1384. Tak sobie myślę...

Kadzidło i mirra - zapach roznoszący się
po mieszkaniu był obłędny

Święto Objawienia Pańskiego, zwane w naszym kraju Świętem Trzech Króli, jest jednym z najstarszych świąt chrześcijańskich. Prawdopodobnie obchodzono je już w III lub w IV wieku n.e. na pamiątkę pokłonu trzech Mędrców ze Wschodu oddanemu małemu Dziecięciu w skromnej betlejemskiej chatce. Nie wiemy, ile tak naprawdę było tych niezwykłych gości, tradycja chce, aby ich liczba wynosiła trzy. Tak samo, jak tradycja dopisała im trzy symboliczne dary, które położyli przed Jezusem - złoto, kadzidło i mirrę. Czy było ich więcej, mniej i co to w ogóle było, to w dalszym ciągu pozostaje zagadką.

Zaskakujące jest to, że chociaż byli poganami, zwłaszcza tak samo jak pastuszkowie, prawidłowo odczytali znaki zarówno na niebie, jak i na ziemi. Dotarcie na miejsce było kwestią czasu - wszak w Pismach zawierających przepowiednie proroków, które mogli mieć i studiować, było napisane, że będzie to położone w Judei Betlejem. Nie znali Boga, nie znali wiary Żydowskiej, można powiedzieć, że byli podobni do współczesnych ateistów. A na podstawie Pism uwierzyli, że mogą doświadczyć czegoś niezwykłego i wyruszyli w daleką drogę.

Tak sobie myślę, czy gdyby współcześnie wydarzyło się takie Boże Narodzenie, to kto z nas rzuciłby wygodną i ciepłą kanapę, wsiadł w samochód i ruszył do takiej, powiedzmy, ogarniętej wojną Syrii, aby szukać przyczyny. Komu z nas chciałoby się szukać w Internecie przyczyny pojawienia się jakiegoś ciała niebieskiego na niebie? Ostatnio czytałam na jednym z ateistycznych blogów(to nawet nie jest ateizm, to już szczucie i wykpiewanie wierzących), że pewnie gdyby dzisiaj Święta Rodzina zapukała do naszych drzwi, to wyrzucilibyśmy ją jak biednych uchodźców za wschodnią granicę. Aż mnie świerzbiło aby napisać, czy w takim razie ona w razie takiej sytuacji porzuciła wszystko i pojechała tak jak Trzej Królowie szukać jednego małego chłopca. Ale się powstrzymałam, bo po co kopać się z koniem i marnować nerwy. 

Zastanówmy się jednak, niezależnie od naszych poglądów, co my byśmy zrobili, gdyby dzisiaj wydarzyła się sytuacja sprzed dwóch tysięcy lat. I czy gdybyśmy spotkali takiego poganina/ateistę, twierdzącego, że widział samego Boga, kimkolwiek On jest, to uwierzylibyśmy mu na słowo? Czy może wyszydzili pukając się w głowę i wyśmiewając go? Bo przecież tak łatwo jest być niewiernym Tomaszem chcącym wszystko zobaczyć na własne oczy, nawet jeżeli jest to niemożliwe, o czym mówi poniższa historyjka:

Czterech niewidomych wraz z trzema widzącymi wybrało się na wycieczkę w góry. Ci, którzy widzieli namówili niewidzących na wyjście na Giewont, z którego roztaczać się miał niesamowity widok na okolicę. Niewidomi przystali na tą propozycję. Z pomocą przyjaciół weszli na szczyt. Kiedy już tego dokonali, grupka ze zdrowymi oczami zaczęli się zachwycać panoramą Tatr. Ociemniali mieli jednak inne zdanie na ten temat.
 - Widzicie coś? - zapytał pierwszy z nich.
 - Nie - odpowiedział drugi. - A wy?
 - Też nie - stwierdził trzeci. 
 - To tak jak ja - westchnął czwarty. - I gdzie są te niezwykłe widoki?
Widzący zaczęli ich zapewniać, że tutaj naprawdę jest pięknie. Tymczasem niewidomi uważali, że jest zupełnie inaczej. W końcu zdecydowano się zrobić głosowanie, czy w górach jest pięknie, czy też nie. Wynikiem głosów 4 do 3 uznano, że widok wcale nie jest taki piękny, jak mówią. 
Po powrocie do schroniska niewidomi napisali w języku brajlowskim notatkę: "W górach wcale nie jest tak pięknie, jak wszyscy mówią. Byliśmy i nie zobaczyliśmy nic godnego uwagi".

Czasami warto uwierzyć innym na słowo, zwłaszcza kiedy nie można tego zobaczyć na własne oczy.
Święto Objawienia Pańskiego to także manifest wiary. No dobrze, Kacper, Melchior i Baltazar nie znali tego Boga, którego znali Żydzi, być może mieli tam jakieś swoje pogańskie bożku. A jednak mieli tak światłe umysły, że odnaleźli w Pismach drogę do prawdy. Nie wiemy, czy po tym spotkaniu wierzyli w Boga, czy też powrócili do wierzeń pogańskich. Jednak to, co zobaczyli w Betlejem uznali za prawdę. Kiedy dzisiaj słyszę lub czytam ateistów, którzy twierdzą, jacy to oni są mądrzy, bo odrzucili Boga, którego i tak nie ma, a chrześcijanie to bezmózgowcy, którzy wierzą w bajki, to naprawdę jest mi przykro. Zwłaszcza, kiedy patrzę na przykłady pasterzy i Mędrców ze Wschodu. No, ale może to tak ma być we współczesnym świecie...

Nawet Pusia była trochę zszokowana zapachem unoszącym się w mieszkaniu

1383. Katowicka wystawa bożonarodzeniowa 2021

Witajcie kochani.
Nie wiem jak Wam, ale mnie pierwsze dni 2022 roku upływają w miarę spokojnie. Po świątecznej przerwie wróciłam do pracy na świetlicy, natomiast po niedzieli wracam na uczelnię. Niemal od razu startuję z kolejną wejściówką z "komunikacji międzyludzkiej", ale materiał mam już w miarę ogarnięty. Bardziej mnie stresuje piątkowe kolokwium zaliczeniowe z "biologicznych aspektów uczenia się" oraz pierwsza część egzaminu z "Kościoła wobec rodziny". Niby też coś tam umiem, i o ile wiem, że z tego pierwszego po prostu muszę się solidnie nauczyć i będzie dobrze, o tyle bardziej się boję, że na tym drugim ksiądz profesor("profesor" w "normalnych warunkach" się pisze z małej litery, prawda?) będzie chciał się na mnie w jakiś sposób "odegrać". Mam jednak cichą nadzieję, że moje czarnowidztwo się jednak nie spełni i jakoś to zaliczę.
Jak może pamiętacie z poprzednich notatek, przed świętami mieliśmy iść z dziećmi z naszej świetlicy środowiskowej zobaczyć katowicki Jarmark Bożonarodzeniowy. Niestety, ominęła mnie ta atrakcja, ponieważ zwolniłam się tego dnia wcześniej z pracy z powodu turnieju bocci. Gdyby nie obostrzenia związane z pandemią, dzieciaki mogłyby być kibicami. A tak ja poszłam w lewo, a oni w prawo(a może na odwrót? sama nie wiem). Po niedzieli wysłuchiwałam ich ochów i achów na temat tego, co zobaczyli.
Osobiście miałam czas wybrać się na jarmark dopiero po wolontariacie na "Sylwestrze z ubogimi". Wszystko skończyło się po 13:00, a ja i tak nie miałam jakiś konkretnych planów na najbliższy czas. A z placu na którym rozdawaliśmy jedzenie do miejsca, gdzie wszystko zostało umiejscowione było naprawdę rzut beretem. Za odwiedzeniem wystawy(bo większość budek już została usunięta) przemawiało też to, że teraz prawdopodobnie nie znalazłabym na to czasu, chociaż jadąc tramwajem na zajęcia na Wydziale Teologicznym, wsiadam na przystanku mieszczącym się dosłownie tuż obok. Prawda też, że może nie jarmark może nie jest tak imponujący jak chociażby w Krakowie czy też we Wrocławiu, nie mniej wydaje mi się, że stanowił atrakcję głównie dla najmłodszych.

Pierwszą rzeczą, która przykuła mój wzrok był ogromny diabelski młyn naprzeciwko Teatru Wyspiańskiego. Akurat stawiali go, kiedy wróciłam po przerwie na uczelnię, więc zastanawiałam się, co to takiego będzie.

Wejścia na lodowisko pilnują bałwanki. Dobrze, że sztuczne, bo mogłyby nie wytrzymać dodatniej temperatury

Na myśl mi przyszła chatka z piernika

Enzo rządzi!

Czyżby krasnoludki od sierotki Marysi?

Misia rodzinka też cieszy się ze świąt

Niczym z baletu Dziadek do Orzechów

Domek św. Mikołaja?

Chór niczym niebiański

Przyjechał!

Ta szopka była całe ze słomy

Mikołajowa kapela

W fabryce zabawek

Tego łosia nad jedną z budek z jedzeniem naprawdę się przestraszyłam

Podobno każdy może zostać świętym Mikołajem. Jak widać, jego elfem też.

Kolejna kapela

Święty Mikołaj czytał "Dziewczynkę z zapałkami"(och, jak ja ryczałam w dzieciństwie przy tej baśni), a babcia wyrabiała ciasto w garczku

No co, Miki też musi sobie kiedyś odespać pracowitą noc

Tych bohaterów chyba nie trzeba nikomu przedstawiać...

"Stary niedźwiedź mocno śpi"

I znowu misiaczki

Zimowe miasteczko

Manofaktura drewnianych cudeniek

Rodem z baśni "Dzielny ołowiany żołnierzyk"(kolejnej, którą potrafiłam przepłakać)

I na koniec moje sylwestrowe selfie z żołnierzami

Szczerze powiedziawszy to nie wiem czy wszystkie, ale na pewno większość z przedstawionych gablotek była interaktywna. Po naciśnięciu specjalnego guzika(tego czerwonego widocznego przy niektórych z nich na fotkach) gablotki były podświetlone i coś się działo(najczęściej postacie się poruszały, ale też np. św. Mikołaj zaczynał czytać książkę). Dzieciaki miały istny raj, a i ja na chwilę przeniosłam się w świat dziecięcych marzeń i snów.

1382. Czy to naprawdę już koniec 2021 roku?

Nie wszystkie wymagane przez wykładowców podręczniki dostępne są do wypożyczenia w bibliotekach. Czasami trzeba ratować się wersjami pdf. Tutaj "Podstawy pedagogiki" Sergiusza Hessena

Wczorajszego wieczoru siedziałam pomiędzy notatkami z "biologicznych aspektów uczenia się", pracami zaliczeniowymi na "Wprowadzenie do nauk humanistycznych", "Wprowadzenie do pedagogiki"(na razie to mam tylko ich konspekty, ale od czegoś trzeba zacząć), oraz "Pedagogiki specjalnej"(tutaj mam już całość, no, prawie), a notatkami na pierwszą część zaliczenia z "Kościoła wobec rodziny"(czyli tą, której miałam nie zaliczyć w pierwotnym założeniu księdza profesora). Powinnam jeszcze zacząć przyswajać sobie wiadomości z "Antopologii kulturowej", "Komunikacji międzyludzkiej" oraz "Psychologii rodziny"(o pisemnej pracy zaliczeniowej z tego ostatniego już nie wspomnę), jednak mój mózg chwilowo zawiesił się na funkcjonowaniu ludzkiego układu odpornościowego oraz tego, co mówił Chryzostom na temat wdów. Nie będę już wspominała o pozostałych kilkunastu przedmiotach. Od czasu do czasu moja uwaga skupia się na odgłosach sztucznych ogni, znaku, że rok 2021 powoli odchodzi do historii.

Na szczęście wiele z nich można jeszcze wypożyczyć w wersji papierowej(to tylko fragment tego, z czym muszę się zapoznać przed najbliższą sesją)

Pierwszy raz ten nieuchronny koniec poczułam podczas wczorajszego Sylwestra z ubogimi, który odbył się w samo południe w centrum K-c. To już drugi raz jak brałam udział w tej inicjatywie i drugi raz, kiedy odbywał się na świeżym powietrzu. Ci ludzie wielokrotnie pytali się nas, dlaczego poświęcamy nasze popołudnie, aby spędzić z nimi czas, nakarmić ich, porozmawiać z nimi. Ciężkie pytanie. Osobiście chciałam po prostu spędzić to ostatnie południe 2021 roku na zrobieniu czegoś dobrego dla kogoś, kto tego dobra po ludzku potrzebuje. Ubóstwo różnie nam się kojarzy. Niekiedy z osobami, którzy są bezdomni, niekiedy z tymi, którzy są na marginesie społecznym, którym nie starcza od pierwszego do pierwszego. Czasami z ludźmi, którzy mają chwilowe kłopoty. Wszystkie te skojarzenia są poprawne. I osoby ze wszystkimi powyższymi kategoriami przychodzą na takie akcje. Nie zawsze otrzymanie paczki i ciepłej zupy jest priorytetową motywacją, czasami wystarcza im zwykła rozmowa z kimś, kto nie będzie patrzył na nich stereotypowo. Uśmiech i zwyczajna ludzka życzliwość nic nas nie kosztuje, a drugi człowiek na nie właśnie najbardziej liczy. Każdy, nawet ten, który nieciekawie pachnie i wygląda jakby dopiero co wyszedł z więzienia. To wymaga od nas heroiczności i nie każdego będzie na to stać. Jednak myślę, że wystarczy po prostu nie oceniać, tego też nauczyły mnie studia z pracy socjalnej. Nigdy nie wiemy, jakie są ich życiorysy i co nam samym jest pisane. Dzisiaj mamy wszystko, jutro możemy nic nie mieć.

Wielokrotnie podczas spotkania życzono nam, aby ten nadchodzący rok był lepszy od tego, który mija. Ale ten mijający rok, mimo tego, że kolejny spędzony w cieniu pandemii, nie był wcale taki zły. Owszem, bywały w nim i złe chwile, np. choroby rozstrajające mnie na długie tygodnie, czy też odejście na zawsze Brutusa, jednak gdybym tak miała zrobić bilans zysków i strat, to wyszedłby on zdecydowanie na plus.

Pierwszy dzień 2021 roku okazał się niesamowicie śnieżny(zdjęcie wykonałam wracając z wieczornej Mszy świętej)

W tym roku bardzo dużo zmieniło się w moim życiu. Przede wszystkim podjęłam pracę na pół etatu w jednej z K-ckich świetlic środowiskowych. Trochę pomogło mi w tym chyba to, że wcześniej odbywałam w niej praktyki studenckie i pokazałam na co mnie stać. W przeciwnym razie nie wiem, czy poszłoby mi z rekrutacją tak łatwo. Na szczęście udało się, a ja zyskałam nie tylko większą stabilność finansową, ale i wiarę w siebie. 

Poza tym, chyba trochę pod wpływem tej pracy, podjęłam studia na kierunku pedagogika. Co ciekawe, we wrześniu uzyskałam tytuł magistra z pedagogiki resocjalizacyjnej oraz tanatopedagogiki, jednak brakowało mi tzw. przygotowania pedagogicznego. No i jeszcze nie odebrałam w ogóle tych dwóch dyplomów(hm..., a może jednego, ale z dwoma specjalizacjami?), na szczęście mam jeszcze magisterkę z pracy socjalnej, którą się teraz posłużyłam. A oprócz tego jestem jeszcze na naukach o rodzinie, na drugim już roku.

Inauguracja roku akademickiego na Wydziale Nauk Społecznych

A tutaj dwa dni później inauguracja na Wydziale Teologicznym

To jednak nie jedyne nowości, z jakimi przyszło mi się zmierzyć...

Zrobienie dziesięciu styropianowych pisanek z cekinów było dla mnie nie lada wyzwaniem

Tak samo jak namalowanie św. Józefów na styropianowych bazach

W boccię grałam po raz pierwszy. O mało nie zakwalifikowałam się do finału i gry o 3 miejsce w turnieju

Skoro poruszyliśmy temat sportu, to i na niego znalazł się w moim zagmatwanym życiu czas...

Na I Rundę Grand Prix zajechaliśmy do graniczących z Niemcami Słubic

Tegoroczne Mistrzostwa ParaLA odbyły się na Stadionie Zawiszy w Bydgoszczy

W lipcu biegło się uczcić pamięć uczestników 3 Powstania Śląskiego

Podobnie jak w listopadzie

A medale z trzech kolejnych edycji tego ostatniego utworzyły statuetkę pomnika Powstań Śląskich w Katowicach

I jeszcze z Biegu dla Niepodległej(i pomyśleć, że kilka godzin później zwijałam się z bólu...)

Był też czas na wolontariat.

Podczas Biegu Bohaterów,

Memoriału Kamili Skolimowskiej,

Silesia Maratonu,

Maratonu Trzech Jezior,

czy też Szlachetnej Paczki.

Cieszyły każde otrzymane od Was niespodzianki.

Od Lidzi

Część od Basi W.

Od Uleńki

Od Jadzi

Urodzinowe od Basi P.

I jeszcze kilka chwil utrwalonych na zdjęciach, które sprawiły, że miniony rok mienił się wszystkimi kolorami tęczy.

Spotkanie z Halką

I z Adrianem

Na Memoriale Kamili Skolimowskiej była okazja zrobić sobie fotografię z kończącym swoją karierę sportową Piotrem Małachowskim

Ślub jednego z kuzynów okazał się nie tylko okazją do zabawy, ale i spotkania z rodziną

Ważnym wydarzeniem w naszej parafii było wprowadzenie relikwii św. siostry Faustyny

Gra w "Nos Possimus" przybliżała nam postać prymasa Stefana Wyszyńskiego tuż przed jego beatyfikacją

W wakacje znalazła się chwila, aby odwiedzić na godzinę moje ukochane Wadowice

W strefie relaksu na Wydziale Teologicznym można odetchnąć pomiędzy zajęciami

Po roku przerwy powróciliśmy na pielgrzymi szlak i w końcówce sierpnia przez 2,5 dnia pieszo zmierzaliśmy przed tron jasnogórskiej Panienki

Mój ogródkowy debiut

Wyjazd do Kalisza w październiku okazał się nadzwyczaj udany

W roku poświęconym Cyprianowi Kamilowi Norwidowi jego dzieła zwarte w pięciotomowym wydaniu stały się obowiązkową lekturą

Zawsze powtarzam, że nieważne kiedy ma się urodziny - ważne w jakiej atmosferze i towarzystwie się je spędza. Tutaj Rumcajs dopinguje mnie w biegu na Czupel właśnie w dniu moich 31 urodzin

A teraz dziękuję Wam za ten poprzedni rok. Że ze mną byliście, odwiedzaliście, wspieraliście, ochrzanialiście, że zdecydowaliście się ze mną być. Dziękuję tym, którzy dołączyli do grona moich obserwatorów. Jasne, że to nie jest najważniejsze, aczkolwiek miło się człowiekowi robi, kiedy widzi, że ktoś chce z nim być na dobre i na złe.

Na koniec chciałabym przeprosić wszystkich moich czytelników za wszystkie chwilę, podczas których mogliście się poczuć odrzuceni albo lekceważeni. Starałam się być z Wami na bieżąco i na bieżąco Was komentować, jednak nie zawsze było to możliwe. Jednak studiowanie na dwóch kierunkach połączone z pracą(coś, czego jednak wcześniej nie było) i samorozwojem nieco skróciło mój budżet czasowy. To nawet widać po ilości wpisów w tym roku. To prawda, "wypadłam" przez styczniowo-lutowy pobyt w szpitalu oraz listopadową infekcję połączoną z awarią laptopa, ale tak jak piszę, na razie mam trochę ograniczony czas przez studia i pracę. Tylko trochę wstyd mi, że nie zawsze mam dla Was czas. Ale wiedzcie, że zawsze jestem z Wami myślami i nawet nadrabiając czytanie zaległych wpisów na Waszych blogach, cieszę się wraz z Wami Waszymi sukcesami na różnych polach. Nie wiem, może powinnam lepiej organizować swój czas. Nie obiecuję, że następny rok będzie lepszy pod tym względem, mam nadzieję, że zostanie mi to jakoś wybaczone.