1496. Skoro jesienne wieczory są doskonałą okazją do snucia rodzinnych opowieści to warto może sięgnąć po jakąś rodzinną sagę?

Jedną z ostatnich przeczytanych przeze mnie książek, które nie są związane ze studiami czy też pracą pedagogiczną, było "Stulecie Winnych. Początek" autorstwa Ałbeny Grabowskiej. Nie jest to moje pierwsze spotkanie z tą autorką - w zeszłym roku, oczarowana serialem stworzonym na motywach powieści, sięgnęłam po trzytomową powieść "Stulecie Winnych" ukazującą sagę rodziny Winnych. Jej głównymi bohaterkami były siostry bliźniaczki - Ania i Maria, które przychodzą na świat w przededniu wybuchu I wojny światowej. To z ich perspektywy przedstawiona jest blisko stuletnia historia rodu, w której nie zabrakło miejsca i na uśmiech i na łzy.

Tytuł: "Stulecie Winnych. Początek"
Autor: Ałbena Grabowska
Wydawnictwo: Zwierciadło
Warszawa 2021
Liczba stron: 320
"Stulecie Winnych. Początek" ukazuje czytelnikowi dzieje rodu Winnych z przełomu XIX i XX wieku. Chociaż książka rozpoczyna się sceną przygotowania do zaślubin Bronisławy Wielichnowskiej z przybyłym do Brwinowa zdunem, Antonim Winnym, to czytelnik ma możliwość poznać jej przeszłość. Przenosi się więc do czasów, kiedy uczyła się w szkole oraz była panienką, której w głowie były zabawy i podrywanie młodzieńców. Poznajemy też jej rodziców, dwie siostry oraz ich rodziny. Antoni, mimo że nie wylewa za kołnierz, stara się być w miarę możliwości wsparciem dla żony. Ze związku rodzi się piątka dzieci - krnąbrny Romek, cichy i posłuszny Władzio, spokojny Kajtek, trochę zadziorny Stefek i utalentowany pod względem rękodzieła Stanisław, przyszły ojciec Ani i Manii. Lata pod zaborem rosyjskim powoli upływają. Dzieci dorastają, starsze pokolenie powoli ustępuje miejsca młodszemu. Wkrótce pierwszy syn Winnych, Roman, wyfruwa z rodzinnego miasta, aby wieść samodzielne życie z Władysławą. Z czasem podobnie czynią jego młodsi bracia.
Czytając "Stulecie Winnych. Początek" miałam wrażenie, że wtapiam się w historię opowiadaną mi przez kogoś bardzo bliskiego. Co prawda postacie pojawiające się w książce są w większości fikcyjne, jednak została nadana im tak niesamowita osobowość, że czytelnik ma wrażenie, że są to osoby z krwi i kości, posiadające te same problemy, radości i zmartwienia co każdy z nas. W dodatku, tak jak pisałam, ja już wcześniej poznałam te postaci czytając "Stulecie Winnych", można więc powiedzieć, że wróciłam do starych znajomych. A skoro mówi się, że jesienne wieczory (zresztą myślę, że zimowe też) sprzyjają snuciu rodzinnych opowieści to nawet wyobrażałam sobie, że to Bronisława jest główną narratorką tej powieści (chociaż została napisana z perspektywy trzeciej osoby). A że miała głos Kingi Preis to zupełnie inna sprawa.

Trzymajcie się ciepło!