Wraz z odzyskaniem laptopa po półtorej miesiąca nauki udało mi się wreszcie zaliczyć wejściówkę z komunikacji społecznej. A właściwie to dwie, ponieważ jedna była zaległa, a druga dzisiejsza. Bo wiecie, gdyby wszystko było normalnie usiadłabym z resztą grupy w ławce, wyciągnęłabym kartkę i długopis i w pięć minut napisała odpowiedzi na zadane przez księdza profesora pytania. Ale normalnie nie jest... I nigdy raczej nie będzie. Dlatego za pozwoleniem korzystam z dobrodziejstw współczesnej techniki, która niejako wyrównuje mi nierówne szanse podczas nauki. Myślicie, że nie wolałabym podchodzić do wszystkich zaliczeń na równi z innymi? Pewnie, że bym wolała. Ale sama siła woli nie wystarczy. Czasami trzeba się ukorzyć, przyjąć własne niedoskonałości i nauczyć się z nimi funkcjonować.
Uzyskane wyniki były dla mnie kompletnym zaskoczeniem. Jak się domyślacie, w przypadku tego pierwszego kolokwium poznałam już dawno wyniki grupy. I wiem, że raczej się nie popisali. Trochę mnie to zdziwiło, bo zadanie wydawało mi się raczej łatwe. Dzisiaj dostałam podobne(ale nie identyczne, bo to by było już za proste). Napisałam jak potrafiłam, chociaż przypominając sobie wyniki reszty, wcale nie byłam pewna, czy księdzu profesorowi o to chodziło. Jakież było moje zaskoczenie, kiedy okazało się, że zadanie mam wykonane bezbłędnie. Zresztą to dzisiejsze zadanie też napisałam na komplet punktów. Cieszy mnie to tym bardziej, że przez ostatni czas działam w systemie 0-1. 0 - oznacza, że znowu mnie boli, 1 - to stan względnego spokoju podczas którego jestem w stanie w miarę normalnie funkcjonować. A tych 1 było naprawdę niewiele. Na razie dostałam bardzo silny antybiotyk, po nim znowu mam zrobić badania krwi i dopiero wtedy lekarka zdecyduje co dalej(bo patrząc na ostatnie wyniki sprzed tygodnia czułam się jakbym patrzyła na rollercaster).
Wracając do domu po raz pierwszy widziałam w tym roku śnieg. Oczywiście nie jest on jeszcze taki, że ostałby się na chodnikach i parapetach, aczkolwiek tu i ówdzie spadały z nieba jego drobne płatki. Na katowickim rynku rozstawiono już kramy pod tradycyjny doroczny jarmark bożonarodzeniowy, znak że święta za pasem.
Ja jednak wracam myślami do prześlicznej październikowej i listopadowej pogody, jaką podarowała nam tegoroczna Pani Jesień. Naprawdę, dni w których padało można policzyć na palcach. Na szczęście zarówno obok Wydziału Nauk Społecznych oraz Wydziału Teologicznego nie brakuje miejsc przeznaczonych na odpoczynek wśród zieleni. Jeden ze skwerków już Wam pokazałam, teraz chcę Was wirtualnie zaprowadzić na inny, znajdujący się właściwie po drugiej stronie ulicy od tego pierwszego.
Plac Grunwaldzki, bo o nim mowa, znajduje się pomiędzy ulicami Sokolską i Gustawa Morcinka, aleją Wojciecha Korfantego, a ogromnym budynkiem, w którym swoją siedzibę ma regionalna telewizja.
Pragnących odpocząć wita od strony ulicy Sokolskiej i budynku TVS pokryty mozaiką pomnik zatytułowany "Rodzina". Przedstawia ona dwójkę rodziców unoszącą w górę swoje dziecko. Rzeźba powstała już w latach 60. XX wieku i nawiązuje, a zarazem zachęca, do rodzinnego spędzania czasu w tym miejscu.
Tuż przy figurze znajduje się placyk z ławeczkami, na których można przysiąść i nieco odpocząć, delektując się widokiem posadzonych na skwerku drzew.
Jednak tym, co wyróżnia skwer na Placu Grunwaldzkim od innych tego typu miejsc jest założona w nim w 2004 roku Galeria Artystów upamiętniająca artystów związanych z Katowicami. Przechodząc jedną z nielicznych alejek, mijamy i podziwiamy ich popiersia. Ciekawostką jest, że z każdym rokiem dochodzi nowa osobowość wybrana przez lokalną społeczność.
Oczywiście nie może obyć się bez przedstawienia Wam ludzi, którzy mieli zaszczyt znaleźć się w galerii.
Zbigniew Cybulski - pierwsza płaskorzeźba, która pojawiła się w parku w 2004 roku. Myślę, że postać raczej znana, zwłaszcza dla starszego pokolenia. Zbigniew był aktorem teatralnym i filmowym, do dzisiaj uznawany za jednego z najwybitniejszych i najpopularniejszych polskich aktorów. Był absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Aktorskiej w Krakowie. Po otrzymaniu dyplomy występował w gdańskim Teatrze Wybrzeże oraz warszawskim Teatrze Ateneum. Wkrótce zaczął grywać postacie młodych buntowników, w takich filmach jak Koniec nocy, Pociąg i Niewinni czarodzieje. Jednak jego najważniejszą życiową rolą okazała się postać Maćka Chełmickiego z Popiołu i diamentu wyreżyserowanego w 1958 roku przez Andrzeja Wajdę. Po premierze krytycy porównywali go ze słynnym amerykańskim aktorem - Jamesem Deanem. Cybulski w późniejszych swoich rolach starał się unikać identyfikowania go z postacią, którą zagrał w Popiele i diamencie. W tym celu wykreował odmienne typy charakteru bohaterów, grając w takich filmach jak Jak być kochaną, Giuseppe w Warszawie, Rękopis znaleziony w Saragossie czy też Salto. Zbigniew Cybulski miał taki dziwny zwyczaj, że po kraju przemieszczał się pociągami, do których wcześniej wskakiwał. I to go zgubiło. Na początku 1967 roku uległ poważnemu wypadkowi na dworcu kolejowym we Wrocławiu. Kiedy próbował wskoczyć do rozpędzającego się pociągu ekspresowego do Warszawy, wpadł między wagon i peron, a dodatkowo został uderzony schodami następnego wagonu. Sam wypadek aktor przeżył, był nawet przytomny. Z ciężkimi obrażeniami trafił do wrocławskiego Szpitala Specjalistycznego im. Ludwika Rydygiera, gdzie zmarł ok. 5:25. Został pochowany 12 stycznia na jednym z katowickich cmentarzy. Do legendy aktora nawiązał Andrzej Wajda w filmie Wszystko na sprzedaż oraz Jan Laskowski w montażu sekwencji filmowych Zbyszek.
Karol Stryja - wraz z pomnikiem Zbigniewa Cybulskiego w Galerii Artystów odsłonięta została płaskorzeźba polskiego dyrygenta, profesora i pedagoga - Karola Stryi. Ten urodzony w 1915 roku w Cieszynie artysta-muzyk był m.in. inicjatorem Międzynarodowego Konkursu Dyrygenckiego im. Grzegorza Fitelberga w Katowicach. Prowadził aż do śmierci wszystkie jego edycje. Zapoczątkował też w 1980 roku Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Carla Augusta Nielsena w Odense. W rodzinnym Cieszynie ukończył szkołę podstawową, gimnazjum oraz Seminarium Nauczycielskie. Od 1934 roku pracował jako nauczyciel, jednocześnie studiował w Śląskim Konserwatorium Muzycznym w Katowicach. Tuż przed wybuchem II wojny światowej ukończył tam Wydział Pedagogiczny, a w 1951 studia w zakresie dyrygentury. Od 1984 roku posiadał tytuł profesora nadzwyczajnego. Karierę dyrygenta rozpoczął już w 1937 roku w chórze "Echo" działającym w Łaziskach Górnych. Następnie związał się z Filharmonią Śląską w Katowicach. W lutym 1990 roku na Jubileuszowym Koncercie z okazji 75 rocznicy swoich urodzin dyrygował Orkiestrą Filharmonii Śląskiej. Wykonano wtedy m.in. IX Symfonię Ludwika van Beethovena wraz z Odą do Radości. W 1969 roku został odznaczony Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki II stopnia, a w 1998, już pośmiertnie, Nagrodę im. Wojciecha Korfantego, którą nadał mu Związek Górnośląski.
Paweł Steller - był artystą plastykiem. Przez krytyków zachodnich nazywany "polskim" albo "śląskim Durerem", przez krytyków polskich - "śląskim Skoczylasem". Jego prace wyróżniane były na prestiżowych wystawach w Polsce, Europie oraz w Ameryce. Często porównywano go z Rubensem lub Rembrandtem. Dzięki stypendium Towarzystwa Szkoły Ludowej miał szansę na ukończenie gimnazjum w Samborze, a to znów umożliwiło mu podjęcie studiów na wydziale malarstwa dekoracyjnego w Państwowej Szkole Przemysłowej we Lwowie. Ukończył je z wyróżnieniem w 1913 roku, po czym wyjechał na dalsze studia artystyczne do Pragi, gdzie przyjęto go jako jedynego Polaka spośród 100 ubiegających się kandydatów na wydział rysunku figuralnego i orientalnego. Do wybuchu I wojny światowej zaliczył celująco pierwszy rok studiów. W latach 1914 - 1921 działał w wojsku, najpierw austriackim, następnie polskim. W 1921 roku podjął pracę w Wydziale Kartografii Wojskowego Instytutu Geograficznego. Z czasem doszedł do funkcji kierownika działu graficznego. Od października 1923 roku kontynuował przerwane studia na wydziale grafiki w nowo powstałej Państwowej Szkole Sztuk Pięknych. Z Katowicami, do których przyjechał po uzyskaniu dyplomu, związany był w latach 1925 - 1974, to tutaj wtedy żył i pracował. W 1931 roku został nauczycielem rysunku w nowo otwartych Śląskich Technicznych Zakładach Naukowych. To właśnie na lata 30 XX wieku przypadają jego największe sukcesy artystyczne. Teka "Typy polskie" zostały zaprezentowane w kwietniu 1939 roku w salach reprezentacyjnych gmachu Sejmu Śląskiego w Katowicach, na wystawie otwartej przez Michała Grażyńskiego, ówczesnego wojewodę śląskiego. Podczas II wojny światowej Stellarowie ukrywali się w różnych miejscowościach w rejonie Beskidów. Po wkroczeniu do Katowic wojsk Armii Czerwonej Paweł Stellar wrócił do miasta, gdzie otrzymał urzędowe polecenie zaprojektowania pomnika - obelisku ku jej czci. Odsłonięto go pod koniec lutego 1945 roku na Placu Wolności, a już kilka dni później został aresztowany za rzekome kontakty ze szpiegiem. 3 kwietnia wyruszył pociągiem na wschód. Po trzech tygodniach został osadzony w obozie w Kuzbasie. Na dodatkowe porcje chleba zarabiał rysując portrety więźniów. Do Polski wrócił w listopadzie 1946 r. W dalszym ciągu tworzył. Za nagrody i oszczędności nabył drewniany dom w Wiśle. Tam też w sierpniu 1974 roku złamał nogę w biodrze. Nie powrócił już do sprawności. Pozostawił po sobie tysiące drzeworytów, rysunków, linorytów i litografii. Projektował też witraże.
Stanisław Ligoń - pisarz, malarz, ilustrator, działacz kulturalny, a także narodowy, reżyser i aktor. Był synem maszynisty kopalnianego, a zarazem działacza i poety, Jana Ligonia. Po ukończeniu szkoły podstawowej pracował jako goniec w księgarni, a następnie w zakładzie malarskim. Uczęszczał też do krakowskiej szkoły artystyczno - przemysłowej, a w 1900 roku rozpoczął w Berlinie studia malarskie. Łączył je z pracą kulturalno-społeczną wśród Polonii. Po powrocie na Górny Śląsk pracował jako malarz - ilustrator, zbliżył się też do ruchu teatrów amatorskich. W 1911 ponownie przeniósł się do Krakowa na dalsze studia na Akademii Sztuk Pięknych. W okresie I wojny światowej przebywał w Truskolasach, gdzie namalował polichromię w kościele św. Mikołaja oraz założył polską szkołę, w której nauczał wraz z żoną Wandą. W 1917 roku został wcielony do niemieckiego wojska. Po wojnie pisał i rysował w piśmie "Kocynder" pod pseudonimem Karlik. Po podziale Górnego Śląska przeniósł się do Katowic, gdzie w latach 1923-1928 był nauczycielem rysunku w gimnazjum im. Adama Mickiewicza. Jednocześnie współpracował jako scenograf z katowickim Teatrem. Działał też w Radzie Muzealnej przy Muzeum Śląskim. Był aktywnym radiowcem - pierwszy raz stanął przy mikrofonie 25 grudnia 1927 roku. Prowadził stałe audycje, w których posługiwał się spolszczoną gwarą śląską. Od stycznia 1934 roku do wybuchu II wojny światowej pełnił funkcję dyrektora katowickiej rozgłośni Polskiego Radia. W swojej pracy koncentrował się głównie na audycjach regionalnych i satyryczno-politycznych, skierowanych przeciw hitlerowskiej propagandzie. W wyborach parlamentarnych w 1935 roku wybrano go z listy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem na posła na Sejm IV kadencji, gdzie pracował w komisji oświatowej. Wraz z wybuchem II wojny światowej wyjechał do Warszawy, następnie do Lublina i na Węgry. Potem udał się do Jugosławii, gdzie do 1941 roku pracował w Komitecie ds. Uchodźców Polskich. W końcu dotarł na teren Palestyny i zamieszkał w Jerozolimie, gdzie zajmował się działalnością malarską i literacką. Był też członkiem delegatury Rządu RP na uchodźstwie ds. opieki nad wychodźcami. Po wojnie wrócił do Polski i pracy w Radiu Katowice. Zmarł w Katowicach w 1954 roku.
Wilhelm Szewczyk - prozaik, publicysta, krytyk literacki, poeta, tłumacz z języka niemieckiego, literaturoznawca w zakresie literatury niemieckiej i serbołużyckiej, redaktor naczelny kilku czasopism, działacz nacjonalistyczny i komunistyczny, poseł na Sejm PRL kilku kadencji. Był też prezesem Oddziału Związku Literatów Polskich w Katowicach. Autor ok. 500 różnych publikacji. Uczęszczał do Państwowego Liceum w Rybniku, jednak nie uzyskał matury. Po ukończeniu liceum(chyba bardziej gimnazjum) przeniósł się do Katowic. W 1935 roku w czasopiśmie "Kuźnica" opublikował swoje pierwsze poezje. Działał w Obozie Narodowo-Radykalnym. Postulował o wyeliminowanie Żydów z życia kulturalnego i gospodarczego, prasę i literaturę żydowską uważał za jedną z najgroźniejszych broni "żydowskiego państwa eksterytorialnego". Do 1939 roku pracował w redakcji literackiej katowickiej rozgłośni Polskiego Radia. W czasie II wojny światowej wcielono go do Wehrmachtu i przewieziono do Wrocławia. Po ataku Niemiec na ZSRR w 1941 roku przeniesiono go na front wschodni. Wkrótce został ranny pod Smoleńskiem i przebywał w szpitalu w Baranowiczach. Po leczeniu przeniesiono go do Alzacji. Po wojnie wrócił do Katowic, gdzie podjął pracę na Wydziale Informacji i Propagandy Urzędu Wojewódzkiego. Wkrótce zatrudniono go w Rozgłośni Śląskiej Polskiego Radia. Szewczyk wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego, z rekomendacji którego został członkiem Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach, jako reprezentant Związku Zawodowego Literatów Polskich. W 1947 roku wystąpił z partii. Przez kolejny rok był członkiem Polskiej Partii Robotniczej, a od 1948 roku należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W następnym roku został z niej wykluczony. W 1953 roku znalazł się w gronie 53 członków krakowskiego Związku Literatów Polskich popierających komunistyczne represje wobec duchowieństwa katolickiego w Polsce. Aktywnie wspierał działania propagandy komunistycznej w trakcie głośnego procesu księży kurii krakowskiej. W 1960 roku powrócił do PZPR. Od 1971 roku członek KW PZPR w Katowicach, a w latach 1980 - 1981 zasiadał w jego egzekutywie. W latach 1952-1956 był też dyrektorem Studium Teatralnego w Katowicach. Będąc posłem na Sejm PRL był niezwykle barwną postacią. Oprócz niego w Sejmie III kadencji zasiadało jeszcze dwóch pisarzy: Bohdan Czeszko i Władysław Majerek. Przynosili oni do Sejmu w butelkach po wodzie sodowej i pod koniec sesji nie potrafili już siedzieć w ławach poselskich. Oburzeni posłowie z Katowic na czele z Wilhelmem Szewczykiem złożyli interpretacje do laski marszałkowskiej, że skandalem jest sprzedawanie towarzyszom pisarzom wódki w bufecie, a im nie. Wkrótce przepisy miały złagodnieć. Zmarł w Katowicach, został pochowany na miejskim cmentarzu ewangelickim.
Myślę, że jak na jedną notatkę wystarczy. Oczywiście to nie jest koniec Ślązaków, którzy znaleźli się w Galerii, ale gdybym miała zmieścić ich wszystkich w jednym poście, wyszedłby mi mały tasiemiec. Dlatego postanowiłam podzielić ich na przynajmniej dwa posty. Trzymajcie się ciepło. I do zobaczenia w następnej notatce.
