1383. Katowicka wystawa bożonarodzeniowa 2021

Witajcie kochani.
Nie wiem jak Wam, ale mnie pierwsze dni 2022 roku upływają w miarę spokojnie. Po świątecznej przerwie wróciłam do pracy na świetlicy, natomiast po niedzieli wracam na uczelnię. Niemal od razu startuję z kolejną wejściówką z "komunikacji międzyludzkiej", ale materiał mam już w miarę ogarnięty. Bardziej mnie stresuje piątkowe kolokwium zaliczeniowe z "biologicznych aspektów uczenia się" oraz pierwsza część egzaminu z "Kościoła wobec rodziny". Niby też coś tam umiem, i o ile wiem, że z tego pierwszego po prostu muszę się solidnie nauczyć i będzie dobrze, o tyle bardziej się boję, że na tym drugim ksiądz profesor("profesor" w "normalnych warunkach" się pisze z małej litery, prawda?) będzie chciał się na mnie w jakiś sposób "odegrać". Mam jednak cichą nadzieję, że moje czarnowidztwo się jednak nie spełni i jakoś to zaliczę.
Jak może pamiętacie z poprzednich notatek, przed świętami mieliśmy iść z dziećmi z naszej świetlicy środowiskowej zobaczyć katowicki Jarmark Bożonarodzeniowy. Niestety, ominęła mnie ta atrakcja, ponieważ zwolniłam się tego dnia wcześniej z pracy z powodu turnieju bocci. Gdyby nie obostrzenia związane z pandemią, dzieciaki mogłyby być kibicami. A tak ja poszłam w lewo, a oni w prawo(a może na odwrót? sama nie wiem). Po niedzieli wysłuchiwałam ich ochów i achów na temat tego, co zobaczyli.
Osobiście miałam czas wybrać się na jarmark dopiero po wolontariacie na "Sylwestrze z ubogimi". Wszystko skończyło się po 13:00, a ja i tak nie miałam jakiś konkretnych planów na najbliższy czas. A z placu na którym rozdawaliśmy jedzenie do miejsca, gdzie wszystko zostało umiejscowione było naprawdę rzut beretem. Za odwiedzeniem wystawy(bo większość budek już została usunięta) przemawiało też to, że teraz prawdopodobnie nie znalazłabym na to czasu, chociaż jadąc tramwajem na zajęcia na Wydziale Teologicznym, wsiadam na przystanku mieszczącym się dosłownie tuż obok. Prawda też, że może nie jarmark może nie jest tak imponujący jak chociażby w Krakowie czy też we Wrocławiu, nie mniej wydaje mi się, że stanowił atrakcję głównie dla najmłodszych.

Pierwszą rzeczą, która przykuła mój wzrok był ogromny diabelski młyn naprzeciwko Teatru Wyspiańskiego. Akurat stawiali go, kiedy wróciłam po przerwie na uczelnię, więc zastanawiałam się, co to takiego będzie.

Wejścia na lodowisko pilnują bałwanki. Dobrze, że sztuczne, bo mogłyby nie wytrzymać dodatniej temperatury

Na myśl mi przyszła chatka z piernika

Enzo rządzi!

Czyżby krasnoludki od sierotki Marysi?

Misia rodzinka też cieszy się ze świąt

Niczym z baletu Dziadek do Orzechów

Domek św. Mikołaja?

Chór niczym niebiański

Przyjechał!

Ta szopka była całe ze słomy

Mikołajowa kapela

W fabryce zabawek

Tego łosia nad jedną z budek z jedzeniem naprawdę się przestraszyłam

Podobno każdy może zostać świętym Mikołajem. Jak widać, jego elfem też.

Kolejna kapela

Święty Mikołaj czytał "Dziewczynkę z zapałkami"(och, jak ja ryczałam w dzieciństwie przy tej baśni), a babcia wyrabiała ciasto w garczku

No co, Miki też musi sobie kiedyś odespać pracowitą noc

Tych bohaterów chyba nie trzeba nikomu przedstawiać...

"Stary niedźwiedź mocno śpi"

I znowu misiaczki

Zimowe miasteczko

Manofaktura drewnianych cudeniek

Rodem z baśni "Dzielny ołowiany żołnierzyk"(kolejnej, którą potrafiłam przepłakać)

I na koniec moje sylwestrowe selfie z żołnierzami

Szczerze powiedziawszy to nie wiem czy wszystkie, ale na pewno większość z przedstawionych gablotek była interaktywna. Po naciśnięciu specjalnego guzika(tego czerwonego widocznego przy niektórych z nich na fotkach) gablotki były podświetlone i coś się działo(najczęściej postacie się poruszały, ale też np. św. Mikołaj zaczynał czytać książkę). Dzieciaki miały istny raj, a i ja na chwilę przeniosłam się w świat dziecięcych marzeń i snów.