1382. Czy to naprawdę już koniec 2021 roku?

Nie wszystkie wymagane przez wykładowców podręczniki dostępne są do wypożyczenia w bibliotekach. Czasami trzeba ratować się wersjami pdf. Tutaj "Podstawy pedagogiki" Sergiusza Hessena

Wczorajszego wieczoru siedziałam pomiędzy notatkami z "biologicznych aspektów uczenia się", pracami zaliczeniowymi na "Wprowadzenie do nauk humanistycznych", "Wprowadzenie do pedagogiki"(na razie to mam tylko ich konspekty, ale od czegoś trzeba zacząć), oraz "Pedagogiki specjalnej"(tutaj mam już całość, no, prawie), a notatkami na pierwszą część zaliczenia z "Kościoła wobec rodziny"(czyli tą, której miałam nie zaliczyć w pierwotnym założeniu księdza profesora). Powinnam jeszcze zacząć przyswajać sobie wiadomości z "Antopologii kulturowej", "Komunikacji międzyludzkiej" oraz "Psychologii rodziny"(o pisemnej pracy zaliczeniowej z tego ostatniego już nie wspomnę), jednak mój mózg chwilowo zawiesił się na funkcjonowaniu ludzkiego układu odpornościowego oraz tego, co mówił Chryzostom na temat wdów. Nie będę już wspominała o pozostałych kilkunastu przedmiotach. Od czasu do czasu moja uwaga skupia się na odgłosach sztucznych ogni, znaku, że rok 2021 powoli odchodzi do historii.

Na szczęście wiele z nich można jeszcze wypożyczyć w wersji papierowej(to tylko fragment tego, z czym muszę się zapoznać przed najbliższą sesją)

Pierwszy raz ten nieuchronny koniec poczułam podczas wczorajszego Sylwestra z ubogimi, który odbył się w samo południe w centrum K-c. To już drugi raz jak brałam udział w tej inicjatywie i drugi raz, kiedy odbywał się na świeżym powietrzu. Ci ludzie wielokrotnie pytali się nas, dlaczego poświęcamy nasze popołudnie, aby spędzić z nimi czas, nakarmić ich, porozmawiać z nimi. Ciężkie pytanie. Osobiście chciałam po prostu spędzić to ostatnie południe 2021 roku na zrobieniu czegoś dobrego dla kogoś, kto tego dobra po ludzku potrzebuje. Ubóstwo różnie nam się kojarzy. Niekiedy z osobami, którzy są bezdomni, niekiedy z tymi, którzy są na marginesie społecznym, którym nie starcza od pierwszego do pierwszego. Czasami z ludźmi, którzy mają chwilowe kłopoty. Wszystkie te skojarzenia są poprawne. I osoby ze wszystkimi powyższymi kategoriami przychodzą na takie akcje. Nie zawsze otrzymanie paczki i ciepłej zupy jest priorytetową motywacją, czasami wystarcza im zwykła rozmowa z kimś, kto nie będzie patrzył na nich stereotypowo. Uśmiech i zwyczajna ludzka życzliwość nic nas nie kosztuje, a drugi człowiek na nie właśnie najbardziej liczy. Każdy, nawet ten, który nieciekawie pachnie i wygląda jakby dopiero co wyszedł z więzienia. To wymaga od nas heroiczności i nie każdego będzie na to stać. Jednak myślę, że wystarczy po prostu nie oceniać, tego też nauczyły mnie studia z pracy socjalnej. Nigdy nie wiemy, jakie są ich życiorysy i co nam samym jest pisane. Dzisiaj mamy wszystko, jutro możemy nic nie mieć.

Wielokrotnie podczas spotkania życzono nam, aby ten nadchodzący rok był lepszy od tego, który mija. Ale ten mijający rok, mimo tego, że kolejny spędzony w cieniu pandemii, nie był wcale taki zły. Owszem, bywały w nim i złe chwile, np. choroby rozstrajające mnie na długie tygodnie, czy też odejście na zawsze Brutusa, jednak gdybym tak miała zrobić bilans zysków i strat, to wyszedłby on zdecydowanie na plus.

Pierwszy dzień 2021 roku okazał się niesamowicie śnieżny(zdjęcie wykonałam wracając z wieczornej Mszy świętej)

W tym roku bardzo dużo zmieniło się w moim życiu. Przede wszystkim podjęłam pracę na pół etatu w jednej z K-ckich świetlic środowiskowych. Trochę pomogło mi w tym chyba to, że wcześniej odbywałam w niej praktyki studenckie i pokazałam na co mnie stać. W przeciwnym razie nie wiem, czy poszłoby mi z rekrutacją tak łatwo. Na szczęście udało się, a ja zyskałam nie tylko większą stabilność finansową, ale i wiarę w siebie. 

Poza tym, chyba trochę pod wpływem tej pracy, podjęłam studia na kierunku pedagogika. Co ciekawe, we wrześniu uzyskałam tytuł magistra z pedagogiki resocjalizacyjnej oraz tanatopedagogiki, jednak brakowało mi tzw. przygotowania pedagogicznego. No i jeszcze nie odebrałam w ogóle tych dwóch dyplomów(hm..., a może jednego, ale z dwoma specjalizacjami?), na szczęście mam jeszcze magisterkę z pracy socjalnej, którą się teraz posłużyłam. A oprócz tego jestem jeszcze na naukach o rodzinie, na drugim już roku.

Inauguracja roku akademickiego na Wydziale Nauk Społecznych

A tutaj dwa dni później inauguracja na Wydziale Teologicznym

To jednak nie jedyne nowości, z jakimi przyszło mi się zmierzyć...

Zrobienie dziesięciu styropianowych pisanek z cekinów było dla mnie nie lada wyzwaniem

Tak samo jak namalowanie św. Józefów na styropianowych bazach

W boccię grałam po raz pierwszy. O mało nie zakwalifikowałam się do finału i gry o 3 miejsce w turnieju

Skoro poruszyliśmy temat sportu, to i na niego znalazł się w moim zagmatwanym życiu czas...

Na I Rundę Grand Prix zajechaliśmy do graniczących z Niemcami Słubic

Tegoroczne Mistrzostwa ParaLA odbyły się na Stadionie Zawiszy w Bydgoszczy

W lipcu biegło się uczcić pamięć uczestników 3 Powstania Śląskiego

Podobnie jak w listopadzie

A medale z trzech kolejnych edycji tego ostatniego utworzyły statuetkę pomnika Powstań Śląskich w Katowicach

I jeszcze z Biegu dla Niepodległej(i pomyśleć, że kilka godzin później zwijałam się z bólu...)

Był też czas na wolontariat.

Podczas Biegu Bohaterów,

Memoriału Kamili Skolimowskiej,

Silesia Maratonu,

Maratonu Trzech Jezior,

czy też Szlachetnej Paczki.

Cieszyły każde otrzymane od Was niespodzianki.

Od Lidzi

Część od Basi W.

Od Uleńki

Od Jadzi

Urodzinowe od Basi P.

I jeszcze kilka chwil utrwalonych na zdjęciach, które sprawiły, że miniony rok mienił się wszystkimi kolorami tęczy.

Spotkanie z Halką

I z Adrianem

Na Memoriale Kamili Skolimowskiej była okazja zrobić sobie fotografię z kończącym swoją karierę sportową Piotrem Małachowskim

Ślub jednego z kuzynów okazał się nie tylko okazją do zabawy, ale i spotkania z rodziną

Ważnym wydarzeniem w naszej parafii było wprowadzenie relikwii św. siostry Faustyny

Gra w "Nos Possimus" przybliżała nam postać prymasa Stefana Wyszyńskiego tuż przed jego beatyfikacją

W wakacje znalazła się chwila, aby odwiedzić na godzinę moje ukochane Wadowice

W strefie relaksu na Wydziale Teologicznym można odetchnąć pomiędzy zajęciami

Po roku przerwy powróciliśmy na pielgrzymi szlak i w końcówce sierpnia przez 2,5 dnia pieszo zmierzaliśmy przed tron jasnogórskiej Panienki

Mój ogródkowy debiut

Wyjazd do Kalisza w październiku okazał się nadzwyczaj udany

W roku poświęconym Cyprianowi Kamilowi Norwidowi jego dzieła zwarte w pięciotomowym wydaniu stały się obowiązkową lekturą

Zawsze powtarzam, że nieważne kiedy ma się urodziny - ważne w jakiej atmosferze i towarzystwie się je spędza. Tutaj Rumcajs dopinguje mnie w biegu na Czupel właśnie w dniu moich 31 urodzin

A teraz dziękuję Wam za ten poprzedni rok. Że ze mną byliście, odwiedzaliście, wspieraliście, ochrzanialiście, że zdecydowaliście się ze mną być. Dziękuję tym, którzy dołączyli do grona moich obserwatorów. Jasne, że to nie jest najważniejsze, aczkolwiek miło się człowiekowi robi, kiedy widzi, że ktoś chce z nim być na dobre i na złe.

Na koniec chciałabym przeprosić wszystkich moich czytelników za wszystkie chwilę, podczas których mogliście się poczuć odrzuceni albo lekceważeni. Starałam się być z Wami na bieżąco i na bieżąco Was komentować, jednak nie zawsze było to możliwe. Jednak studiowanie na dwóch kierunkach połączone z pracą(coś, czego jednak wcześniej nie było) i samorozwojem nieco skróciło mój budżet czasowy. To nawet widać po ilości wpisów w tym roku. To prawda, "wypadłam" przez styczniowo-lutowy pobyt w szpitalu oraz listopadową infekcję połączoną z awarią laptopa, ale tak jak piszę, na razie mam trochę ograniczony czas przez studia i pracę. Tylko trochę wstyd mi, że nie zawsze mam dla Was czas. Ale wiedzcie, że zawsze jestem z Wami myślami i nawet nadrabiając czytanie zaległych wpisów na Waszych blogach, cieszę się wraz z Wami Waszymi sukcesami na różnych polach. Nie wiem, może powinnam lepiej organizować swój czas. Nie obiecuję, że następny rok będzie lepszy pod tym względem, mam nadzieję, że zostanie mi to jakoś wybaczone.