1500. 8 grudnia ma dla mnie szczególne znaczenie

Ktoś by powiedział: "Ot, 8 grudnia... Przecież to taka zwyczajna data". Dla większości ona faktycznie nie ma większego znaczenia. Może co najwyżej ktoś ma wtedy urodziny, imieniny, jakieś prywatne rocznice, katolikom może się ona jeszcze kojarzyć ze wspomnieniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi  Panny. Dla mnie jednak ma ona szczególne znaczenie.
8 grudnia 1841 roku w Turynie ksiądz Jan Bosko spotyka młodego Bartłomieja Garelii (szerzej pisałam o tym >>tutaj<<). W tradycji salezjańskiej zaowocowało ono ideą powstania specjalnych placówek dla ubogiej i zaniedbanej młodzieży, zwanych Oratoriami. Jak większość z Was wie, od lat jestem zaangażowana w to dzieło. Co prawda przez te 180 lat z hakiem zmienił się profil placówek i z czegoś w rodzaju domów dziecka przypominają one bardziej świetlice środowiskowe, to jednak sama idea funkcjonowania pozostała ta sama - stosowanie systemu prewencyjnego (działanie na zasadzie lepiej zapobiegać niż leczyć) oraz wychowywanie w myśl trzech zasad: religii, miłości i rozumu. 
8 grudnia 1981 roku papież Jan Paweł II powołał do istnienia Papieską Akademię Teologiczną, która w 2009 roku przekształciła się w Uniwersytet Papieża Jana Pawła II w Krakowie. Przez wiele lat byłam jego studentką. W 2020 roku udało mi się na nim obronić tytuł magistra Pracy socjalnej, w bieżącym, dzień przed agresją Rosji na Ukrainę obroniłam tytuł licencjata z Turystyki religijnej. Została mi jeszcze tylko obrona dwóch magisterek z pedagogiki (może bardziej prawidłowo powinno brzmieć dwóch specjalizacji), mam nadzieję, że uda mi się to w przyszłym semestrze. Mimo różnych zawirować czas spędzony na "Papieskim", jak w skrócie nazywana jest uczelnia, uważam za bardzo owocny i nie stracony. Profesorowie rzetelnie egzekwowali od nas wiedzę, jednak najbardziej wymagająca dla mnie była samodyscyplina wczesnego wstawania, nawet i o 4 rano, tak aby na 8 dojechać ze Śląska na zajęcia.
Tradycją Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach jest Dzień Skupienia odbywający się 8 grudnia. Początkowo brali w nim udział sami klerycy, od zeszłego roku rozszerzono go na całą społeczność Wydziału Teologicznego. W ubiegłym roku nie mogłam w nim brać udziału, czego bardzo żałowałam. W tym roku jednak nic nie stało na przeszkodzie, abym w nim uczestniczyła. Co prawda dziekan wydziału ustanowił tego dnia godziny dziekańskie dla studentów, przez co większość nie przyszła, ale jakoś chciałam tam iść. Co prawda dzięki temu usłyszałam w ciągu dnia trzy razy te same czytania (jeszcze byłam na porannych roratach dla studentów na Wydziale Teologicznym, a i wieczorem wypadało iść do parafialnego kościoła, skoro była Msza za grupy w nim działające), jednak za każdym razem było inne kazanie, co wprowadzało pewne urozmaicenie. Cały Dzień Skupienia składać się z trzech oficjalnych części - konferencji wygłoszonej przez jednego z księży wykładowców, adoracji Najświętszego Sakramentu połączonej z możliwością skorzystania z sakramentu pokuty i pojednania oraz Mszy świętej (w zasadzie podobne dni skupienia mamy w naszej parafii) oraz nieoficjalnej, jaką był obiad. Trochę się bałam, że nie zdążę na zajęcia na drugim wydziale - z jednej strony spóźniłam się jakieś niecałe 10 minut, z drugiej mimo to dostałam plusa za aktywność, więc nie jest źle*. Potem jeszcze tylko dwie i pół godzinki w pracy, wieczorne roraty i mogłam wrócić do domu. Wreszcie, bo od 5:30 byłam poza nim. W zasadzie niezły pomysł z takim Wydziałowym Dniem Skupienia, zawsze to jakaś odskocznia od codziennych zająć, a zarazem okazja do uformowania swojej religii, zwrócenia uwagi na niektóre aspekty swojego życia, zajrzenia w głąb siebie. Tylko szkoda, że tak mało osób z wydziału pojawiło się na nim. Może następnym razem będzie ich więcej?

* Wczoraj spóźniłam się tak, że przyszłam w 1/3 trzecich z kolei zajęć, co prawda prowadząca nie była zbyt zadowolona, ale finalnie i tak zarobiłam plusa za trafną odpowiedź na jedno z jej pytać

Zdjęcia pochodzą z fanpage wydziału

1499. Nie tylko Wielki Szu

Wieczorem po powrocie do domu dowiedziałam się z "Wiadomości", że zmarł Jan Nowicki. Jeszcze nie tak dawno temu podczas oglądania teleturnieju "Postaw na milion" prowadzonego przez jego syna, Łukasza, zastanawialiśmy się ze znajomą, czy on jeszcze żyje. Nie wiem dlaczego, ale na potęgę myliłam go z innym, już niestety nieżyjącym, aktorem - Janem Machulskim. Dlatego w pierwszym odruchu chciałam odpowiedzieć, że już jakiś czas temu zmarł, ale zreflektowałam się i stwierdziłam, że chyba żyje...
Nie przeżyłam jakiegoś wielkiego szoku wiadomością o jego śmierci. Co nie oznacza, że nie zrobiło mi się przykro z tego powodu. Przecież, chociaż był znanym aktorem, to był też człowiekiem, który miał swoją rodzinę, przyjaciół, znajomych. Ktoś gdzieś kiedyś będzie za nim tęsknić. Można oceniać jego życie, które było dosyć pogmatwane (zwłaszcza w sferze związkowej), ale czy na pewno warto?
Jan Nowicki pozostawił po sobie niemały dorobek filmowy - zagrał w ok. 200 filmach. Dla wielu z nas pozostanie jednak tytułowym Wielkim Szu z komedii Sylwestra Chęcińskiego. Dodatkowo grywał w sztukach teatralnych. Miał 83 lata.

Jan Nowicki (5 listopad 1939 - 7 grudzień 2022)

1498. Lekarz, który pozostał wierny przysiędze Hipokratesa

Podobno Emilia Wojtyłowa, matka przyszłego papieża - Polaka, miała pragnienie, aby jeden z jej synów został lekarzem, a drugi księdzem. Nie wiadomo, czy rozmawiała o tym z nimi, ale jej marzenie (choć ona sama tego nie doczekała), spełniło się. Jej młodszego syna Karola świat poznał po latach jako papieża Jana Pawła II. Jej starszy syn natomiast został lekarzem. Jego wspaniale zapowiadająca się kariera medyczna została przerwana przez śmierć, będącą konsekwencją zakażeniem szkarlatyna. Nie wiem czy ktoś z Was wie, ale Edmund Wojtyła umarł dokładnie 90 lat temu - 4 grudnia 1932 roku, ponad trzy i pół roku po swojej matce, Emilii. Czyż może być lepsza okazja na przeczytanie pierwszej jego biografii napisanej przez panią Milenę Kindziuk?

Tytuł: "Edmund Wojtyła. Brat św. Jana Pawła II"
Autor: Milena Kindziuk
Wydawnictwo: WAM
Kraków 2022
Liczba stron: 370

Kim był Edmund Wojtyła? Jakie cechy charakteru go wyróżniały? Dlaczego zdecydował się leczyć chorą na szkarlatynę pacjentkę wiedząc, że może się od niej zakazić śmiertelną chorobą? Czy brat papieża zostanie świętym? Jak potoczyło się życie jego narzeczonej, Jadwigi Urban? Co łączyło Edmunda z postacią świętego Mikołaja? Pytań dotyczących życia i działalności doktora Edmunda Wojtyły jest dużo. Milena Kindziuk próbuje na nie odpowiedzieć na podstawie zdobytych informacji i materiałów w swojej najnowszej książce. Dowiadujemy się z niej o dzieciństwie Mundka, jak na chłopca wołano w domu, jego rodzinie, częstych zmianach szkoły powszechnej, nauce w szkole średniej oraz na studiach. Wreszcie o jego dorosłym, w pełni samodzielnym życiu naznaczonym praktyką lekarską oraz miłością do pochodzącej z położonego nieopodal Wadowic Mucharza Jadwigi Urban. Jednak autorka nie kończy całej opowieści na tragicznej i niespodziewanej śmierci Ekusia. Ukazuje w jaki sposób pamięć o Edmundzie Wojtyle przetrwała do czasów dzisiejszych nie tylko wśród członków jego rodziny, ale i w społeczności Bielska-Białej. Całość opatrzona jest zdjęciami, na których widać sympatyczną i miłą twarz.

W książce padło takie ciekawe stwierdzenie, że gdyby Karol Wojtyła nie został wybrany na Stolicę Piotrową, to być może mówiłoby się "Karol, brat Edmunda", a nie "Edmund, brat papieża". Być może to prawda, a osoba młodszego brata po prostu przyćmiła osobę Edmunda? Dlatego cieszę się, że powstała ta książka. I choć znowu miałam dosyć intensywny dzień, to udało mi się przeczytać ją w całości. Co prawda znalazłam w niej kilka błędów i nieścisłości, ale i tak autorce należą się wielkie brawa za to, że zdecydowała się ją napisać i za podjęty trud w zdobycie materiałów. Wywiady z krewnymi, którzy znali bielskiego lekarza (bo oni sami też już nie żyją), odwiedzanie archiwów i miejsc związanych z życiem Wojtyłów - to się musi po prostu komuś chcieć. Ale dzięki temu powstała pozycja, która przybliża nam brata papieża, a zarazem wpisuje się w 90-tą rocznicę jego śmierci.

1497. Katowicki jarmark (przed)świąteczny

Od jakiegoś czasu (na pewno od zeszłego tygodnia) w centrum K-c odbywa się doroczny jarmark bożonarodzeniowy.  Codziennie go mijam, kiedy zmierzam na zajęcia na Wydziale Teologicznym, jednak albo jest jeszcze wszystko w nim pozamykane (w zasadzie jest to dopiero około godziny 6:20), albo spieszę się na Wydział Nauk Społeczny, bądź po prostu do domu, i nie miałam jak o niego zahaczyć tak, aby pochodzić po nim i pooglądać. Co prawda mamy w planie iść na jarmark z dzieciakami ze świetlicy środowiskowej, ale zapewne domyślacie się, jak to jest - człowiek bardziej patrzy na dzieci, aby się nie pogubiły, niż na wszystko inne.

Dzisiaj miałam trochę wolniejszego czasu. Na pedagogice piątki mam wolne, na Naukach o Rodzinie miałam tylko 1/4 egzaminu z jednego przedmiotu*. Teoretycznie w planie zajęć mam jeszcze seminarium dyplomowe oraz wykład z psychopatologii, ale na seminarium mój rocznik chodzi na zmianę z drugim rokiem, a dziś wypadał właśnie ich termin, a psychopatologię nam odwołali. Jeszcze rano na roratach akademickich w wydziałowej kaplicy miałam wrażenie, że nic nie potrafię. Pustka w głowie i tyle. Na szczęście jakoś mi on poszedł. I to całkiem przyzwoicie - zresztą wszyscy obecni zdali. Wchodziliśmy do sali po dwie i każda z nas dostała dwa pytania. Lepiej lub gorzej, ale mamy to już z głowy. A jaka to radość usłyszeć od wykładowcy, że jest on pozytywnie zaskoczony moją wiedzą, pomimo wszelkich moich ograniczeń. Ja też jestem z siebie zadowolona i wiem, że lepiej nie mogłam zdać tego egzaminu. Chociaż sama bym sobie dała niższą ocenę.

Z uczelni wyszłam po 9:00. Podjechałam sobie tramwajem pod słynny "Zenit" i skierowałam swoje kroki w kierunku rynku. Z daleka było widać charakterystyczny diabelski młyn, stojący przy Teatrze im. Stanisława Wyspiańskiego. 

Jeżeli odwróci się głowę w drugą stronę, to można zobaczyć jedno z kilku wejść na teren jarmarku, strzeżonego przez dwóch sympatycznych "Dziadków do orzechów" (ot, takie moje luźne skojarzenie).

Ponieważ dotarłam tam dosyć wcześnie, większość kramów była jeszcze pozamykana. Podejrzewam, że rozpoczynają pracę około 10-11. Jeden jedyny, który działał oferował klientom różne słodkości, a także ciepłe skarpety ze świątecznym motywem.

Po wejściu na teren jarmarku nie sposób nie zauważyć gigantycznej choinki. Co prawda nie jest ona usytuowana na jego środku, ale może dzięki temu można było ustawić wokół niej różne dekoracje.

Sporym zainteresowaniem przechodniów cieszy się szopka betlejemska stojąca od strony skrzyżowania ulicy 3-go Maja z ulicą Świętego Jana. Jej figurki, mniej więcej naturalnej wielkości zostały wykonane z siana.

Nieopodal choinki znajduje się taki oto ciekawy obiekt:

Ogólnie to on się obraca, a w tych okienkach pojawiają się różne figurki, np. królów czy pasterzy.

Jednak to nie jedyna karuzela (oprócz diabelskiego młyna), znajdująca się na terenie jarmarku. Tuż obok została ustawiona karuzela z przeznaczeniem dla najmłodszych zwiedzaczy.

Natomiast obok karuzeli znajduje się coś, czego rok temu nie było. To wydzielony teren, gdzie za płotkiem znajdują się różne "rzeźby" ze światełek.

Nie zabrakło też interaktywnych gablotek z różnymi postaciami z bajek. Po naciśnięciu guzika wprawiane są one w ruch, wydają odgłosy, a nawet czytają "Dziewczynkę z zapałkami".

To tylko niektóre z nich. Ale jakbym miała pokazać wszystkie, to wyszedłby mi niezły tasiemiec. Ale jakby ktoś chciał, to może zajrzeć do >>tego<< wpisu, wiele gablotek się powtórzyło.

Tak jak pisałam, kramy dopiero miały zacząć swoją pracę, nie zobaczyłam więc ich pełnego asortymentu. No nic, może jeszcze kiedyś zahaczę o ten jarmark w późniejszych godzinach. A może nawet wieczorem? Oświetlony tymi wszystkimi lampkami i światełkami musi wyglądać obłędnie. Widziałam go w takiej scenerii z zewnątrz i muszę przyznać, że zrobił na mnie wrażenie. Tymczasem zimno zaczęło mi już dokuczać, szczególnie zmarzły mi dłonie (pomimo rękawiczek) i zaczęły mnie szczypać. Jednocześnie zeszła ze mnie adrenalina związana ze stresem i po prostu zaczęłam odczuwać zmęczenie. A że do pracy miałam dopiero na popołudnie, to była szansa na jakąś drzemkę regeneracyjną. Pomału opuszczałam jarmark wychodząc bramą trzymaną przez "dziadków do orzechów".

I na koniec coś, co zupełnie mnie rozczuliło, a znajdowały się tuż obok choinki.

Myślicie, że ktoś wrzucał tam swoje listy?

To już koniec na dzisiaj, bo dzień był trochę zwariowany - roraty poranne, egzamin, spacer po jarmarku, po południu praca na świetlicy, wieczorem roraty (matko kochana, nie dość, że szłam w procesji z lampionem, to jeszcze byłam praktycznie sama na scholi), po roratach młodzieżowe Oratorium. A jutro i pojutrze znowu wolontariat - najpierw podczas Biegu Mikołajkowego, a w niedzielę podczas VI Festiwalu Nauki. Dzieje się więc dużo. I kiedyś trzeba też wypocząć. Żegnam się z Wami wraz z reniferem i łosiem, których spotkałam na jarmarku.

* Resztę mamy w lutym*

1496. Skoro jesienne wieczory są doskonałą okazją do snucia rodzinnych opowieści to warto może sięgnąć po jakąś rodzinną sagę?

Jedną z ostatnich przeczytanych przeze mnie książek, które nie są związane ze studiami czy też pracą pedagogiczną, było "Stulecie Winnych. Początek" autorstwa Ałbeny Grabowskiej. Nie jest to moje pierwsze spotkanie z tą autorką - w zeszłym roku, oczarowana serialem stworzonym na motywach powieści, sięgnęłam po trzytomową powieść "Stulecie Winnych" ukazującą sagę rodziny Winnych. Jej głównymi bohaterkami były siostry bliźniaczki - Ania i Maria, które przychodzą na świat w przededniu wybuchu I wojny światowej. To z ich perspektywy przedstawiona jest blisko stuletnia historia rodu, w której nie zabrakło miejsca i na uśmiech i na łzy.

Tytuł: "Stulecie Winnych. Początek"
Autor: Ałbena Grabowska
Wydawnictwo: Zwierciadło
Warszawa 2021
Liczba stron: 320
"Stulecie Winnych. Początek" ukazuje czytelnikowi dzieje rodu Winnych z przełomu XIX i XX wieku. Chociaż książka rozpoczyna się sceną przygotowania do zaślubin Bronisławy Wielichnowskiej z przybyłym do Brwinowa zdunem, Antonim Winnym, to czytelnik ma możliwość poznać jej przeszłość. Przenosi się więc do czasów, kiedy uczyła się w szkole oraz była panienką, której w głowie były zabawy i podrywanie młodzieńców. Poznajemy też jej rodziców, dwie siostry oraz ich rodziny. Antoni, mimo że nie wylewa za kołnierz, stara się być w miarę możliwości wsparciem dla żony. Ze związku rodzi się piątka dzieci - krnąbrny Romek, cichy i posłuszny Władzio, spokojny Kajtek, trochę zadziorny Stefek i utalentowany pod względem rękodzieła Stanisław, przyszły ojciec Ani i Manii. Lata pod zaborem rosyjskim powoli upływają. Dzieci dorastają, starsze pokolenie powoli ustępuje miejsca młodszemu. Wkrótce pierwszy syn Winnych, Roman, wyfruwa z rodzinnego miasta, aby wieść samodzielne życie z Władysławą. Z czasem podobnie czynią jego młodsi bracia.
Czytając "Stulecie Winnych. Początek" miałam wrażenie, że wtapiam się w historię opowiadaną mi przez kogoś bardzo bliskiego. Co prawda postacie pojawiające się w książce są w większości fikcyjne, jednak została nadana im tak niesamowita osobowość, że czytelnik ma wrażenie, że są to osoby z krwi i kości, posiadające te same problemy, radości i zmartwienia co każdy z nas. W dodatku, tak jak pisałam, ja już wcześniej poznałam te postaci czytając "Stulecie Winnych", można więc powiedzieć, że wróciłam do starych znajomych. A skoro mówi się, że jesienne wieczory (zresztą myślę, że zimowe też) sprzyjają snuciu rodzinnych opowieści to nawet wyobrażałam sobie, że to Bronisława jest główną narratorką tej powieści (chociaż została napisana z perspektywy trzeciej osoby). A że miała głos Kingi Preis to zupełnie inna sprawa.

Trzymajcie się ciepło!