831. Tak jakoś nie jest mi przykro

Zostanę chyba prorokiem i tym się będę pałać przez całe życie.

W ostatnim poście zastanawiałam się, co by się stało, gdyby w trakcie trwania finału SzP. ktoś umarł z rodziny liderki. Moje rozkminy miały charakter czysto teoretyczny. Tymczasem wpis pojawił się w czwartek, a na drugi dzień tak zupełnie przypadkowo zmarła jej matka. Ups, ja tam nie życzyłam starszej pani... A jednak ze względu na ostatnie i dzisiejsze zachowanie jej córki wobec mnie jakoś nie poczułam nie wiadomo jakiego smutku z tego powodu. Oczywiście nie cieszyłam się też, moje uczucia były raczej neutralne.

O akcji po zadzwonieniu do niej z informacją, że mogę(czyli nie muszę) spóźnić się dzisiaj do magazynu już Wam pisałam. Szczęśliwie jednak bus pokonał trasę w niecałe 2 godziny. Wysiadłam z niego kilka minut po ósmej, a ponieważ pierwszych darczyńców miałam umówionych dopiero po 9, postanowiłam jeszcze się przebrać. Dużo wygodniej jest nosić paczki w dżinsach, adidasach i sportowej kurtce niż w odświętnym ubraniu. Wchodzę do domu, przebieram się, nagle telefon. Była 8:27, na wyświetlaczu J. Odbieram i na dzień dobry słyszę wrzask, że mam natychmiast zjawić się w magazynie, bo przyjechali już moi darczyńcy. O przepraszam, umówiłam się z nimi po 9, więc czemu drze na mnie japę, tym bardziej że wie czemu się spóźnię. Z premedytacją przyjechałam na 9. Darczyńca nie miał mi tego za złe, zwłaszcza kiedy poznał powód mojego spóźnienia. Liderka, wprost przeciwnie. Oliwy do ognia dodał jej telefon do rodziny, po której okazało się, że nie ma jej w domu. Tylko, że ja jestem dalej przekonana, że umówiłam się z nią na dzisiejsze przedpołudnie. Oczywiście dostałam burę, że jestem nieodpowiedzialna(znowu) i że nic nie potrafię załatwić. Ja się za to tak zdenerwowałam, że cały czar dzisiejszego dnia prysł. Potem jeszcze kilka razy czepiała się mnie właściwie o nic. No dobra, jestem tutaj pierwszy raz wolontariuszem, i nie wiedziałam np. że jest jakiś kwitek odbioru paczek w idealnym stanie od darczyńcy, więc go nie wzięłam ze sobą. Ale ona jako lider, przynajmniej przy pierwszym moim wyjeździe(potem sama już o tym pamiętałam), powinna tego dopilnować, a nie drzeć się jak w jakimś ataku furii przy wszystkich. Kurcze, inni też mieli wpadki, a jakoś nikt nie obrywał po uszach, przynajmniej publicznie. Ale od innych dostałaby ciętą ripostę, a ja w chwili zdenerwowania nie jestem mocna w gębie. Zresztą nigdy nie jestem w niej mocna. 

Gdzieś koło południa podeszła do mnie z tekstem, że wczoraj zmarła jej mama i miną "kotka ze Shreka". Nie wiem, może liczyła na jakieś wsparcie ode mnie, ale mi po tych wszystkich jej akcjach było wszystko obojętne. Dlaczego mam wykazać zrozumienie wobec kogoś, kto zaledwie dwa dni wcześniej stwierdził lekceważąco, że w sumie mogę nie jechać na pogrzeb cioci z powodu finału SzP. Nie zna moich korelacji rodzinnych, nie wie jak bardzo byłam zżyta z ciocią Karoliną. Poza tym śmierć rodzica nie usprawiedliwia jej dzisiejszego zachowania wobec mnie. Kochani, szanujmy się jakoś, trzymajmy nerwy na wodzy, oddzielajmy życie prywatne od publicznego. A w sumie sama się dziwię swojemu zachowaniu - kiedyś pewnie bym współczuła jej z całego serca, ale nie dziś... Chyba zaczęłam dojrzewać w pewnym względzie. Lepiej późno niż wcale...

830. Umierają znani i cisi bohaterowie życia

Oczy całego świata zwrócone są dzisiaj w kierunku Stanów Zjednoczonych, gdzie trwają uroczystości pogrzebowe 41. prezydenta tego kraju George'a H. W. Busha seniora. Z naszego kraju poleciała delegacja w osobach byłego prezydenta kraju Lecha Wałęsy(który gościł Busha, kiedy ten za jego kadencji odwiedził nasz kraj) oraz aktualnego prezydenta Polski Pana Andrzeja Dudy. Ale byłego prezydenta USA żegnają także tłumy Amerykanów. Świat natomiast wzruszył się na wieść o tym, że prezydencki pies waruje przy trumnie swojego pana. Zwierzęca miłość nie zna granic. O samym prezydencie George'u H. W. Bushu napisałam przy okazji przedstawiania sylwetek poszczególnych amerykańskich prezydentów. Zainteresowanych odsuwam do >>tego<< posta.

Ale tuż obok też ktoś umiera - po cichu i bez żadnej medialnej pompy. Wczoraj wieczorem zmarła jedna z sióstr mojego dziadka, ciocia Karolina. To po niej w 50% odziedziczyłam swoje imię(drugie 50% to Karol Wojtyła). Dożyła pięknego wieku 91 lat. I chociaż w ostatnim czasie jej stan zdrowia bardzo się pogorszył, przeżyła piękne życie. Nie ukończyła żadnej szkoły, poza czterema klasami w położonej cztery kilometry od rodzinnej wioski szkole podstawowej. A jednak wiedzą i mądrością życiową przewyższała niejednego naukowca. To było to międzywojenne pokolenie, które zamiast marudzić - działało. Bardzo lubiłam jej słuchać, chociaż zbyt często nie jeździłam w tamte strony. Jej wnuki są moimi kuzynami, często bawiliśmy się razem. Pamiętam, ja 15 lat temu zmarł jej mąż, Stefan, to było też na początku grudnia, tylko że 2003 roku. Wtedy bez wahania pojechałam z rodzicami na pogrzeb, przecież to rodzina. Teraz też nie może być inaczej. Pogrzeb jest w piątek, w sobotę rano wracam z powrotem.

I tutaj spotkał mnie nieprzyjemny zgrzyt z liderką SzP. Zadzwoniłam do niej, że mogę się spóźnić w sobotę na finał, bo mam pogrzeb w rodzinie. Wypadek losowy - każdemu może się przytrafić. Nie wiem na co ja liczyłam. Na zrozumienie, którego nie otrzymałam? Za to usłyszałam, że jestem nieodpowiedzialna. Wiecie co, nieodpowiedzialność to mi ona mogłaby zarzucić, gdybym jej nic nie powiedziała i chamsko spóźniła się na wszystko nie wyjawiając powodu. Chciałam być z nią uczciwa, jak widać, nie warto. Nie rozumiem tej kobiety, nie rozumiem jej postępowania(znowu umówiła się z darczyńcą mojej rodziny za moimi plecami). Ciekawa jestem co by zrobiła, gdyby, odpukać, umarł ktoś z jej bliskiej rodziny. Chyba, że jej jako liderowi wolno więcej.

829. Każda świeca w wieńcu adwentowym ma swoją nazwę i specjalne znaczenie

Adwent to świt…
Adwent to mała izba w domu cieśli, gdzie zjawił się archanioł, którego imię Gabriel znaczy: Zwiastujący człowieka.
Adwent to pustynia, na której widać wyniosłą postać Jana odzianą w skórę wielbłąda.
Adwent to nasze życie.
Adwent to nasza śmierć.
Adwent to nasze zmartwychwstanie.
Adwent to ostateczne przyjście Chrystusa.
Adwent to czas.
Czas dopełniania się i zbliżania,
czas wzrostu i rozwoju,
czas oczekiwania i tęsknoty,
czas przychodzenia Tego, który jest zawsze,
czas ufności i radości,
czas naszego powrotu, przemiany,
czas proroctwa i świadectwa,
czas nocy, pora świtu.
Czas nadziei.
Adwent to nasz czas zbawienia. 
„Teraz bowiem zbawienie jest bliżej nas, niż wtedy, gdyśmy uwierzyli” (Rz 13,11).
ks. Janusz St. Pasierb: Światło i sól.

Witam Was tym niezwykłym jak dla mnie wierszem autorstwa księdza Janusza Pasierba. Od niedzieli w kościele katolickim rozpoczęliśmy adwent - czas radosnego oczekiwania na przyjście Pana Jezusa ponownie na ziemię. Chociaż w kościele katolickim odmierzany jest przez kolejne zapalane cztery świece na wieńcu adwentowym, tak naprawdę trwa on przez cały czas. Nigdy przecież nie wiemy, czy już za chwilę nie będziemy świadkami paruzji, czyli ponownego przyjścia Zbawiciela na świat. Być może żyjemy już w "tych" czasach? Dlatego, jak mówi Pismo Święte: "Czuwajcie, bo nie wiecie kiedy Pan wasz przybędzie". A czyż może być piękniejsze określenie takiego czuwania niż słowo "adwent"? Trwajmy więc w adwencie naszego życia. Osobiście lubię ten okres, który jest właściwie taką apokaliptyczną alfą i omegą - zwieńczeniem roku kalendarzowego i rozpoczęciem nowego roku w kalendarzu kościelnym. Dla mnie to przeplatanie się nowego i starego roku też symbolizuje przypomnienie o tym, na co tak naprawdę czekamy.
Jednym z symboli okresu adwentu, w który właśnie wkroczyliśmy jest wieniec adwentowy. Znajduje się on chyba we wszystkich kościołach katolickich(bynajmniej ja nie spotkałam się jeszcze ze świątynią, w której by go nie było) i w wielu kaplicach(a tutaj akurat spotkałam się z jego brakiem). Również w coraz większej ilości domów pojawiają się wieńce, które w symboliczny sposób odliczają te cztery niedziele oczekiwania na Boże Narodzenie. Jednak czy mają one za zadanie jedynie ozdobić nasze mieszkania i wprowadzić świąteczną atmosferę? I jakie w ogóle jest ich znaczenie?

Wieniec adwentowy tak bardzo wsiąknął w symbolikę adwentową, że mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że do naszego kraju dotarł dopiero po I wojnie światowej. A już na pewno nie wpadniemy na to, że posiada przedchrześcijańskie, skandynawskie korzenie. W 1939 roku został "eksperymentalnie" przetestowany przez jednego pastora w prowadzonym przez niego sierocińcu. Po przeszło 20 latach upowszechnił się w całym kościele luterańskim i został nazwany świecznikiem adwentowym. W Polsce po raz pierwszy pojawił się w 1925 roku w jednym z wrocławskich kościołów. 

Wieniec jest obrazem wspólnoty, która oczekuje w miłości i radości na swojego Pana. Dlatego jest umieszczany w kościele na widocznych miejscach a w domu na stole. Zgodnie z tradycją w domach świece są zapalane przez najmłodszego członka rodziny.

Na lekcjach religii, czy to w szkołach, czy jeszcze wcześniej poza nimi, zapewne tłumaczono nam, że okrągły kształt wieńca(chociaż to też nie jest regułą, w kościele widziałam też taki jakby regalik z czterema półeczkami, na których były umieszczone świece) ma symbolizować jedność i wieczność oraz powtarzający się cykl pór roku, a także wieczność Boga i znak zwycięstwa Chrystusa. Zielone gałązki świerka lub sosny nawiązują do życia wiecznego oraz znakiem nadziei - w końcu na świat ma przyjść Mesjasz Pan, który ma moc pokonania ciemności, zła i śmierci. Mają także przypominać uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy, podczas którego przywitano go zielonymi gałązkami i okrzyknięto Królem. Czerwone wstążki zawiązane na wieńcu są symbolem miłości Boga, która najpełniej objawiła się w narodzeniu Syna Bożego, który tym samym stał się człowiekiem. Fioletowe wstążki to symbol pokuty i nawrócenia w oczekiwaniu na przyjście Zbawiciela. Cztery świece adwentowe nie tylko nawiązują do czterech niedziel Adwentu, ale też wskazują na najważniejsze etapy historii zbawienia. Zapalane po kolei w każdą z nich skracają czas oczekiwania na Boże Narodzenie. Ponadto każda z nich posiada swoją własną nazwę i specjalne znaczenie(tutaj spotkałam różne wersje, więc zgadzam się z komentarzami, że świece nazywane są w innej kolejności. Na potrzeby posta musiałam jednak którąś z nich wybrać):

1. "Świeca Proroka"(Świeca Nadziei) - zapalana w I Niedzielę Adwentu, symbolizuje proroków, którzy mieli zapowiedzieć przyjście Mesjasza;
2. "Świeca Betlejem"(Świeca Pokoju) - zapalana w II Niedzielę Adwentu na pamiątkę miejsca, w którym narodził się Syn Boży
3. "Świeca Pasterzy"(Świeca Radości) - zapalana w III Niedzielę Adwentu, ma nam przypominać o pasterzach, którym jako pierwszym było dane ujrzeć nowo narodzonego Jezusa i ogłosić światu "radosną nowinę";
4. "Świeca Aniołów" (Świeca Miłości) - zapala się ją w ostatnią, IV Niedzielę Adwentu, nawiązuje do aniołów, którzy objawili się pasterzom w grocie betlejemskiej i ogłosili im narodziny Bożego Dziecięcia.

W związku z tą głęboką symboliką wieńca adwentowego nie powinniśmy rezygnować z jego okrągłego kształtu ani tym bardziej zamieniać prawdziwych, woskowych świec na elektryczne lampki.
A w scholi, żeby nam się dobrze czekało na powtórne przyjście Mesjasza, dostaliśmy drobne paczuszki: coś dla duszy i coś dla ciała :)

828. Niepełnosprawny też może być spełnionym człowiekiem

Od jakiegoś czasu 3 grudnia obchodzony jest jako Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych. Wielu moich znajomych cieszy się z tego powodu, a ja jak zwykle mam mieszane uczucia. No bo w sumie ostatnio w mediach jest dość o nas głośno. Poza tym rozejrzyjcie się uważnie wokół siebie. Skończyły się czasy, kiedy niepełnosprawni siedzieli w domach pozamykani na cztery spusty, bo to był wstyd dla rodziny. Jaki tam wstyd? Przecież raczej nikt nie chce być niepełnosprawnym, również i ja. A że się stało, trudno, trzeba żyć z tym jakoś. 

Osobiście już dawno "zaprzyjaźniłam się:" z moją niepełnosprawnością. Nauczyłam się z nią żyć. Owszem, bywają też trudne momenty, ale staram się traktować je jako kłody rzucane pod nogi, które trzeba po prostu przeskoczyć. O niektórych z nich piszę tutaj, większość jednak zachowuję dla siebie. Wiecie, nie chcę uchodzić za malkontenta i szukającego dziury w całym. Mimo tych wszystkich złych momentów staram się żyć pełnią życia, a każdy zdobyty medal, każda pokonana góra motywuje mnie do podejmowania kolejnych wyzwań. Wierzę, że w moim życiu jeszcze wiele będzie chwil, które sprawią, że będę naprawdę szczęśliwa. Cieszy mnie to, że mimo swoich ograniczeń jestem samodzielna i podejmuję samodzielne decyzje. Nie wszystkie są udane, ale takie jest życie. Nie chcę też nic za darmo, na wiele, np. na przyjaźń, zaufanie, pracuję wiele lat. Staram się też nie być nachalna - każdy ma swoje życie i swoje obowiązki i niekoniecznie musi mieć w danym momencie czas na spotkanie ze mną, na rozmowę. Myślę, że duża w moim nastawieniu do życia jest postawa rodziców, którzy nie trzymali mnie pod kloszem, nie drżeli przy każdym moim kroku, a nawet dawali pewną swobodę. Nauczyli konsekwencji w najprostszy sposób - ubzdurałam sobie w trzeciej klasie podstawówki, że po wakacjach chcę iść do klasy sportowej i poszłam, ale potem po każdym moim marudzeniu słyszałam: "Przecież sama tego chciałaś, odwrotu nie ma". Chociaż niektóre moje schorzenia mogę typowo "podpiąć" pod mózgowe porażenie dziecięce(np. nieskoordynowane ruchy głowy i kończyn, problemy z przełykaniem, nadmierny ślinotok) to staram się nie nadużywać zrzucania wszystkiego na mpd. Przecież wiele osób jest szczupłych jak ja(chociaż to mogłabym na upadłego przypisać mojej alergii pokarmowej i refluksowi żołądkowemu uniemożliwiającemu mi najedzenie się tak typowo do syta), ma też wiele innych "niedociągnięć", ale nie może ich zrzucić na coś, z czym się nie zmagają. Czasami wystarczy rozejrzeć się dookoła, aby dostrzec, że wiele ludzi ma "tak jak my" i dana przypadłość nie jest zależna chociażby od wzmożonego napięcia mięśni(chociaż w skrajnych przypadkach może być nim spowodowana). Staram się poznać moje schorzenie i w ogóle działanie całego ludzkiego organizmu od teoretycznej strony, pomaga mi to zrozumieć pewne procesy zachodzące w moim ciele. Niekiedy ciekawostkami na temat pracy naszego ciała, czy też osobistości dzielę się z Wami na blogu.

I wiecie co, jestem szczęśliwa w tym życiu. Nie pytajcie mnie, czy zamieniłabym je na inne, bo tego nie wiem. Mogę wypowiadać się tylko w odniesieniu do mojego aktualnego stanu zdrowia. Pomijając jednak wszelkie zewnętrzne czynniki, na które nie bardzo mam wpływ(np. służba zdrowia), myślę, że moje życie jest udane i spełnione. Chociaż bywają w nim wywrotki, zarówno w sensie dosłownym, jak i w przenośni, staram się podnieść i iść dalej z uśmiechem na mojej krzywej twarzy. Bo kto powiedział, że niepełnosprawny musi być smutny.

827. Posłani...

Wczoraj, na 51 dni przed Światowymi Dniami Młodzieży w Panamie na Jasnej Górze odbyło się krajowe posłanie młodzieży. Wraz z dwójką innych wyjeżdżających oraz księdzem opiekunem naszej grupy miałam okazję uczestniczyć w tym pięknym i podniosłym wydarzeniu, jako delegacja z naszej diecezji.

O samym spotkaniu mówiło się w naszych kręgach już od pewnego czasu. Przyznam szczerze, że od samego początku miałam ochotę na nie jechać, chociażby pociągiem. W końcu to tylko godzinka czasu drogi ode mnie. Jednak w czwartek ksiądz Sz. napisał na Facebooku, że dysponuje dwoma miejscami w samochodzie i spokojnie może te dwie osoby ze sobą zabrać. Grzech nie skorzystać z takiej okazji, prawda? Szybko skontaktowałam się z kapłanem i zaklepałam sobie tą miejscówkę. Przed wyjazdem dowiedziałam się, że jeszcze z nami jadą K. i J., których znam ze zbiórki pieniędzy w jednym z kościołów w naszej diecezji właśnie na ŚDM.

Godzina drogi upłynęła nam na rozmowie i żartach(oj, dawno się tak nie uśmiałam). Na miejsce dotarliśmy trochę spóźnieni. Ksiądz wysadził nas pod murami klasztoru i odjechał szukać wolnego miejsca na parkingu, a my udaliśmy się do hali św. Józefa, gdzie odbywała się konferencja informacyjna. Byłam szczerze zaskoczona, na plus, ilością przybyłych na nią ludzi. Wypatrzyliśmy miejsca na przodzie i grzecznie do nich poszliśmy wyczekując przybycia księdza Sz. Niestety, spotkaliśmy się dopiero przy wyjściu.

- Ja was szukałem, patrzałem, czy mi nie machacie, aż w końcu zostałem przygarnięty przez diecezję gliwicką - tłumaczył nam się żarliwie.

Na spotkaniu dostaliśmy garść informacji, co, gdzie i kiedy. Od ubezpieczenia po diecezje panamskie. Dla siebie wyniosłam radę, żeby założyć sobie u nas konto w obcej walucie, wpłacić na nie dolary, a na miejscu płacić normalnie kartą. Kurczaczki, nawet tutaj idę najpierw do banku pobrać potrzebne mi fundusze z konta, a dopiero potem nimi rozporządzam. No, sama jestem głupia co robić. Pokazano nam też, co dostaniemy w tzw. "pakiecie polskim"(koszulka, kapelusz, worek, "nerka", wachlarz, flagę narodową i gadżety dla rodzin nas goszczących). Tajemnicą w dalszym ciągu pozostaje pakiet panamski, który otrzymamy na miejscu. Z ciekawszych wydarzeń, poza tymi głównymi, na pewno będzie zacumowanie "Daru Młodzieży" i wielki koncert prowadzony przez "Siewców Lednicy" w porcie morskim.

źródło zdjęcia

Konferencja zakończyła się modlitwą "Anioł Pański", po czym wyszliśmy z budynku. Uzgodniliśmy z księdzem, gdzie mamy się kierować po Mszy Świętej, a następnie on poszedł po sutannę do samochodu, a my coś zjeść do pobliskiego baru. Kochani, tak pysznego rosołu poza domem(bo domowy się nie liczy) jeszcze nie jadłam. W pewnym momencie K. nawet chciała napisać do księdza, aby do nas dołączył, ale w końcu uznaliśmy, że w 20 minut może się nie wyrobić. 

Posileni ciepłą zupą udaliśmy się do kaplicy Cudownego Obrazu, gdzie na 13:00 zaplanowana była Msza święta. Nie wiem dlaczego, ale ta kaplica zawsze wydaje mi się taka mała i niepozorna, a tymczasem bez problemu pomieściła młodzież i przybyłych z nimi księży. Mszę rozpoczął hymn poprzednich Światowych Dni Młodzieży, które odbyły się w Krakowie - "Błogosławieni miłosierni". Podczas kazania usłyszeliśmy, że wylot do Panamy nie może być traktowany przez nas w pierwszej kolejności jako wyjazd turystyczny, ale jako pielgrzymka. Przez te dwa tygodnie będziemy reprezentantami Polski poza jej granicami. To, jak nas odbiorą na arenie międzynarodowej może rzutować na opinii o całym naszym kraju. Myślę, że to bardzo ważna uwaga. I warto wziąć ją sobie do serca. Bardzo podniosłą chwilą było uroczyste błogosławieństwo wszystkich zgromadzonych. Mszę zakończyliśmy odśpiewaniem hymnu Światowych Dni Młodzieży w Panamie - "Oto ja, służebnica Pańska. Niech mi się stanie według słowa Twego". Oj, były ciary na plecach.

źródło zdjęcia

I w sumie na tym zakończyliśmy całą uroczystość. Na parkingu spotkaliśmy się z księdzem, który trochę był zawiedziony, że nie zadzwoniliśmy do niego, że jesteśmy na obiedzie, bo też by się chętnie posilił. Dał się jednak udobruchać tostem podarowanym mu przez K. Chciała mu jeszcze wcisnąć banana, ale stwierdził, że po nim będzie mu zimno. Wsiedliśmy więc do jego samochodu i w dobrych nastrojach wróciliśmy do domu. Nawet mi się udało wysiąść po drodze, tak, aby nie wracać się z S-ca. Tylko ciekawe dlaczego ksiądz Sz. jest lepiej zorientowany w ostatnio otwartych McDonaldach w moim domu od mnie samej.