1192. I Runda Paralekkoatletycznego Grand Prix Polski 2020

Propozycja wystartowania w I Rundzie Paralekkoatletycznego Grand Prix Polski 2020 w Sieradzu spadła na mnie trochę niespodziewanie. Niby wiedziałam, że odbywa się taka impreza, ale z drugiej strony, zgłasza na nią trener lub klub. A że trener raczej się do tego nie kwapił, to wszystko rozegrało się jakby poza nim.
Był wieczór pierwszego dnia obozu, siedzieliśmy akurat z Młodszą nad basenem, kiedy podszedł do nas prezes z zapytaniem, czy nie chciałabym tuż po obozie jechać na Mitting do Sieradza(Młodsza była już zgłoszona przez niego). Po krótkim namyśle odpowiedziałam, że w sumie mogę jechać. Szybko zadzwoniliśmy do trenera, bo to on powinien zgłosić, a Młodsza miała za zadanie dowiedzieć się od ekipy z Cieszyna, czy znajdzie się jakoś dla mnie miejsce w ich samochodach(trener tradycyjnie z nami nie jechał). Trener trochę był jakby skołowany, ale w końcu mnie zgłosił, chociaż sam nie wiedział na co ma mnie zapisać - opcjonalnie poprosiłam go o bieg na 100 m, ani nawet, którą mam grupę startową.
Cały obóz prosiłam Młodszą, aby zadzwoniła do tego całego Cieszyna - nie miała czasu. Znalazła go dopiero podczas powrotu. Ale wtedy okazało się, że nie mają już miejsca. Zaczęłam już kombinować jak dojechać tam na własną rękę. Bo wiecie - niepojawienie się zawodnika na starcie(z pominięciem pewnych przypadków) wiąże się z karą pieniężną dla klubu. A tego chciałam uniknąć. 
Być może wszystko by się udało, gdyby przez przypadek mój tata nie zgadał się z mamą Młodszej. Wtedy wyszło na jaw, że w zasadzie nie ma mnie kto zawieść. Młodsza zawzięcie upierała się, że dzwoniła wcześniej(wiedziała, że w domu będzie afera, chociaż mój tata od razu wiedział, że kręci - chyba nie do końca świadomie "spiekła raka"), przy okazji wydało się, że ostatni trening był w lutym, a my jesteśmy jedyną sekcją, która nie wznowiła treningów, mimo że są one na dworze(zresztą to nie jedyny problem z aktualnym trenerem, który co rusz je odwołuje). Padło na to, że albo ktoś mnie odwiezie, albo nie jadę wcale.
Trochę podłamana chodziłam po mieszkaniu, nie wiedząc czy bardziej wolę burę od prezesa czy trenera. W pewnym momencie zadzwoniła do mnie mama Młodszej, że to ona zrobiła awanturę zarówno jednemu(bo sam nie zapewnił transportu i o zachowaniu trenera), jak i drugiemu(za całokształt). Tym razem to ja spanikowałam, bo spodziewałam się, że wszystko odbije się na mnie. Tymczasem po chwili dzwoni do mnie prezes, że jednak udało mu się załatwić mi transport z Cieszynem. Ufff... udało się.
Nazajutrz o umówionej godzinie Herkules odebrał mnie spod centrum handlowego w Cz. i ruszyliśmy w prawie trzygodzinną podróż do Zduńskiej Woli, gdzie mieliśmy zakwaterowanie(ciekawe dlaczego cały Śląsk umieszczono w innym hotelu niż resztę). Na miejscu czekała już Młodsza, która dojechała tam ok. godzinę wcześniej. 
Środa była dniem na przyjazd i odetchnięcie, zawody rozpoczęły się na drugi dzień. Z pełnym reżimem sanitarnym: maseczki można było zdjąć jedynie na czas konkurencji i rozgrzewki jej poprzedzającej(no i oczywiście kiedy człowiek chciał się napić), biegliśmy w kilku turach, co 2 tor(ale wyniki były z jakby jednego wspólnego biegu), w konkurencjach technicznych wszystko było dezynfekowane po jednorazowym oddaniu rzutu, wszyscy musieli zachować odstęp. Wszystko się przez to opóźniało, ale z drugiej strony chyba wszyscy rozumieli sytuację i nikt nie miał problemów z zaakceptowaniem obowiązujących reguł.
Wystartowałam w dwóch konkurencjach - biegu na 100 m oraz skoku w dal. O tym, że biorę udział w skoku w dal dowiedziałam się dosłownie dzień wcześniej od... prezesa. Dobrze, że mi o tym powiedział, a nie działał z zaskoczenia. Zbyt dużo się po tej konkurencji nie spodziewałam, ale spróbować mogłam. 

Skok w dal miałam od 15:40, bieg równą godzinę później. Szczerze powiedziawszy - wolałabym odwrotną kolejność. Po pierwsze, skok w dal był łączony i trwał prawie godzinę(zakończyłam go ok. 16:30, a za mną było jeszcze z 8 zawodników), skutek był taki, że pędziłam przez cały stadion aby odhaczyć się z biegiem. A po drugie, coś sobie zrobiłam ze stawem skokowym w czasie skoków no i bieg nie był taki, jakiego można po mnie oczekiwać. Co ciekawe, odbijam się z lewej nogi, a bolała mnie prawa kostka.

Skok w dal... hmmm... kiedyś byłam w nim dobra, jednak brak treningów zaowocował tym, że podczas skoków próbnych nie mogłam doskoczyć z belki do piaskownicy. W końcu sędzia główny "przestawił" mi belkę o metr bliżej. W efekcie najdalszy oddany przeze mnie skok mierzył zaledwie 1,84 m. Moja życiówka liczy ok. 0,5 m. więcej(bo długością skoków innych się nie przejmowałam - chyba tylko 2 osoby oprócz mnie miały mpd, więc nie ma co porównywać). 

Bieg. Bieg z bolącą kostką nie wróżył większych rewelacji czasowych. W sumie nie było to raczej nic strasznego, bo zaraz mi przeszło, ale wtedy nie pobiegłam tak, jak chciałam. I żeby było śmieszniej, to zaciął się starter i musieliśmy powtórzyć start, a zarazem cały bieg. W ostatecznym rozrachunku, chociaż na metę dotarłam jako ostatnia, to dzięki przelicznikowi ze względu na grupę startową wylądowałam na... 2 miejscu. Gdyby to były mistrzostwa... No, ale to tylko mitting, gdzie wyniki nie są nagradzane. Ale to nie jest tak, że odjechaliśmy z pustymi rękoma, bo każdy uczestnik spotkania dostał pamiątkowy bidon na wodę.

Za dwa, właściwie to już za półtora tygodnia, mamy Mistrzostwa Polski w Krakowie, a potem kolejne mittingi w Tarnowie, Szczecinie i Słubicach. Na Mistrzostwa jadę, reszta mittingów stoi pod znakiem zapytania. W ogóle dalsze treningi mogą stać pod znakiem zapytania. Ale cóż... 

1191. Poobozowe wspominki

Trudno mi uwierzyć, że nie pisałam do Was od dwóch tygodni. To znaczy w międzyczasie pojawiła się notatka o przeczytanych książkach, ale ta była zaprogramowana przed moim wyjazdem. Chyba nigdy bym jej nie napisała na telefonie, to nie na moje nerwy.

Przełom lipca i sierpnia spędziłam na obozie sportowym z klubem sportowym, do którego należę od ok. 15(?) lat. W sumie do czerwca nie było wiadomo, czy on się odbędzie z wiadomych względów. Jednak kiedy już "góra" zezwoliła na jego organizację, to prezes sam osobiście do mnie dzwonił z pytaniem, czy jadę. Oczywiście miałam pewne obawy, bo jednak jesteśmy najbardziej zainfekowanym regionem, ale z drugiej strony...

Do położonego ok. 70 km. od mojej miejscowości Huciska wyruszyliśmy w piękne niedzielne przedpołudnie sprzed siedziby klubu. Udało mi się zabrać do K-c z Młodszą, którą odwozili rodzice i zaproponowali, że bez problemu mogą i mnie podrzucić. Przynajmniej odpadła mi godzinna jazda autobusem komunikacji miejskiej. W sumie sama jazda nie jest problemem, ale jazda z walizką może już się nim stać.

Na miejsce przybyliśmy trochę za wcześnie - pod siedzibą klubu stał na razie tylko jeden chłopiec. Ale z każdą chwilą liczba uczestników wyjazdu zwiększała swoją wartość. Wśród starych znajomych pojawiały się nowe twarze. Super, że się rozwijamy. A zarazem szkoda, że w wyjeździe nie uczestniczyli zawodnicy sekcji ciężarowej czy też ping-pongowej. 

Przed 12:00 pod budynek podjechała żona prezesa klubu, która w tym roku pełniła funkcję kierowniczki obozu. Od każdego zebrała karty obozowe(w sumie to Fifek zbierał), a przed wejściem do busa każdemu została zmierzona temperatura. Potem załadowaliśmy się do busa i ruszyliśmy w drogę.

Jedziemy

Po około godzinie dotarliśmy na miejsce. Prezeska rozlokowała nas w pokojach(znowu dostałam z Młodszą, a przy okazji z W. i M.), a że większość kadry przyjeżdżała dopiero wieczorem, do tego czasu mieliśmy czas wolny. Czyli mogliśmy się wypakować, odpocząć, czy też wyjść na zewnątrz(cały ośrodek był nasz) nad basen.

I nawet ja się załapałam na zdjęcie

Kadra w komplecie pojawiła się ostatecznie w poniedziałkowy poranek(a może dojechała w nocy). Zanim jednak to odkryliśmy, pierwsze promyki porannego słońca łaskotały nas po nosach zwiastując, że pora opuścić przytulne łoże i iść na poranny rozruch. Trudno zresztą nie wstać z łóżka, mając za oknem takie widoki.

Może zdjęcie nie do końca udane, bo robione komórką(jednak fizycznie łatwiej mi opanować aparat cyfrowy), myślę jednak, że w jakiś sposób oddaje urok Jury Krakowsko - Częstochowskiej. W zasadzie każdy dzień był do siebie podobny, więc może tylko przedstawię ich ramowy plan. Na oficjalnym rozruchu byłam może z trzy razy, w większość poranków po prostu robiłam sobie ok. 5 kilometrowe rozbieganko po okolicy. Zresztą już na dzień dobry prezes zaproponował mi wyjazd tuż po obozie na miting LA do Sieradza, więc chciałam jak najlepiej wykorzystać ten czas(sam miting to temat na osobny post, bo niezła z nim była afera). Ostatniego dnia w ramach rozruchu cały obóz brał udział w "Gaszynchallenge", więc było to pewne urozmaicenie.

Po rozruchu mieliśmy chwilę na odsapnięcie, a już od 8:30 czekało na nas śniadanie w postaci szwedzkiego stołu. Kto miał problem z doniesieniem czegoś do stolika(w moim przypadku jest to chociażby szklanka z herbatą), ten mógł liczyć na pomoc wolontariuszy. Po posiłku mieliśmy ok. godziny przerwy, po czym jechaliśmy z reguły na basen do Zawiercia. Wyjątkiem był czwartek, kiedy przez przypadek spełniło się jedno z moich marzeń i wreszcie zobaczyłam słynną Pustynię Błędowską(akurat mieliśmy tam wycieczkę).

W drodze powrotnej z basenu najczęściej wstępowaliśmy do sklepów na drobne zakupy. Do ośrodka dojeżdżaliśmy najczęściej tuż przed obiadem. Szybko zostawiało się mokre rzeczy na balkonowych barierkach i zbiegało się na dół, aby napełnić żołądki obiadem. Dotychczas mieliśmy wazy z zupą na stołach, w tym roku, podejrzewam że z powodu epidemii, wydawano nam gotową zupę w miskach na tacach. Zawsze mi ktoś ją przynosił, więc nie głodowałam.

Po obiedzie była chwila na odpoczynek. Ja, jak to ja, najczęściej spędzałam go z książką, czasami jednak dałam się wciągnąć w jakąś grę karcianą bądź planszową.

Popołudnia spędzaliśmy albo znowu na basenie, albo na kajakach na pobliskim akwenie wodnym. Wyjątek stanowił poniedziałek w drugim tygodniu, kiedy nowi obozowicze przechodzili swój "chrzest".

Czas po kolacji mieliśmy luźniejszy. Chociaż pamiętam czasy, kiedy także wieczorem był jakiś trening lub jakaś inna forma aktywności(np. gry zespołowe). A tutaj - albo ognisko zapoznawcze, albo "Randka w ciemno", albo "1 z 10", albo siedzenie na basenie przed ośrodkiem, albo jakieś gry stolikowe, albo oglądanie filmów(m.in. 1 część "Titanica").

Nie było więc najgorzej, czas na regeneracje i integrację też jakiś był, chociaż wiadomo - z zachowaniem środków ostrożności. Po ośrodku mogliśmy się poruszać bez maseczek, ale musieliśmy jak najczęściej się dezynfekować. Na basenie nie mieliśmy maseczek, ale w sklepie już tak. Codziennie mieliśmy dwa razy mierzoną temperaturę - z tego co wiem, to nikt nie był podejrzany o infekcję, nikt też nie doznał kontuzji.

W sumie cieszę się, że zdecydowałam się na ten wyjazd. Ot, taka odskocznia od codzienności. Codzienności, do której trzeba też wrócić.

Trzymajcie się ciepło

1190. Wyzwanie u Lidzi "Czytamy książki 2020" - lipiec

Lipiec na szczęście okazał się o wiele bardziej łaskawym pod względem czasu miesiącem niż czerwiec. Dzięki temu mogłam poświęcić więcej czasu na czytanie. W większości były to książki czytane dla przyjemności, chociaż nie mogłam tak zupełnie odpuścić sobie pozycji dotyczących tworzenia programów profilaktycznych dla młodzieży, czy też tych związanych z ruchem hospicyjnym. Wakacje, chociaż są odpoczynkiem od wytężonej pracy umysłowej i czasem nabrania sił na to, co będzie, nie zwalniają zupełnie ze wszystkiego.

Wracając do głównego tematu, w tym miesiącu zabawy wyznacznikami czytanych książek były następujące literki:

W - pierwsza litera imienia lub nazwiska autora

C - litera, na którą powinien zaczynać się tytuł książki

U - rzecz na okładce

Na początku byłam trochę zaskoczona tymi literkami, jednak kiedy przejrzałam moje półki z książkami, okazało się, że coś tam się znajdzie. A przy okazji był pretekst, aby wypożyczyć z biblioteki te książki, na które miałam chrapkę już od jakiegoś czasu.
Muszę przyznać, że znowu trochę mnie poniosło(a to przecież nie wszystkie czytane przeze mnie książki). Oficjalnie pochłonęłam 19 tytułów(chociaż samych książek było 20 - słynni "Pancerni" byli w dwóch tomach), nieoficjalnie jakieś 5 pozycji więcej. No, ale nie będę Was zamęczać genezą powstania ruchu hospicyjnego, czy też tworzeniem szkolnych programów profilaktycznych, zwłaszcza w wakacje) 😂.
Poniżej krótki skrót przeczytanych w tym miesiącu książek. Ostatnie trzy czytam na obozie w przerwach pomiędzy jednym, a drugim treningiem(przynajmniej mam taką nadzieję, bo notkę napisałam jeszcze przed wyjazdem), a ponieważ technicznie mogę nie dać rady uzupełnić ich na czas, pozwolę sobie wrzucić ich opis po powrocie do domu(czyli gdzieś po 4, maksimum 8, bo może od razu z obozu pojadę na zawody). 

Tytuł: "Czterej pancerni i pies", t. 1 i 2

Autor: Janusz Przymanowski
Okładka: usta, ucho
Strony: 336/320

Czy jest wśród moich czytelników ktoś, kto chociaż raz nie widział serialu "Czterej pancerni i pies"? Nawet mój tata, wychowywany w domu bez prądu, był w szkole zwalniany z lekcji przez nauczycielki, żeby mógł sobie popatrzeć na wojenne przygody czterech dzielnych wojskowych na szkolnym telewizorze. A kilka lat później dostał dwutomowe wydanie na zakończenie roku szkolnego. Wspaniała powieść odzwierciedlająca to, co znamy ze szklanego ekranu - Janek Kos tak samo czaruje swoim wdziękiem, a Gustaw Jeleń śmieszył swoją prostotą. Po raz kolejny przeczytałam całość z prawdziwą przyjemnością.

Tytuł: "Chabrowe pola"

Autor: Jacek Caban
Okładka: ucho
Strony: 292

Lubię od czasu do czasu sięgnąć po taką pozycję w literaturze, z jaką dotąd nie miałam styczności. Dzięki temu poznaję nie tylko nowe style, ale i perspektywy patrzenia na otaczający nas świat. Książka „Chabrowe pola” otwarła przede mną drzwi do nieznanego mi wcześniej gatunku literackiego – pisania o otaczającej nas rzeczywistości, w taki sposób, w jaki faktycznie się znajduje.
Marcel Zatorski jest pracownikiem Wojskowych Służb Informacyjnych. Pewnego razu wpada na trop międzynarodowej afery przemytowej. Zamieszany jest w nią obcy wywiad. Marcel śledząc przemytników trafia do swojego rodzinnego Włocławka, z jednej strony miasta biedy i lewych interesów, a z drugiej nierozerwanie złączonego z kulturą romską, jej muzyką oraz obyczajami. Mimochodem wracają do niego wspomnienia z lat dziecinnych, kiedy wszystko było dużo prostsze i beztroskie, a podwórkowi koledzy byli całym światem dla zbuntowanego chłopaka.
Poznajemy m.in. bratanka Marcela, Piotra, którego znajomi przezywają żartobliwie Pewexem bądź chudym. Piotr jest ciężko chory na białaczkę szpikową, a jedyną szansą na wyjście z niej jest kosztowny i niebezpieczny przeszczep szpiku kostnego. Niestety, poszukiwania dawcy trwają, a młody chłopak nie ma zbyt dużo czasu. Co więcej, dziewczyna Pewexa, Agata, spodziewa się ich wspólnego dziecka, o czym on sam jednak nie wie. Czy Marcel pomoże bratankowi w znalezieniu dawcy szpiku kostnego, a tym samym przyczyni się do zobaczenia przez chłopca swojego synka?
Na drodze Marcela stoją też koledzy Piotra, kryjący się pod pseudonimami Bulion oraz Chechłacz. Są to typowi przedstawiciele grupy chuliganów, zarazem osób wywodzących się z dzielnicy biedy, gdzie patologia i przemoc rodzinna jest na porządku dziennych, a gwara podwórkowa zastępuje codzienny język. Chłopcy, mając niewłaściwy przykład w dzieciństwie, wpadają w różne uwikłania grup przestępczych działających w mieście. To nie są jednak źli ludzie. Kiedy trzeba umieją stanąć za sobą murem, martwią się też o stan zdrowia swojego kolegi z dzieciństwa. Mimo wszystko Marcel musi być ostrożny, kiedy będzie się z nimi kontaktował – nigdy nie wie, czy akurat zachowują się naturalnie, czy też blefują.
Wspomnienia Marcela przeplatają się z rzeczywistością, czasami sam bohater gubi się w tym, co obecnie sądzi i myśli. Jednak ten powrót do przeszłości pozwala czytelnikowi zrozumieć perspektywy życia w tak prowincjonalnym mieście, jakim jest Włocławek. Biedota wdziera się wszędzie, panuje patologia, mordy, a pracujący w Służbach Bezpieczeństwa agent Konecki wplątuje miasteczko w szereg niebezpiecznych intryg. Jednocześnie dowiadujemy się, że Zatorski pomagał na przykład zapobiec zamachowi na papieża Jana Pawła II.
Nie powiem, żeby książkę czytało mi się łatwo i przyjemnie, bo przeplatanie przeszłości z teraźniejszością wymagało ode mnie zastanowienia się, o czym mówi aktualny, czytany przeze mnie fragment tekstu. Uważam jednak, że autor powieści, Jacek Caban, bardzo ciekawie opisał życie w biednych miastach, które tak bardzo odstaje od tego, które zna większość z nas.

Tytuł: "Czterdzieści siedem lat życia"

Autor: Władysław Kluz OCD
Okładka: usta, ubiór, ucho
Strony: 328

Książka do której za każdym razem wracam z prawdziwą przyjemnością została zrecenzowana >>TUTAJ<<.

Tytuł: "Córka kapitana"

Autor: Leach Fleming
Okładka: usta, ubiór
Strony: 591

Większość moich stałych czytelników zapewne wie, że transatlantyk "Titanic" darzę platoniczną miłością. Dlatego z prawdziwą przyjemnością sięgnęłam po "Córkę kapitana", która została oparta na wydarzeniach tamtej tragicznej nocy.
May Smith, młoda, dwudziestokilkuletnia Angielka wsiada w porcie w Southampton na pokład legendarnego statku. W podróży do lepszego życia towarzyszą jej małżonek Joe oraz ich niespełna roczna córeczka Ellen. Przyjemny rejs kończy się w nocy z niedzieli na poniedziałek, kiedy "Titanic" uderza w górę lodową, a Smithowie wraz z pozostałymi pasażerami trzeciej klasy, zostają uwięzieni na niższych partiach statku. Kiedy udaje im się dostać na pokład okazuje się, że wszystkie łodzie ratunkowe już odpłynęły. Rodzina wpada do lodowatej wody, gdzie May traci z oczu swoich bliskich. Wkrótce ktoś ją wyławia z wody i umieszcza w łodzi ratunkowej. Po chwili na jej kolanach ląduje maleństwo, uratowane przez kapitana Smitha. May chce wierzyć, że to jej mała Ellen. Całą sytuację obserwuje ocalona z katastrofy pasażerka pierwszej klasy, Celeste, która postanawia pomóc młodej wdowie. Jeszcze przed ocaleniem przez "Carpatię" May odkrywa, że ocalone dziecko nie jest jej Ellen. Mimo wszystko postanawia je wychować. Wspierana przez nową przyjaciółkę rozpoczyna nowe życie. Tymczasem w porcie na statek z rozbitkami czeka młody emigrant z Włoch, Angelo. Słyszał o tragedii, ale miał nadzieję, że płynące "Titanic'iem" żona i córeczka ocalały. Niestety, nie znajduje ich wśród szczęśliwców. Jego uwagę przykuwa jednak charakterystyczny bucik. W mężczyźnie odżywa nadzieja na cud...
Bardzo ciepła, wielowątkowa saga opowiadająca o dziejach właściwie trzech rodzin, połączonych tragedią tej jednej, kwietniowej nocy. Celeste - chociaż ocalała, tak bardzo chciała, aby mąż-despota płynął wtedy z nią i zginął w lodowatych wodach oceanu. May - straciła męża i córkę, ale za to los dał jej na wychowanie inną dziewczynkę. I w końcu Angelo, który, chociaż założył drugą rodzinę to czuł, że ta pierwsza jednak nie zginęła całkowicie. Czy uda się każdemu z nich ułożyć na nowo swoje życie? Czy Ella, przygarnięta przez May dziewczynka, pozna swoją prawdziwą tożsamość? I jaką rolę w tym wszystkim odegrały oryginalne buciki? Dowiemy się tego z kolejnych stron powieści.

Tytuł: "Cuda Jana Pawła II"

Autor: Paweł Zuchniewicz
Okładka: usta, ubiór, ucho, uśmiech
Strony: 246

Książka Pawła Zuchniewicza „Cuda Jana Pawła II. Wydanie poszerzone i uzupełnione” znalazła się w moim posiadaniu właściwie przez przypadek. Tuż przed beatyfikacją papieża Polaka w 2011 roku w księgarni pojawiły się promocje dotyczące książek o Karolu Wojtyle. O autorze naczytałam się wiele pozytywnych opinii, zresztą znałam go już z audiobooku „Lolek. Młode lata papieża”. Z drugiej strony nie miałam jeszcze książki, w której zawarte by były opisy cudów za pośrednictwem Jana Pawła II. Wiedziałam, że muszę to zmienić, tym bardziej, że ponowna okazja na kupienie książki o 6 złotych taniej niż w rzeczywistości kosztowała mogła się szybko nie powtórzyć.
Pozycję można odczytać jako kontynuację cyklu książek biograficznych o Karolu Wojtyle. Ja jednak podeszłam do niej jako do zupełnie osobnego woluminu. Większość opisanych przypadków była mi znana z wcześniejszej lektury powieści: uzdrowienie Kay Kelly z Liverpoolu, córeczki polskich emigrantów do Kanady - Wiktorii cierpiącej na guza śródpiersia, Herona cierpiącego na białaczkę, Angeliki Marii z wodogłowiem, siostry Ofelii Trespalacios cierpiącej na bóle głowy oraz mdłości, chorego na stwardnienie rozsiane, dystrofię mięśniową oraz epilepsję Ugo Fetse, czy też księdza Mirosława Drozdka. Ale pojawiają się też opisy cudów, które miały miejsce już po śmierci papieża: uzdrowienia zakonnicy Marie Simone Pierre z choroby Parkinsona(cud, który przyczynił się do beatyfikacji papieża), malutkiej Glorii Marii, która miała nie żyć, chorego na nowotwór Dawida, małej Uli z wylewem krwi do mózgu, wybudzenie się ze śpiączki młodej kobiety, której lekarze nie dawali szans, pomoc bezdzietnemu małżeństwu, czy też ominięcie pewnej miejscowości przez groźni huragan. Wszystko to zostało przypisane wstawiennictwu Jana Pawła II. W książce znajdziemy też rozmowy z osobami, których życie zmieniło się po spotkaniu z papieżem oraz na temat jego świętości. Ostatnia część książki poświęcona jest ostatnim chwilom życia Ojca Świętego. Jeszcze bardziej przybliża nam jego świętość, w opinii której odszedł do „Domu Ojca”.

Tytuł: "Córka kochanki"

Autor: A. M. Homes
Okładka: usta
Strony: 207

Po raz drugi postanowiłam zmierzyć się z tą książką i po raz drugi mam do niej mieszane uczucia.
Rozumiem, że jest to opis wewnętrznych przeżyć ponad trzydziestoletniej kobiety, która dowiedziała się, że ludzie, których cały czas uważała za rodziców, tak naprawdę nimi nie są. Ale chwilami miałam wrażenie, że czytam pamiętnik jakiejś małej dziewczynki. Ogólnie chodzi w niej o to, że autorka, po odkryciu przerażającej prawdy, postanawia spotkać się z kobietą, która podaje się za jej biologiczną matką. Wiadomo, że w związku z tym targa jej wnętrzem wiele wątpliwości. Ostatecznie decyduje się na wykonanie tego niełatwego kroku. Jednak zanim to zrobi, musi wejść "w głąb siebie" i pogodzić się ze swoją przeszłością. Nie wszystkie poruszane kwestie były dla mnie nie jasne, czasami też gubiłam się w treści, wydarzeniach i akcji książki.
Może pozycja byłaby dobra dla kogoś, kto lubi takie psychologiczne książki, ale ja niestety do nich nie należę. Nie, "Córka kochanki" jest zdecydowanie nie w moim typie.

Tytuł: "Córka opiekuna wspomnień"

Autor: Kim Edwards
Okładka: usta, uśmiech
Strony: 560

Bardzo lubię wracać do tej książki, która mówi o tym, że prawdziwa miłość jest silniejsza od wszelkich uprzedzeń i rokowań.
Pewnego zimowego dnia 1964 roku w rodzinie Davida i Norah rodzą się bliźnięta: zdrowy chłopiec i dziewczynka z zespołem Downa. Z powodu szalejącej na zewnątrz śnieżycy położnik nie dociera do nich na czas i w porodzie pomaga była asystentka Davida, który zresztą jest lekarzem, Caroline. Po odkryciu straszliwej prawdy mężczyzna prosi ją, aby oddała dziewczynkę do przytułku dla upośledzonych. Żonie zaś mówi, że dziecko zmarło zaraz po urodzeniu. Caroline nie spełnia prośby lekarza i przygarnia dziewczynkę do siebie. Miłość, jaką została obdarzona mała niepełnosprawna Phoble oraz poświęcenie Caroline sprawiły, że wyrosła na niezwykle zaradną kobietę.
Tytuł powieści można interpretować na dwa sposoby. Pierwszy z nich jest odzwierciedleniem wielkiej pasji Davida – fotografii. Mężczyzna fotografował wszystko i wszystkich, starając się uchwycić w ten sposób nie tylko najpiękniejsze chwile swojego życia, ale i piękno otaczającego go świata. Niestety, na zdjęciach zabrakło jego córki, Phoble. Druga interpretacja tytułu każe nam spojrzeć na przeszłość Davida, który jako dziecko stracił siostrę, która cierpiała na wadę serca. Pamiętając ból, jaki zadała ta śmierć ich matce, postanawia oszczędzić tych przeżyć swojej żonie i postanawia oddać dziecko do ośrodka. Jednak myśląc o Phoble nie mógł nie przypominać sobie swojej małej siostrzyczki, która tyle wycierpiała.

Tytuł: "Cudowny chłopak"

Autor: R. J. Palacio
Okładka: uszy, usta, ubiór
Strony: 414

Książka została opisana >>tutaj<<

Tytuł: "Chłopak z sąsiedztwa"

Autor: Meggin Cabot
Okładka: usta, uśmiech
Strony: 343

Książka w formie korespondencji dwójki młodych, zakochanych w sobie osób. Co ciekawe, ani on, ani ona nie przypuszczają, że mieszkają tuż obok siebie. Trochę przypominało mi to "S@motność w sieci" Wiśniewskiego. Tamta książka była jednak poważna, dojrzała, ta wręcz przeciwnie - jest nawet trochę humorystyczna. Wszak młodość "musi się wyszaleć".

Tytuł: "Cena sławy"

Autor: Marta Sztokfisz
Okładka: usta, uszy, uśmiech
Strony: 174

Książkę już kiedyś czytałam, ale teraz miałam okazję do niej wrócić. Formułą nieco przypomina przeczytaną w lutym pozycję "Z nienawiści do kobiet".
Tym razem są to wywiady z jedenastoma osobami znanymi z pierwszych stron gazet, tzw. celebrytami. Marta Sztokpisz rozmawiała z Zenonem Laskowikiem, Danielem Olbrychskim, Bogusławem Lindą, Violettą Villas (książka powstała w 2000 roku, a więc piosenkarka wtedy żyła), Katarzyną Figurą, Mariuszem Szczygłem, Edytą Górniak, Niną Terentiew, Stanisławą Celińską, Aleksandrą Jakubowską oraz Andrzejem Sewerynem, szukając odpowiedzi na pytanie, jak to jest być osobą medialną? Z rozmów wynika, że jest to, wbrew powszedniemu mniemaniu, bardzo trudne zadanie, a sama tytułowa "Cena sławy" ma zarówno gorzki, jak i słodki posmak.
Czytając takie książki cieszę się, że jestem jednak tym przysłowiowym "szaraczkiem", bo nie wiem, czy dałabym radę udźwignąć ciążące na mnie brzemię.

Tytuł: "Chłopi"

Autor: Władysław Stanisław Reymont
Okładka: usta, ubiór
Strony: 606

Przełom lipca i sierpnia zawsze będzie mi się kojarzył ze żniwami. A skoro żniwa i wieś, to muszą być i chłopi. Chociaż chyba teraz nikt tak nie nazywa rolników.
Chyba każdy absolwent szkoły średniej zna tą czteroporową(tak, tak, czteroporową, a nie czterotomową) opowieść o życiu chłopów w podłódzkich Lipcach. Nie wiem jak to było wcześniej, ale moje pokolenie miało ograniczoną lekturę do pierwszego tomu - "Jesień". A szkoda, bo "Chłopi" to piękna opowieść o życiu na wsi w zgodzie z naturą. A jak to inaczej zaakcentować, niż poprzez wnikliwe przyjrzenie się pracy rolników w każdej z czterech pór roku? I oto mamy jesień z wykopkami, zimę poświęconą w dużej mierze pracom w domu, wiosnę z zasiewami i lato ze żniwami. Równocześnie, na tle tych wszystkich rolniczych prac, toczy się normalne, wiejskie życie z narodzinami i śmiercią, z przepięknymi obrzędami ludowych, z zatargami z sąsiadami i ludzką zawiścią. Ot, zwyczajne życie z przełomu XIX i XX wieku. Życie naszych, moich przodków.
Nobel dla Reymonta w pełni zasłużony.

Tytuł: "Chce się żyć"

Autor: Maciej Pieprzyca
Okładka: usta, uszy, uśmiech
Strony: 254

Powieść oparta na prawdziwej historii.
W 1981 roku w pewnej robotniczej rodzinie przychodzi na świat Mateusz. Poród jest ciężki, samo dziecko też nie rozwija się prawidłowo. Po pewnym czasie u chłopca zostaje zdiagnozowane mózgowe porażenie dziecięce. Co gorsza, według lekarzy chłopiec miał wieść żywot rośliny. Mimo diagnozy rodzice robią wszystko, aby Mateusz miał szczęśliwe życie. Wszystko zmienia się wraz ze śmiercią ojca chłopca. Po kilku latach rodzina oddaje mężczyznę do ośrodka dla osób upośledzonych umysłowo w nadziei, że tam będzie mu lepiej...
Tymczasem Mateusz od początku rozumie wszystko, co się dzieje dookoła jego, a jego problem polega na tym, że nie potrafi porozumieć się z otoczeniem. Każda próba odbierana jest jako atak padaczki lub agresji. Tylko przypadek sprawił, że jedna z terapeutek odkryła sposób, w jaki chłopak może komunikować się z otoczeniem.
Zawsze, kiedy czytam tą książkę mam przed oczami wiele moich znajomych, którzy mieli mniej szczęścia niż ja. Ale których podstawowym problemem jest, tak jak w przypadku Mateusza, brak możliwości komunikacji werbalnej. Czy to oznacza, że są upośledzeni umysłowo? Oczywiście, że nie. Bo wbrew pozorom można z nimi "porozmawiać" - z jednymi za pomocą mrugania oczami, a z innymi, tak jak z Mateuszem, za pomocą symboli Blissa.

Tytuł: "Czas kukułczych gniazd"

Autor: Zbigniew Domino
Okładka: -
Strony: 415

"Czas kukułczych gniazd" to bezpośrednia kontynuacja książki "Syberiada Polska" tego samego autora, opowiadającej o losach Polaków z fikcyjnej miejscowości "Czerwony Jar", wywiezionych na Sybir 10 lutego 1940 roku. "Syberiadę Polską" przeczytałam już dawno temu. Bardzo mi się spodobała jej treść, miejscami kibicowałam jej bohaterom i nie ukrywałam, że zastanawiałam się, jak też sobie poradzą po powrocie do Ojczyzny.
"Syberiada Polska" kończy się sceną wyjazdu Polaków z Syberii do ojczyzny. "Czas kukułczych gniazd" otwiera scena wjazdu tego samego pociągu do Polski. W jednym z wagonów znajdują się główni bohaterowie - Staszek i Tadek Dolina oraz opiekująca się nimi Bronia, sympatia ich ojca. Jan Dolina jeszcze na Syberii został wcielony karnie do Armii, matka zmarła na zesłaniu. W Polsce jednak stał się cud - Dolinie udało się odnaleźć pociąg, którym jadą jego dzieci. Wkrótce cała czwórka(wraz z Bronią) zamieszkuje w jednym z poniemieckich domków znajdujących się na ziemiach obiecanych. W tej samej wsi, nazwanej Zielonym Polem, lokuje się wielu ich znajomych z "Czerwonego Jaru". Mają nadzieję wieść takie samo życie jak dawniej. Jednak rzeczywistość wcale nie jest taka wesoła, jakby się mogło wydawać. Trzeba się przyzwyczaić do nowych warunków życia, dzieci po wielu latach wracają do szkół. Tymczasem raz po raz we wsi pojawia się jakiś znajomy, czy to z Czerwonego Jaru, czy to z Syberyjskiej tułaczki.

Muszę przyznać, że jednak "Syberiada Polska" bardziej mi się podobała. W "Czasie kukułczych gniazd" czasami zbyt dużo miejsca poświęcano opowieściom tych, którzy po latach spotykali się z krewnymi i znajomymi. Niby dobrze jest się dowiedzieć co się z nimi działa, ale poświęcanie im kilku rozdziałów nie było jak dla mnie dobrym pomysłem. Natomiast bardzo mi się podobały opisy stosunków międzyludzkich oraz obyczajowości ludzi wracających z zesłania.

Tytuł: "Codzienne inspiracje biblijne"

Autor: Ks. Wojciech Wawrzyniak
Okładka: -
Strony: 384

Kilka lat temu spełniło się jedno z moich marzeń i zostałam szczęśliwą posiadaczką powyższej pozycji. Książki niezwykłej, ponieważ zawiera biblijne przesłanie na każdy kolejny dzień. Książki uniwersalnej, ponieważ daty nie są przypisane konkretnemu dniowi tygodnia.

Tytuł: "Chłopiec w pasiastej piżamie"

Autor: John Boyne
Okładka: -
Strony: 192

Tą książkę również zaliczam do moich ulubionych. Pierwszy raz przeczytałam ją 13 lat temu(też w wakacje) i z marszu "zakochałam się" w niej.
Powieść opowiada historię przyjaźni dwóch ośmioletnich chłopców - Szmula oraz Bruna. Bruno wraz z rodzicami i siostrą na teren obozu koncentracyjnego, gdzie jego ojciec został komendantem. Pewnego razu podczas "zwiedzania" okolicy Bruno trafia na druciaste ogrodzenie, za którym siedział chłopiec. Postanowił z nim porozmawiać, aż w końcu się zaprzyjaźnili. Chłopcy, chociaż dzieli ich praktycznie wszystko oprócz tego, że urodzili się tego samego dnia, potrafią razem się bawić i prowadzić długie rozmowy, na tematy typowe dla dzieci w ich wieku. Jednocześnie na oczach Brunona, którego ojciec pracował w Auschwitz, odbywa się propaganda, pokazujące, że życie w obozie jest wspaniałe i wszyscy o nim marzą. Co ważne, sam chłopiec zaczyna w to wierzyć i nie do końca daje wiarę słowom Szmula, który opowiada mu o życiu za druciastym płotem.

Przyjaźń Bruna i Szmula była na pozór niemożliwa. Bo kto by pomyślał o niej w kontekście Żyd - Niemiec, zwłaszcza w okresie II wojny światowej. A jednak, czystość dziecięcych umysłów i wzajemna sympatia wygrały ze wszelkimi ideologiami. 

Piękna opowieść o najpiękniejszych wartościach, którymi powinniśmy się kierować. I o tym, że niemożliwe może stać się możliwym przy sprzyjających ku temu okolicznościach.

Tytuł: "Chłopiec na szczycie góry"

Autor: John Boyne
Okładka: urwisko
Strony: 272

Nie będę ukrywać, że "Chłopiec w pasiastej piżamie" mnie zauroczył. Podobnego "wow" oczekiwałam po "Chłopcu na szczycie góry" tego samego autora. I szczerze mówiąc wcale się nie zawiodłam.
Tym razem mamy do czynienia z kilkuletnim Pierrotem, mieszkającym we Francji. Pierrot ma dom, kochających rodziców, ulubionego psa oraz oddanego przyjaciela, Anszela, który jest Żydem. Szczęśliwe dzieciństwo chłopca kończy się z chwilą, jego rodzice giną w wypadku samochodowym, a on sam trafia do domu swojej ciotki, gdzie poznaje Adolfa Hitlera. Owo spotkanie przynosi same negatywne skutki. Pieter, bo tak od tej chwili nazywa się chłopiec, zostaje wciągnięty w trybiki rodzącej się właśnie machiny zła. Takim szczytowym momentem tej machiny zła była dyskusja prowadzona przy chłopcu, która dotyczyła budowy obozu zagłady. Przez te wszystkie zabiegi Hitlera znajdujący się w rezydencji chłopiec z czasem zatraca swoją dziecinną niewinność, zaś na jej miejscu pojawia się wyrachowanie. Wpatrzony w Fuhrera potrafi też zdradzić swoich najbliższych, którzy tak go kochali, a nawet wyrzec się swojej przyjaźni z Anszelem.

Tytuł książki można odczytywać w dwojaki sposób - dosłownie, bo mały Pierrot po przeprowadzce naprawdę mieszkał w domu znajdującym się na szczycie góry, z której wszystko było widać. Ale też w przenośni - przez pewien czas zajmował bowiem bardzo wysoką pozycję w hierarchii Adolfa Hitlera. Mógł mieć wszystko, co tylko chciał. A jednak nie do końca czyniło go to szczęśliwym w życiu.

Tytuł: "Czy Bóg wybaczy siostrze Bernadecie?"

Autor: Justyna Kopalińska
Okładka: usta, ubiór
Strony: 240

O tym co się dzieje za drzwiami zabrzańskiego Domu Dziecka prowadzonego przez siostry boremeuszki świat miał się nie dowiedzieć. I pewnie by się nie dowiedział, gdyby nie tajemnicze zniknięcie małego Mateusza Domaradzkiego oraz skarga nastoletniego Pawła w szkole.

Tym zaginięciem żył cały Śląsk. Pewnego zimowego dnia(akurat były ferie zimowe) zaginął bez wieści ośmioletni chłopiec z Rybnika. Na mieszkańców regionu padł blady strach, rodzice zakazywały dzieciom wychodzić na sanki w obawie, że w okolicy grasuje seryjny porywacz(co ciekawe, sześć lat później, w czasie głośnego zaginięcia małej Madzi, sytuacja się powtórzyła). Śledczy rozpoczęli poszukiwania, które doprowadziły ich do Tomasza i Łukasza. Prowadząca sprawę prokurator Joanna Smorczewska, dzięki współwięźniom siedzącym z Tomaszem w jednej celi odkrywa, że jest on byłym wychowankiem Zakładu Opiekuńczego sióstr boremeuszek oraz że za zamkniętymi drzwiami działy się wręcz dantejskie sceny. Kolejne przesłuchania byłych i obecnych wychowanków zakładu ujawniają, że sprawujące opiekę nad dziećmi siostry wręcz się nad nimi znęcały, a wykorzystywanie seksualne było na porządku dziennym.

Książka w dużej mierze opisuje sytuacje poprzedzające proces, w którym sąd miał ukarać siostry, które nie reagowały na to, co się dzieje w placówce oraz poniżały jej wychowanków. Opis śledztwa przeplata się z zeznaniami ofiar. To co szokuje to fakt, że gdyby nie zaginięcie Mateusza i interwencja jednej ze szkolnych nauczycielek, która uwierzyła słowom swojego ucznia, że w Domu Dziecka dochodzi do przemocy, to pewnie nikt by nie poznał prawdy. Tym bardziej, że na zewnątrz wszystko wyglądało zwyczajnie. Z drugiej strony w doskonały sposób zostało w książce ukazane to, że ludzie związani z kościołem wcale nie są święci(chociaż sam kościół już jest).

Zakład prowadzony przez siostry boremeuszki został rozwiązany, najbardziej winne temu co się działo w jego murach - ukarane. Czy Bóg wybaczy siostrze Bernadecie? On może tak. Społeczeństwo - niekoniecznie.

Tytuł: "Chłopiec z Listy Schindlera"

Autor: Leon Leyson
Okładka: ubiór, ulica
Strony: 256

Kilka lat temu miałam przyjemność przeczytać "Listę Schindlera" opowiadającą o tym, jak w okresie II wojny światowej niemiecki przedsiębiorca Oscar Schindler uratował kilkaset Żydów z niechybnej śmierci, zatrudniając ich w swojej fabryce. Teraz miałam okazję przeczytać wspomnienia jednego z ocalałych - Leona Leysona.

Leon, a właściwie Lejb, urodził się w położonej na wschodzie wsi Narewka, w tradycyjnej, żydowskiej rodzinie. Wczesne lata jego dzieciństwa były raczej beztroskie - spędził je na zabawach z czwórką starszego rodzeństwa. Jego ojciec, Mosze, pracownik położonej nieopodal huty szkła, został przeniesiony do Krakowa, kiedy chłopiec miał trzy lata. Przez pięć lat ciężko pracował, aby sprowadzić do siebie resztę rodziny. Kiedy w końcu mu się to udało, wszyscy myśleli, że znaleźli raj na ziemi. Ich szczęście trwało zaledwie dwa lata. Wybuchła II wojna światowa, a wraz z nią pojawiły się restrykcje dotyczące ludności żydowskiej. Mały Leon został wydalony ze szkoły, szykanowany przez kolegów. Wkrótce prawie cała rodzina została zamknięta w getcie krakowskim. Tam też nie czuli się w pełni bezpieczni, ponieważ co rusz były jakieś łapanki. I wtedy na drodze rodziny pojawił się Oscar Schindler, który najpierw zatrudnił w swojej fabryce naczyń emaliowanych Mosze, a następnie, kiedy zlikwidowano getto, a zamieszkującą go ludność przeniesiono do obozu na Podgórzu, całą rodzinę Leysonów. Prawdopodobnie uratował im tym życie, zwłaszcza w chwili, kiedy zabierał wszystkich swoich pracowników do Czech, gdzie przeniósł swoją fabrykę. Co ciekawe, nawet po latach, pamiętał swoich Żydów i od razu poznał Leona, kiedy w latach 60 przyleciał do USA.

Piękne autentyczne wspomnienia osoby, która na własnej skórze przeżyła piekło holokaustu, a zarazem potwierdzenie, że nie wszyscy Niemcy byli źli i bezduszni.

Tytuł: "Czerwony namiot"

Autor: Anita Diamant
Okładka: ubiór, uszy, usta
Strony: 256

Pismo Święte poświęciło starotestamentarnej Dinie, "mlecznej siostrze" sprzedanego do Egiptu przez braci Józefa, jeden rozdział w Księdze Rodzaju. Z tych 31 wersetów Anita Diamant stworzyła historię, której początek i koniec wybiega daleko poza ramy biblijnej historii.

Dima była jedną z córek Jakuba, syna Izaaka(tego, który "kupił" pierworództwo od swojego brata Ezawa za miskę soczewicy) i jednej z jego żon, Lei. Była rówieśnicą Józefa, którego wykarmiła piersią Lea, ponieważ Rachela była bezmleczna. Niemal wszystkie kobiety z rodu Jakuba były położnymi, nie ominęło to i Dimy, która z czasem zaczęła pomagać rodzić kobietom z położonego nieopodal ich osady miasta Sychem. Pewnego razu, zostaje wezwana do porodu w pałacu królewskim, gdzie poznaje książęcego syna, który też się nazywał Sychem. Obydwoje zakochują się w sobie. Po pewnym czasie została znowu wezwana na królewski dwór. Tym razem zostaje na nim już jako żona Sychema. Zgodnie z lokalnym zwyczajem ojciec Sychema, Chamor, poszedł do namiotów Jakuba, aby "wykupić" Dinę. Jako "zapłaty" zażądano obrzezania Chamona, Sychema oraz mieszkańców Sychem, co zresztą wykonano. Jednak trzy dni później bracia Diny, Symeon i Lewi, wtargnęli do miasta i wyzabijali wszystkich mężczyzn. Zabrali też Dinę do swojego obozu. Ona jednak, za pomocą niejakiego Nehesi, wymyka się z niego i wraca do miasta, do pałacu, w którym została m.in. matka Sachema, Re-nefer. Razem uciekły do Egiptu, gdzie pod przybraną historią zaczynają nowe życie. Dina, która w dalszym ciągu jest położną, sama rodzi synka, owoc jej miłości z Sychemem. Jest szczęśliwa, powoli zapomina o przeszłości. Pewnego dnia zostaje jednak wezwana do rodzącej w pałacu, w którym jej syn Re-mose jest skrybą. Usłyszana w nim historia przywraca w niej wspomnienia, w nowym władcy rozpoznaje zaś Józefa. W jaki sposób to spotkanie wpłynie na ich życie.

"Czerwony namiot" to piękna historia o życiu kobiet z zamierzchłych czasów. Życia, w którym prym wiodą kobiety, wszak tytułowy "czerwony namiot" jest miejscem, w którym spędzają czas podczas miesiączki i połogu. Mają wtedy czas na podzielenie się najgłębiej skrywanymi tajemnicami. Życia, gdzie wiara w Boga Abrahama przeplata się ze zwyczajami pogańskimi(np. rozdziewiczenie dziewczynki podczas pierwszej miesiączki). Życia, o którym marzyła każda ówczesna kobieta, chociaż pojawiały się w nim zarówno łzy szczęścia, jak i rozpaczy. 

Trzymajcie się ciepło

1189. Czas powoli wracać do zwyczajności?

Czarne chmury się zbierają nad naszym miastem...

Czym jest zwyczajność? Każdy z nas ma własną definicję tego terminu. I na pewno zwyczajność większości z nas została zaburzona gdzieś w środku marca, kiedy pewna pandemia zawojowała całym światem.

Niemal każdy musiał się przyzwyczaić do nowych wytycznych związanych z obostrzeniami w walce z COVID-19. Jednym się to podobało, innym nie za bardzo. Ale cóż, takie to życie... Jak to stwierdziłyśmy zgodnie z panią Poppins, średnio co 10 lat przez świat przetacza się jakaś pandemia, dziesiątkując zamieszkującą go ludzkość. Pamiętacie jeszcze wirus A/H1N1 z 2009 roku? Ja pamiętam, chociaż nie był tak "popularny" jak aktualny coronawirus...

Wydaje mi się jednak, że wszystko małymi kroczkami wraca co normalności. Dla mnie namiastką tej codzienności było wyrwanie się z domu na spotkanie rodzinne na początku czerwca. Już nie wyjście do sklepu na osiedlu, ale podróż busem do Wadowic. 

Inna namiastka to dowiezienie pani Poppins dokumentów. Przyjemne uczucie, że ktoś się cieszy na twój widok. I nie wybucha frustracją, kiedy okazuje się, że coś zrobiło się źle. A nawet żartuje, że chyba znowu ubyło mi centymetrów w pasie. I wierze, że dobiegniesz w pewnym "biegu" do mety. I robi wszystko, aby tak się stało... Tak, będzie mi jej brakowało. Może jeszcze czasem miniemy się na korytarzu... Ale mam nadzieję, że przyjdzie też pora na podziękowanie jej, właściwie to im, za wszystko. I przeproszenie, jeżeli sprawiałam im jakąś przykrość bądź kłopot. 

Pojutrze zaś jadę na obóz sportowy, którego przecież mogło nie być. Tymczasem na początku czerwca dostałam telefon od samego prezesa klubu sportowego, że jednak się on odbędzie, i że mam jechać. Więc jadę, chociaż nie z tak wielką chęcią, jak zwykle.

Wracają też imprezy sportowe, a wraz z nimi możliwość wolontariatu. Na razie zgłosiłam się na pomaganie przy "SilesiaMaraton 2020". Teoretycznie mogłabym też, podobnie zresztą jak rok temu, być wolontariuszem podczas niedzielnego biegu w Jaroszowicach w ramach "Beskidzkiej Trójki", pokrywa mi się on jednak z wyjazdem na obóz. Nie wiem, co z Memoriałem Kamili Skolimowskiej, na razie nie ma żadnej informacji na temat naboru na wolontariuszy... Za to wiem, że na pewno odpada mi Memoriał Janusza Kusocińskiego, bo w tym samym czasie mam Mistrzostwa Polski, które zostały przeniesione z maja. A wcześniej, 15 sierpnia, prawdopodobnie pobiegnę w Oświęcimiu w biegu ku czci świętego Jana Bosko.

Jednak powolny powrót do normalności nie może być jednoznaczny z całkowitym pofolgowaniem pewnych nakazów. Stan epidemii w dalszym ciągu trwa. Już sobie zakupiłam maseczki jednorazowe. Mam nadzieję, że nie będziemy musieli w nich trenować, bo ciemno to widzę(prawie tak ciemno, jak chmury w moim mieście). Ręce i tak zawsze myję, sezon na pyłki mija, więc i objawy przeziębieniopodobne też. Profilaktyka jest ważna, ale nie można dać się zwariować. Dodatkowo jeszcze w miarę zdrowo się odżywiam. Dzisiaj(i przy okazji jutro) np. miałam fasolkę szparagową na parze.

Najpierw trzeba poodcinać końcówki(nawet bez przytrzymania ich prawą ręką dałam radę bez większych problemów)

Dodaj napis

Ogólnie zauważyłam, że zarówno ja, jak i mój refluksowy żołądek(zresztą ostatnio przechodziłam jego zapalenie, czego nikomu nie życzę), lubimy raczej proste dania: ziemniaki z masłem, czasami ze skwarkami, żurek, rosół, produkty na bazie ziemniaków, takie jak kopytka, placki ziemniaczane, kluski śląskie, kasze, ryż, warzywa na parze, kanapki z serem, z musem jabłkowym, z chudą wędliną, ryby, 2 jajka(maksimum, po większej ilości mam problem)... Nie mogę za bardzo jeść produktów mlecznych(wspomniany ser jem od czasu do czasu), ale raz na jakiś czas mogę sobie pozwolić na jogurt naturalny. Kilka kropel mogę też dodać do porannej "Inki". Słodyczy jem mało, najczęściej są to kisiele, galaretki i owoce, większość czerwcowej kremówki rozdałam sąsiadom, słone przekąski też nie są dla mnie. Owoce też mam ograniczone. Nie przepadam też za tłustym. A terminem fast food(czyli szybkie jedzenie) określam kasze, makarony i ryże, które też można przyrządzić na szybko. Oczywiście, jak jestem na wyjeździe, np. za granicą, to mogę spróbować lokalnej kuchni - byle nie szaleć. Ale w domu, w domu stawiam na tradycję. Przecież przez wieki chłopi jedli prosto i żyli w zdrowiu, więc coś w tym musi być...

Trzymajcie się ciepło i uważajcie na siebie, wracając do zwyczajności

1188. Wszyscy jesteśmy "Nędznikami"

Zapragnęłam dzisiaj obejrzeć sobie jakiś film na DVD. Nie z Internetu, ale właśnie z odtwarzacza DVD. Pierwszy raz od nie wiem jakiego czasu. Chociaż tydzień temu z ciekawości obejrzałam "Łowcę jeleni". Na CDA, bo nie mam wydania na krążku. Nigdy wcześniej nie miałam okazji widzieć tego filmu, a przecież podobno jest to klasyka sama w sobie. Zakończyłam z mieszanymi uczuciami. Zauroczyła mnie ścieżka dźwiękowa, ale sama akcja... No cóż, zdecydowanie nie gustuję w tego typu produkcjach. Co nie oznacza, że sam film jest zły...

Dzisiaj też postawiłam na klasykę. Bo jak nazwać film "Nędznicy" nakręcony na podstawie książki Victora Hugo o tym samym tytule. Zresztą jej czterotomową wersję, która dumnie stoi na mojej półce z książkami, przeczytałam nie raz, a fragmenty o małym Gavroche znałam jeszcze wcześniej(omawialiśmy je w gimnazjum na języku polskim). Co prawda kilka razy oglądałam filmową wersję "Nędzników" z Gerardem Depardieu w roli głównej, ale jakimś cudem wśród mojej kolekcji płyt znalazłam ekranizację z 1978 roku. Byłam ciekawa, jak wtedy postrzegano tą klasykę literatury.

W sumie nie zawiodłam się, bo książka została w miarę wiernie odtworzona w ciągu 2,5 godziny filmu. Jean Valjean kradnie bochenek chleba, za co zostaje skazany na galery. Dzięki sprytowi udaje mu się skrócić karę. Podczas ucieczki trafia do pewnego księdza, który postanawia go przenocować. Jean jednak kradnie posiadane przez niego rzeczy i ucieka. Kiedy zostaje schwytany przez oficerów i przyprowadzony przed oblicze duchownego, ten twierdzi, że sam mu je podarował. Jean postanawia odmienić swoje życie i staje się przykładnym obywatelem. Wkrótce na jego drodze pojawia się inspektor Javert, który za wszelką cenę chce przekonać wszystkich, że Jean nie jest taki święty, jakby się mogło wydawać. Jean wie, że musi uciekać z małą Kozetą, córką jego zmarłej znajomej, inaczej znowu trafi na galery. Zaczyna się ich kilkuletnia tułaczka po Francji. Tymczasem Javert nie daje za wygraną i wciąż ich śledzi.

Podczas oglądania naszła mnie myśl, że każdy z nas jest takim "Nędznikiem", który musi walczyć w życiu o udowodnienie swojej racji, a w szerszym aspekcie,  o swoją godność, zwłaszcza wtedy, kiedy popełnił w nim jakiś błąd. I tylko od nas zależy, czy wyjdziemy z tej walki wyjdziemy zwycięsko jak Jean, czy też przegrani, jak Javert.

Poza tym dokończyłam czytać "Córkę kapitana" Fleminga i zachciało mi się obejrzeć jakiś film z motywem katastrofy "Titanica". Ale to na pewno nie dzisiaj...

Trzymajcie się ciepło