545. Po osiemnastu latach ponownie odwiedziłam Gdynię i Gdańsk

Zatrzymać się nad morzem,
zasłuchać w szum jego fal.
Odetchnąć powietrzem z jodem,
popatrzeć w nieznaną dal.
Nakarmić zgłodniałą mewę,
skruszoną bułką w kieszeni.
Usiąść, zachwycić się światem,
na jednym z nadmorskich kamieni.

Wycieczka do Gdyni i Gdańska miała być zwieńczeniem naszej trzyletniej przygody na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II. Pojechaliśmy tam na specjalne zaproszenie jednego z naszych wykładowców, na co dzień duszpasterza ludzi morza. Nie ukrywam, że bardzo ucieszyła mnie ta wiadomość, wszak ostatni raz byłam w Gdyni i Gdańsku osiemnaście lat temu. Co prawda rok temu cały mój rocznik miał wycieczkę do Trójmiasta, dla mnie jednak zabrakło zrozumienia. Wiecie, że niby jak kaleka to sobie nie poradzi bez opiekuna. Tia... za to teraz nie mieli tego typu zastrzeżeń. Czyżby po wycieczce do Lwowa wyciągnęli odpowiednie wnioski co do tego, że nie należy oceniać ludzi po pozorach? Chciałabym mieć taką  nadzieję...

Zgodnie z umową wyruszyliśmy w naszą podróż pociągiem z Krakowa, który był opóźniony, uwaga, uwaga, ponad 120 minut. Co ciekawe, pierwsza jego stacja była w Krakowie na Dworcu Głównym, ale po drodze udało się maszyniście zgubić w Płaszowie...😁. Dzisiaj się z tego śmieję, ale wtedy targały mną zupełnie inne uczucia. W dodatku przez to opóźnienie nie weszliśmy do Narodowego Muzeum Morskiego w Gdyni. Ale to już siła wyższa. Do Gdyni dotarliśmy po 20. Na dworcu czekał na nas nasz ksiądz, który od razu zabrał nas na opóźniony posiłek do siedziby Duszpasterstwa Ludzi Morza Stella Maris, a następnie zawiózł nas do swojego znajomego na Kaszuby, gdzie mieliśmy zapewniony nocleg w przytulnym domu rekolekcyjnym.

Nazajutrz po śniadaniu wyjechaliśmy do Gdańska, gdzie na 10 zaplanowane mieliśmy zwiedzanie Narodowego Muzeum Morskiego. Mieści się ono w okazałym budynku naprzeciwko słynnej Stoczni Gdańskiej.

Mieliśmy to szczęście, że po Muzeum oprowadził nas sam jego dyrektor, co nieczęsto się zdarza. Jednocześnie stanął na  wysokości zadania i wiedząc, że będzie mieć grupę studentów turystyki religijnej, przygotował oprowadzanie właśnie pod tym kątem. Bardzo mi się to podobało, ponieważ nie było w nim nic zbędnego i nudnego.
Następnie przeszliśmy na zacumowany tuż obok statek "Słodek", na którym znajduje się interaktywna wystawa poświęcona historii wypraw morskich. Niemałą furorą wśród nas cieszyły się słuchawki rodem z PRL-u, przez które można było usłyszeć wypowiedzi kilku Matek Chrzestnych okrętów.

To właśnie na "Słodku" powstało nasze ostatnie grupowe zdjęcie(wraz z goszczącym nas księdzem, rzecz jasna):

Następnie przeprawiliśmy się promem na drugi brzeg i udali na gdańską starówkę, gdzie mieliśmy chwilkę czasu wolnego. Oczywiście pobiegłam sprawdzić, czy Neptun po 18 latach dalej stoi tam gdzie stał. Tutaj nic się nie zmieniło. No, może oprócz tego, że mnie przybyło lat...

Kiedy byłam w klasie trzeciej, czyli już po wizycie w Gdańsku, poznałam legendę o lwach z gdańskiego ratusza(kto nie zna, zapraszam >>tutaj<< do przeczytania). Och, jakże wtedy żałowałam, że nie zwróciłam na nie uwagi podczas pobytu w tym mieście. Teraz postanowiłam to nadrobić i przekonać się, czy lwy na prawdę patrzą w jedną stronę. I rzeczywiście, kociaki z nadzieją spoglądają w stronę Bramy Złotej.

To właśnie pod Bramą Złotą mieliśmy zbiórkę, po której udaliśmy się na pociąg do Gdyni. Na miejscu zjedliśmy obiad i ponownie mieliśmy czas dla siebie. Tym razem wspólnie z dwiema koleżankami udałyśmy się nad morze. Przyjemnie było usiąść sobie na ciepłej plaży, posłuchać krzyku mew, zapatrzeć się w nieznaną dal.

Aż żal było opuszczać to miejsce, no ale cóż, musieliśmy wracać na nocleg na Kaszuby. A przy okazji profesor wystawił nam oceny. To była najłatwiej zdobyta piątka w całej mojej karierze naukowej. Zaraz po przyjeździe na miejsce pobiegłam sobie nad pobliskie jezioro, aby nacieszyć się przecudnym zachodem słońca.

Kaszuby są urzekające! Zobaczyłam ich fragment i od razu się w nich zakochałam! To nic, że pogryzła mnie chmara komarów. Dla takich widoków warto było. Kiedy tak stałam sobie nad jeziorkiem, jakoś tak żal mi się zrobiło. Tego, że rok temu pozbawiono mnie wyjazdu z grupą do Trójmiasta, i tego że to już ostatnie spędzone z nią chwile, i tego, że nazajutrz już trzeba będzie się pożegnać...
W środę z żalem wsiadałam do pociągu, który po 9 godzinach dowiózł mnie do Katowic. Po drodze minęłam wiele miast. Wśród nich była Bydgoszcz oraz Poznań. Jakoś tak automatycznie pomachałam na tych stacjach do Agaji, Blueberry i Jadzi, których blogi lubię odwiedzać, a nawet przeczytałam Agaji i Jadzi od pierwszego do ostatniego postu(Blueberry zostawiłam sobie na deser). A reszta czasu? Spędziłam go głównie na czytaniu książki, już bardziej fachowej pod kątem egzaminu magisterskiego, ale nie wykluczam, że i na licencjacki ta wiedza może się przydać, na temat ogólnie pojętej turystyki. Jestem raczej człowiekiem nie lubiącym się nudzić, a po co marnować tyle cennego czasu, skoro można go mądrze spożytkować, prawda?

544. Budowniczy wiary chrześcijańskiej

Piotr i Paweł. Skała i Mały. Rybak i wytwórca namiotów oraz przedmiotów ze skór. Ukochany uczeń Mistrza i zagorzały prześladowca wyznawców chrześcijaństwa. W ikonografii Piotra pokazuje się z kluczem do Niebios Bram, Pawła zaś z mieczem, którym został ścięty. Dwie zupełnie różne osoby, które w końcu połączyło jedno - wiara w Syna Bożego, a następnie męczeńska śmierć w Rzymie. I znowu widzimy tutaj kontrast - pierwszy został ukrzyżowany jak jego Mistrz, drugi z powodu swojego rzymskiego obywatelstwa ścięty mieczem. Piotr patronuje Bazylice nazwanej jego imieniem w Watykanie, Paweł rzymskiej Bazylice za Murami. Kościół Katolicki od lat czci te dwie postacie w jeden dzień - 29 czerwca. Wedle legendy tego dnia mieli ponieść swoją męczeńską śmierć.

Szymona, bo tak pierwotnie nazywał się święty Piotr, Chrystus powołał przebywając w Kafarnaum nad Jeziorem Galilejskim. Mieszkał wraz z żoną oraz teściową w jednym z tamtejszych domów. W Ewangelii według świętego Marka wiemy, że owa teściowa chorowała. Podczas jednego z pierwszych spotkań z Nauczycielem poprosił Go o uzdrowienie jej, na co Jezus przystał. Ciekawostką jest, że właśnie owo wydarzenie spowodowało, że trzy lata później wypytywany przez kapłanów po aresztowaniu Syna Bożego Piotr zaparł go trzy razy. Szymon był ulubionym uczniem Pana Jezusa. Podczas jednego ze spotkań, jeszcze kiedy był rybakiem, Mesjasz miał mu powiedzieć: "Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił"(Łk. 5, 10), co miało być zachętą do pójścia za nim. Szymon przystał na te słowa. Wreszcie padły inne, jeszcze bardziej znaczące - "Ty jesteś Piotr, czyli Skała, i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie"(Mt. 16, 18-19). Słowa te interpretowane są jako prymat piotrowy, ustanowiony przez Syna Bożego. Inne rozumienie, bardziej dosłowne, tłumaczy te słowa jako zapowiedź powstanie Państwa Watykańskiego - słynna Bazylika św. Piotra na Wzgórzu Watykańskich została wzniesiona właśnie na szczątkach pierwszego papieża. Trzeba pamiętać, że św. Piotr zginął za czasów prześladowań chrześcijan w Rzymie na Wzgórzu Watykańskim przybity do krzyża głową w dół. Po śmierci jeden z jego uczniów miał zabrać ciało i pochować je w swoim grobie w watykańskich katakumbach. Po latach wzniesiono tam Bazylikę. I tutaj kolejna ciekawostka - wszyscy tłumnie podążają do watykańskich podziemi, aby zobaczyć grób Apostoła Narodów. Tym czasem prawdziwe doczesne szczątki spoczywają kilka metrów niżej w obawie przed rozkradzeniem ich przez niesfornych turystów.
Trochę inaczej potoczyły się losy św. Pawła. Urodził się jako Szaweł w Tarsie(aktualnie południowa Turcja) w pobożnej rodzinie żydowskiej, oprócz tego posiadał także obywatelstwo rzymskie. Należał do faryzeuszy, przez co był stanowczym przeciwnikiem Kościoła, jak i samych chrześcijan. Prawdopodobnie był obecny podczas ukamienowania świętego Szczepana. Jednocześnie jako faryzeusz musiał nauczyć się rzemiosła - opanował umiejętność tkania płacht namiotowych oraz wyrabiania rzeczy ze skóry. Około 35 roku wyruszył do Damaszku z nakazem aresztowania wyznawców nowej wiary. Po drodze miała go oślepić wielka światłość, jak też miał usłyszeć głos z Nieba, który mówił: "Szawle, Szawle, dlaczego mnie prześladujesz?"(Dz. 9, 4). Moment ten uważany jest za nawrócenie mężczyzny. Szaweł po tym zdarzeniu stracił wzrok. Przyjaciele jednak pomogli mu wsiąść na konia i zawieźli do Damaszku. Tam został znaleziony przez mężczyznę o imieniu Ananiasz, który udzielił mu chrztu świętego. Podczas przyjmowania sakramentu Szaweł przyjął podobnie brzmiące imię Paweł. Po tym wydarzeniu przebywał w Damaszku jeszcze trzy lata, po czym udał się do Jerozolimy, aby spotkać się z uczniami Mesjasza. Chcąc naśladować Apostołów odbył trzy duże podróże misyjne, docierając m.in. na tereny Grecji, Cypr oraz wiele miast Azji Mniejszej. Brał też udział w soborze jerozolimskim. Podczas pobytu w Jerozolimie został aresztowany i wraz z innymi więźniami wysłany do Rzymu. Po drodze statek ich rozbił się u wybrzeży Malty. Po opóźnionym przybyciu do Rzymu osadzono go w areszcie domowym. Po jakimś czasie został z niego zwolniony i odwiedził takie miejsca jak Hiszpanię, Kretę, Efez czy Macedonię, głosząc w nich Słowo Boże. Po pożarze Rzymu, o który Neron oskarżył chrześcijan, Paweł został ponownie aresztowany. Wyrok śmierci zapadł na drugiej rozprawie przeciwko niemu. Wedle legendy został on stracony za Bramą Ostyjską, zaś na jego grobie miano postawić Bazylikę św. Pawła Za Murami. Kilka lat temu papież Benedykt XVI miał przyznać, że w jednej z bocznych ścian grobowca w Bazylice odnaleziono doczesne szczątki świętego Pawła.
I na koniec mała ciekawostka związana z grobem św. Piotra. Na jednych z zajęć z Atrakcji krajów śródziemnomorskich prowadzący zadał nam pytanie dotyczące ważnego wydarzenia mającego miejsce co rocznie w dniu 29 czerwca w Watykanie. Tak się złożyło, że dosłownie kilka dni wcześniej skończyłam czytać książkę "Anioły i demony" Browna, w której było to napisane. Otóż 29 czerwca papież wręcza nowym kardynałom paliusze przechowywane w złotej skrzyni schowanej w domniemanym grobie św. Piotra, wypełniając w ten sposób sukcesję apostolską.

543. W przyszłym roku szkolnym na pewno będzie lepiej...

Matematyka zawsze była i w dalszym ciągu jest moją pasją. Duża w tym zasługa nauczycieli, zwłaszcza tych przekazujących wiedzę w początkowych latach nauki - nie da się ukryć, że jak ktoś od początku nie załapie o co chodzi w tych wszystkich cyferkach, krzyżykach, kreseczkach i kropeczkach, to będzie miał w dalszych cyklach nauki spore problemy. Nawet w mojej klasie z ogólniaka spotkałam się z osobami, które niezbyt dobrze umiały dodawać(!!!), a co dopiero mówić o reszcie działań? Ale może też po trochu lekceważyli matematykę, byliśmy bowiem ostatnim rocznikiem z nieobowiązkową matematyką na maturze. 

Ja jednak zdecydowałam się zdawać matmę i to na rozszerzeniu. W klasie byłam postrzegana jako szaleniec i ktoś, kto porywa się z motyką na słońce. Matematycy, wprost przeciwnie. Co prawda w klasie pierwszej, a nawet drugiej nie wyobrażam sobie jeszcze jak w ogóle napiszę tą całą maturę, wszak nie jestem w stanie posługiwać się przyborami geometrycznymi, a nawet przez dłuższy czas długopisem. Dyrekcja jednak stanęła na wysokości zadania i regularnie dowiadywała się w kuratorium oświaty, co trzeba zrobić, aby taki dziwoląg jak ja spełnił swoje marzenie. Summa summarum stanęło na tym, że obliczenia piszę na komputerze(jak zresztą całą maturę), a do zadań z geometrii przydzielono mi nauczyciela wspomagającego.

Po odebrania znakomitych wyników z matury, wszyscy wróżyli mi studia z matematyki stosowanej na słynnym AGH. Ja jednak jestem realistką - gdzież mi na matematykę, kiedy w planie studiów jest geometria z egzaminem, której z powodu moich ograniczeń mogę nie zaliczyć. Złożyłam więc papiery na katowicki AWF, na zarządzanie w fizykoterapii i sporcie osób niepełnosprawnych. Tam też miałam matematykę na drugim semestrze, a szła mi ona tak dobrze, że znalazłam się w gronie osób zwolnionych z egzaminu końcowego. Ponadto starałam się pomagać dzieciakom przychodzącym do Oratorium, kiedy miały kłopot z królową nauk.

Na początku czerwca zostałam wezwana do księdza prowadzącego Oratorium. O umówionej godzinie zjawiłam się w budynku.

 - Super, że jesteś. Jest taka sprawa - zaczął, kiedy weszłam do pokoju wspólnotowego. - M. ma kłopoty z matematyką. Grozi mu jedynka na koniec, a tym samym pozostanie na drugi rok w czwartej klasie. A ty przecież wiesz o co w tym wszystkim chodzi i jeszcze potrafisz to przekazać innym. To co, pomożesz mu? 

Cóż było robić? Jasne, że się zgodziłam, chociaż wewnątrz się we mnie gotowało. Nie byłam wściekła o to, że poproszono mnie o pomoc, ale o to, kiedy to zrobiono. Jedynka na koniec nie wychodzi ot tak sobie, uczeń raczej przez dłuższy czas musi dostawać mierne oceny. Ja zaś nie mam na bieżąco wglądu w oceny dzieciaków, które do nas przychodzą, one też niekiedy nie są chętne do nauki. 

Z drugiej strony stało się i niewiele mogłam na to poradzić. Telefonicznie umówiłam się z mamą M., kiedy młody ma przyjść do Oratorium(jednak wolę neutralny grunt), sama zaś zaczęłam przeglądać internet, aby zobaczyć, czego uczą się teraz czwartoklasiści. W sumie przez te szesnaście lat materiał niewiele się zmienił. Jeszcze tylko przygotowałam dla młodego odpowiednie karty pracy i przez cztery spotkania wałkowałam z nim ostatni materiał(nie było sensu przerabiać z nim na razie całego materiału, żeby nie miał typowej sieczki w głowie). Nie było to łatwe, wszak koncentracja nie jest mocną stroną M., w ostateczności jednak poprawił ocenę na pozytywną. A pewnie było by jeszcze lepiej, gdyby wszystko nie było robione na ostatnią chwilę. No cóż, od przyszłego roku szkolnego trzeba będzie regularnie przerabiać z M. materiał, tak aby na koniec nie miał takich zaległości.

Ja zaś jutro wyjeżdżam na trzy dni nad morze w ramach zajęć z "Morskiej turystyki pielgrzymkowej". Nie wiem dlaczego, ale po głowie chodzi mi ciągle ta piosenka.

Trzymajcie się ciepło i do zobaczenia za cztery dni!

542. Bez procesji, za to z pięknym kazaniem na temat Modlitwy Pańskiej w kontekście dzisiejszego Dnia Ojca

Oktawą nazywamy przedział czasu w liturgii, który obejmuje ważną uroczystość wraz z siedmioma następującymi po niej dniami. Wczorajszy dzień zakończył oktawę Bożego Ciała. Nie tak dawno było to święto liturgiczne, nakazane przez kościół, aktualnie jest to już tylko tradycja. Podobnie jak tradycją jest święcenie tego dnia wianków uplecionych ze świeżych ziół, pierwocin wydanych przez przebudzoną po zimie ziemię. Wokół kościołów zaś prowadzone są uroczyste procesje na wzór tych, które mają miejsce w czasie Bożego Ciała.

Niestety, niewyrównany teren wokół naszego kościoła parafialnego spowodował, że we wczorajszych obchodach zakończenia oktawy zabrakło właśnie procesji. Może już za rok będzie to możliwe? Na szczęście tradycja święcenia pierwocin naszej ziemi została zachowana. Co prawda ciężko jest znaleźć w naszym mieście taką łąkę z prawdziwego zdarzenia, jednak zawsze można coś zerwać w parku, skwerze przy blokach, a nawet od sąsiada prowadzącego ogródek bądź działkę. W ostateczności można kupić coś na bazarkach. 

Nie było co prawda procesji wokół kościoła, za to ksiądz proboszcz wygłosił niezwykle piękne kazanie na temat modlitwy Ojcze nasz, co było doskonałym uzupełnieniem usłyszanego przed chwilą fragmentu Ewangelii według św. Mateusza mówiącego o tym, jak Jezus Chrystus przedstawia uczniom słowa Modlitwy Pańskiej. Tyle w nim było wyjaśnień poszczególnych próśb, których my, wierni, nie zawsze rozumiemy:

1. Ojcze nasz, któryś jest w niebie - oczywiste jest, że będziemy się zwracać do naszego Ojca przebywającego w Niebie tak, jakbyśmy się zwracali do naszego ziemskiego taty;
2. Święć się imię Twoje - przypomnijmy sobie ile razy wzywamy Boga Ojca "z automatu", bez zastanowienia? Tym czasem, jako imię osoby najświętszej ze świętych powinno być wymawiane z czcią i należytym szacunkiem;
3. Przyjdź królestwo Twoje - wszyscy wspólnie pragniemy, aby znaleźć się w Królestwie Bożym i żyć w nim przez całą wieczność, ciesząc się obcowaniem z samym Bogiem;
4. Bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi - wola Boża dzieje się w niebie i wszyscy święci się z nią zgadzają. Dużo trudniej jest się pogodzić ludziom żyjącym na ziemi ze wszelkimi kataklizmami i chorobami, jakie ich dotykają, jakby zapominali, że wszystko to jest wolą Bożą;
5. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj - w prośbie tej wyrażamy pragnienie, aby nigdy nie zabrakło nam ani tego fizycznego chleba, który codziennie spożywamy, ani chleba eucharystycznego, którym karmimy się w Kościele świętym;
6. I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom - grzech oddala każdego z nas od przyjaźni z Najwyższym. Spowiedź święta jest sposobem na pojednanie się z nim. Jeżeli bardzo żałujemy tego, co uczyniliśmy, dostaniemy rozgrzeszenie, czyli oczyścimy się z tych grzechów. Na wzór miłosierdzia Bożego powinniśmy przebaczać tym, którzy zawinili wobec nas;
7. I nie wódź nas na pokuszenie - pokusa jest podstawową metodą walki szatana z siłami dobra. Dzięki wstawiennictwu Boga możemy się jej sprzeciwić nie ulegając jej;
8. Ale nas zbaw od złego -zbawienie, a tym samym życie wieczne w przyjaźni z Najwyższym jest podstawowym pragnieniem każdego chrześcijanina. Prośba ta wyraża się w pragnieniu odciągnięcia nas od grzechu burzącego naszą relację z Bogiem.

Piękne to było kazanie, wiele wnoszące do życia słuchających go wiernych. Ale nasz ksiądz proboszcz słynie z takich mocnych, lecz obrazowych tekstów. Pora też jak najbardziej adekwatna, wszak dzisiaj wypada Dzień Ojca. A przecież hebrajskie określenie Boga - "Abba" w tłumaczeniu oznacza "tatusiu". Będzie mi tego brakowało po jego odejściu z naszej parafii.

541. W czasie deszczu dzieci nie muszą się nudzić

Deszcz dudniący za oknem nie zwiastował niczego dobrego. "No to idealna pogoda na parafialny festyn" - przemknęło mi przez myśl, kiedy podnosiłam się rankiem z łóżka. Jeszcze raz spojrzałam w kierunku okna - nie, ewidentnie lało jak z cebra. I nic nie wskazywało na to, aby miało się wypogodzić do godziny 13:00. Z nosa w dalszym ciągu lało mi się niczym z wodospadu Niagara, w dodatku zaczęło mnie pobolewać gardło. Mogłam jeszcze wycofać się z współorganizacji festynu, ale z drugiej strony i tak wszystko było robione na ostatnią chwilę. Więc sumą rzeczy i osób odpowiedzialnych za coś było jak na lekarstwo. Mogliśmy oczywiście zaangażować osoby ze scholi, ksiądz znał jednak moją niechęć do niektórych tamtejszych mam i warunek "albo ona albo ja"(wyjaśnienie -> tutaj, może nie wprost, ale między wierszami można się domyśleć o co chodzi), wolał ograniczyć się do sprawdzonego składu z sobotnich spotkać z dziećmi. Zresztą przy dobieraniu "kadry" na letnie półkolonie kierował się tą samą zasadą.

Ku moim przewidywaniom pogoda niezbyt poprawiła się do czasu rozpoczęcia imprezy. Może nie lało jak z cebra, ale siąpiło... Ku naszemu zaskoczeniu na boisku pojawiło się sporo dzieciaków i to nie tylko tych, którzy chodzą na sobotnie oratorium. Festyn rozpoczęliśmy modlitwą oraz zaśpiewaniem kilku piosenek, ku rozgrzewce. Bo już za chwilę miał się rozpocząć wielobój. Popatrzyłam na zachmurzone niebo w nadziei na chociaż malutką dziurę w chmurach, przez którą prześwitywałby kawałeczek błękitnego nieba. Na próżno. Moja konkurencja na wieloboju była bowiem typowo podwórkowa. Nie wyobrażam sobie bowiem podłogi Domu Młodzieżowego zalanej wodą przenoszoną z jednego naczynia do drugiego za pomocą gąbki. Siłą rzeczy musiałam się wynieść na zewnątrz. Usadowiłam się więc na podjeździe przed budynkiem i czekałam na kolejnych gagatków, od czasu do czasu znikałam w czeluściach Oratorium, aby napełnić miskę wodą. I właśnie w czasie jednej z takich miniwycieczek ktoś się nie bał i biegnąc wpadł na pozostawiony słoik tłukąc go w drobny mak. Tego mi brakowało. Musiałam szybko pozbierać szkło, nie kalecząc się przy tym, i zorganizować sobie jakiś zastępczy pojemnik. Przypomniało mi się, że w piwnicy kiedyś widziałam konewkę do podlewania kwiatów. Od biedy może być... W pewnym momencie z oratorium wyszedł ksiądz proboszcz i widząc, że siedzę na ziemi, krzyknął:
- Karola, dam ci może karimatę, bo się przeziębisz!
Przeziębiona to ja już byłam, a konkurencja i tak dochodziła do końca. Przed 15:00 zakończyliśmy wielobój i udaliśmy się na tyły Domu Młodzieżowego, aby tam uczestniczyć w dalszej części zabawy. A tam, a to siedziałam przy sprzęcie i robiłam za dj, a to z dzieciakami malowałam płot kredą, a to wraz z Wiką prowadziłam tańce(hitem okazało się "Tak, tak Panie" z repertuaru "Siewców Lednicy". Gdzieś w tle chłopcy grali w piłkę nożną. Było głośno i radośnie. Zwłaszcza kiedy nadszedł czas "Tomboli", czyli czymś w rodzaju bingo, ale w łagodniejszej wersji. Każdy tutaj coś wygrał. Na koniec natomiast najlepsi z wieloboju zostali obdarowani nagrodami.
Tak się ciszyliśmy, że pomimo niesprzyjającej pogody tak wiele osób przybyło na festyn. Ale i na nas, animatorów, czekała nagroda - noc filmowa na sali konferencyjnej w Domu Młodzieżowym. Za zgodą księdza proboszcza urządziliśmy sobie maraton filmowy z prawdziwego zdarzenia. Cała sala dla nas, śpiwory, jakieś przekąski i mnóstwo śmiechów i chichów. I chociaż byliśmy tam zmęczeni dniem, że padliśmy po 1, to i tak wspólnie przyznaliśmy, że ta noc na pewno nie była stracona.