733. Nie oceniajmy ludzi po wyglądzie

źródło zdjęcia

Kilkanaście dni temu, dosłownie jednym tchem, przeczytałam książkę autorstwa R. J. Palacio, p.t. "Cudowny chłopak". Nota bene kiedy na początku roku do kin wszedł film pod tym samym tytułem, bardzo chciałam się na niego udać. I właściwie do dzisiaj nie wiem, dlaczego tego nie zrobiłam. Dlatego jeszcze bardziej ucieszył mnie fakt, że książka na podstawie której został on nakręcony trafiła w moje ręce.
10-letni Auggie mieszka z kochającą rodziną i psem Deisy. Uwielbia "Gwiezdne wojny", grę w xboxa oraz czytać książki. Jedyne co go odróżnia od rówieśników, to zdeformowana na skutek wady genetycznej twarz. Dotąd chłopiec uczył się w domu pod okiem mamy, jednak wraz z nowym rokiem szkolnym rodzice postanawiają zapisać go do zwyczajnej szkoły. Obawiając się docinków kolegów i koleżanek z powodu swojego wyglądu, August dosyć niechętnie przystaje na tą propozycję. Doskonale pamięta reakcje innych ludzi na swój widok podczas spacerów czy też pobytów na placu zabaw. Mimo ciekawskich spojrzeń i docinków na swój temat, Auggie znajduje w nowym środowisku również przyjaciół. Jedną z pierwszych osób, której wygląd chłopca zdaje się zupełnie nie przeszkadzać, jest jego rówieśnica - Summer. Z czasem coraz więcej uczniów w szkole przekonuje się do tego, że nie powinno się oceniać osób po wyglądzie, ale po jego wnętrzu.
Bardzo mi się podoba to, że "Cudowny chłopak" porusza tak ważną kwestię, jaką jest odrzucenie ze względu na niedoskonałości wyglądu. Kiedy w dzisiejszym świecie wszystko goni za doskonałością i pięknem, to co niedoskonałe jest zrzucane na dalszy plan. A właśnie tacy ludzie bywają najwięcej warci. Zwłaszcza takie postawy przejawiają się u ludzi młodych, chodzących jeszcze do szkoły. Już nie raz poruszałam na blogu kwestię wyzywania kogoś od "Downa". A jeżeli już mija się osobę faktycznie dotkniętą tym symptomem, to najczęściej z obrzydzeniem odwraca się od niej twarz. Tak samo jak od kogoś, kto posiada liczne deformacje. Najczęściej do takich osób przylegają niezbyt miłe przezwiska. Tymczasem August pokazuje, że pomimo swojej niedoskonałości jest równie sympatycznym, jak i zdolnym chłopakiem. Książka pokazuje też w mistrzowski sposób, jak to widząc osobę z deficytami bardzo często wydaje nam się, że może ona być upośledzona umysłowo. I wobec Auggie'go były takie sugestie. Nic bardziej mylnego - chłopiec okazał się jednym ze zdolniejszych uczniów szkoły.

Jacob Tremblay jako filmowy August(źródło zdjęcia)

"Cudowny chłopak" to książka, którą naprawdę warto przeczytać. Napisana została prostym, przystępnym językiem, także dla najmłodszym. Pomimo to daje jednak czytelnikowi do myślenia. A jeżeli już czytanie jest dla nas passe, to chociaż obejrzyjmy film pod tym tytułem, zastanówmy się nad pewnymi rzeczami...
Mnie osobiście czytając książkę przypomniała się taka jedna historia sprzed lat. Byłam wtedy w 4 klasie podstawówki, dopiero co poznawałam nową szkołę. W jednej z ostatnich klas były dwie siostry, które też miały zdeformowane twarze, podejrzewam że podobnie jak August na skutek wad genetycznych. Kiedy pierwszy raz minęłam je na korytarzu, ktoś bardziej obeznany w szkole szepnął do mnie, że "właśnie idą Muminki"(bo w sumie ich fizjonomia przypominała te sympatyczne stworzenia). Nie wiem dlaczego, ale autentycznie zrobiło mi się żal tych dziewczyn. Nie, nie czułam do nich wstrętu, ale było mi ich żal dlatego, że zauważyłam, że nikt się do nich nie zwracał inaczej, niż "Muminki". Jeszcze miałam świeżo w pamięci, jak to ze mnie w poprzedniej podstawówce się śmiali, wiedziałam więc jak one mogą się czuć słysząc takie określenia względem siebie. Być może dlatego zawsze mówiłam im, tak po prostu, po ludzku "Cześć dziewczyny". One zawsze odpowiadały mi swoim nosowym "Cheść". Po roku nasze drogi się rozeszły. Co się z nimi stało - nie mam pojęcia. Do dzisiaj mam jednak awersję do wszystkich kpiących przezwisk. A kiedy słyszę, jak animatorzy z Oratorium nazywają proboszcza "Muminkiem", to podświadomie się we mnie gotuje. Teraz już wiem, dlaczego tak może się dziać...