem pokaźny stos książek.

Wśród książek znalazła się kartka z życzeniami urodzinowymi:

Poza tym czasopisma poświęcone papieżowi Polakowi:

Książki "Pamięć i tożsamość" Jana Pawła II oraz "Wielka księga cudów Jana Pawła II".

Kolejne książki - "Grzech i przebaczenie w świetle słowa Bożego" oraz "Szczęście w niebie. O radościach wieczystej chwały".

Dzięki Basi będę miała co czytać nie tylko w zimowe wieczory, ale i podczas pokonywania trasy DG - K-ce. A z tą "Pamięcią i tożsamością" to trafiła w punkt, bo już od dawna chciałam sobie kupić tą pozycję.

W niedzielę przyszła mi do głowy też pewna refleksja - i co z tego, że przyszło mi świętować dzień urodzin jesienią(a gdybym się tak bardzo nie spieszyła, to byłby to początek zimy)? Co z tego, że niekiedy jest zimno i deszczowo, a świat stracił już piękne barwy wiosny i lata? Niektórzy uważają, że to idealne pory roku do świętowania. A tak naprawdę każdy moment jest dobry do obchodzenia urodzin. Nawet środek mroźnej zimy. Musimy tylko sami tego chcieć i to zauważyć. A jeżeli do tego dołączą się osoby, które naprawdę sprawiają, aby ten dzień był wyjątkowy, to taki naprawdę będzie. Bo ileż to osób urodziło się w owych "najlepszych miesiącach", a potem nie cieszą się z świętowania w promieniach słońca, a dzień urodzin widzą jako datę, kiedy stają się o dzień starsi? I na odwrót, można urodzić się w środku zimy i cieszyć się z tego równie silnie, jak gdyby świętowało się ten dzień w środku lata. Zapamiętajcie więc, nie liczy się pora roku, w której świętujemy pojawienie się na świecie. Gdybym miała podać składniki, które powinniśmy wrzucić do gara z napisem "udane urodziny", to wskazałabym:

1. garść radości z życia
2. kopiastą łyżkę wewnętrznego optymizmu
3. szczyptę pozytywnego myślenia
4. kilka osób, dla których jest się ważnym

Ten ostatni składnik jest niezwykle ważny - nawet zwykły telefon, SMS, wiadomość na fb z życzeniami sprawia, że człowiek wie, że nie jest dla otoczenia obojętny. Że jest akceptowany takim, jakim jest, mimo wszystko. A skoro nie jest obojętny, to jego życie, jakiekolwiek by ono nie było, ma sens.