1376. Boccia, gra dla wszystkich

Witam Was w ten niedzielny wieczór, tydzień przed świętami. Czwarta, symboliczna świeca, zarówno na kościelnym wieńcu adwentowym, jak i w domu została zapalona, w powietrzu unosi się już zapach dojrzewających pierniczków, a za oknem migają przyozdobione światełkami okna i balkony. Święta czuć już w powietrzu, chociaż pozostało do nich jeszcze kilka dni.
W tym roku rektor Uniwersytetu zrobił nam nietypowy prezent bożonarodzeniowy i ogłosił godziny rektorskie już od 20 grudnia. Powód tego był jeden - Ministerstwo nie zezwoliło na przejście uczelni na całkowity tryb zdalny nauki, zaś wszystkie Wydziałowe Samorządy Studenckie wnioskowały o to, ze względu na wciąż rosnącą liczbę zachorowań na coronę w ostatnim czasie oraz zbliżające się święta, na które jednak większość studentów zjeżdża do domów. Gdyby tak zarazili się tuż przed świętami, i tym samym posłali całą grupę na przymusową kwarantannę, byłoby ciekawie. Wiecie, w tym wszystkim nie chodzi o zarażenie się tym dziadostwem, bo zarazić się można wszędzie, a uchronienie przed nim innych. Toteż rektor, ochrzczony przez studentów IV (?) roku NoRek Koziołkiem-Matołkiem, ogłosił iście salomonowy wyrok decydując się na całkowite odwołanie zajęć w ostatnim tygodniu(pierwotnie ostatnim dniem nauki miała być środa 22 grudnia, a czwartek już miał być wolny). Miał takie prawo, i chociaż z jednej strony cieszę się z takiego obrotu rzeczy, a z drugiej przynajmniej jedno kolokwium przeskakuje nam na styczeń.
Niemniej piątek był dla mnie niezwykle emocjonalnym dniem. I to nie tyle za sprawą zbliżających się 3 tygodni wolnego, ale za przyczyną mającego się odbyć tego dnia międzyuczelnianego turnieju bocci, w ramach Integracyjnego Pucharu Śląska. Czym jest boccia? Boccia to najpopularniejsza dyscyplina sportowa dla osób niepełnosprawnych. Polega ona na umieszczeniu specjalnych kul(buli) jak najbliżej określonego celu(najczęściej jest to biała bula). Zawodnicy mogą wprowadzać je na boisko w dowolny sposób - rzucając, tocząc, kopiąc, za pomocą specjalnej rynny wspomagającej lub asystenta. Mogą też przyjmować pozycję stojącą albo siedzącą. Pozwala to na uprawianie tego sportu przez osoby z różnymi niepełnosprawnościami ruchowymi, w tym z porażeniem mózgowym(za https://www.bocciasport.com/boccia.html). 

źródło zdjęcia

O bocci słyszałam nieraz, nawet mój klub sportowy posiada jej sekcje, nigdy jednak nie miałam okazji w nią zagrać. Jedynie dawno temu grałam w podobną grę na AWFie - boule. No właśnie, podobną, czyli nie taką samą. Nie dałam jednak tego po sobie poznać i kiedy na zajęciach z w-fu nauczycielka zaproponowała mi wzięcie udziału w turnieju, zgodziłam się. Pomyślałam sobie, że spróbować zawsze warto, przynajmniej się czegoś nauczę.
Turniej miał miejsce w Budynku A Uniwersytetu Ekonomicznego w Kato na ulicy Bogucickiej. W zasadzie szłam trochę po omacku, posiłkując się zapamiętaną trasą z google.maps. W ostateczności zawsze się mogłam zapytać przechodnia, czy nie wie gdzie jest ta ulica. Na szczęście trafiłam tam sama. Poinformowana przez portiera udałam się do sali gimnastycznej, gdzie już inni ćwiczyli swoje rzuty. Szybko przebrałam się w szatni i poszłam się odhaczyć.

Naszą uczelnię reprezentowało jeszcze dwójka studentów, których miałam okazję poznać tego dnia. Jeden studiuje kognitywistykę, drugi informatykę. Akurat oni byli w jednej drużynie, a mnie przydzielili do kolegi z Górnośląskiej Wyższej Szkoły Handlowej.

źródło zdjęcia

Nasze zmagania odbywały się na dwóch boiskach - "A" i "B". W każdej z grup były 4 drużyny, a rozgrywki toczyły się na zasadzie każdy z każdym. Dwuosobowe drużyny siedziały na stanowiskach co drugą osobę. Każdy z meczy podzielony był na cztery rundy, gdzie każdy z zawodników wyrzucał raz białą bulę na boisko. Ja z Krisem znalazłam się w grupie "B". Pierwszy mecz wygraliśmy 8:1. Uznaliśmy to za dobry początek. Potem mieliśmy mecz przerwy i dwa kolejne rozgrywki pod rząd. Niestety, te dwa mecze były już przegrane, chociaż, gdyby Krisowi udało się wybić w ostatniej rozgrywce ostatniego meczu kule przeciwnika, to mielibyśmy szansę przejść dalej. A tak ze stratą jednego punktu uplasowaliśmy się na trzecim miejscu w grupie. Do fazy finałowej przechodziły natomiast pierwsze i drugie miejsce z każdej grupy. Walka zaś była do samego końca i niekiedy sędziowie musieli posiłkować się metrami i cyrklami, aby ustalić, bila której drużyny jest bliżej tej białej.

źródło zdjęcia

Na koniec wszyscy dostali upominki, a zdobywcy pierwszego, drugiego i trzeciego miejsca dodatkowo dyplomy i puchary. Chociaż tym razem znalazłam się poza podium, to i tak cieszę się z samego udziału. Dzięki niemu poznałam i spróbowałam czegoś nowego, poznałam też wielu ciekawych ludzi. Turniej dał mi też możliwość reprezentowania już nie klubu sportowego, a samej uczelni w ramach AZSu(Akademickiego Związku Sportowego). Kto by przypuszczał, że stanę się posiadaczem legitymacji z licencją, która umożliwi mi starty w zawodach dla studentów. Cóż z tego, że niepełnosprawnych? Przecież możemy odnosić sukcesy na równi z naszymi sprawnymi rówieśnikami i tak samo się z nich cieszyć.

źródło zdjęcia

A następny turniej będzie z siatkówki na siedząco. Prawdopodobnie w styczniu, ale...