1585. A w przerwie pomiędzy jednymi, a drugimi zajęciami...

Jedliście kiedyś cynamonki? Ja nie wiedziałam nawet, co to takiego. Aż do dzisiaj.

Pomiędzy ćwiczeniami z pedagogiki specjalnej, a historii wychowania wraz z kilkoma dziewczynami z grupy zrobiłyśmy sobie wypad na miasto. Właściwie to do jednej z wielkich katowickich galerii, "Silesii", gdzie pracuje jedna z nich.

Pewnie nawet nie pomyślałabym o czymś takim, gdybym miała telefon z dostępem do Internetu, a co za tym idzie - do naszej grupy na facebooku. Akurat prawie wszyscy, oprócz mnie, bo zaliczyłam ten przedmiot w toku wcześniejszych studiach, powinni mieć dzisiaj zajęcia z komunikacji interpersonalnej. Jednak stało się tak, że nie mieli ich, w związku z tym liczyliśmy, że może uda się przyspieszyć ćwiczenia z historii wychowania. Co prawda wykładowca jakby żył w swoim własnym świecie w oderwaniu w otaczającej go rzeczywistości, nadzieję jednak zawsze można mieć. Kiedy poszliśmy na dyżurkę dowiedzieć się, czy jest już w swojej jaskini (czyli pokoju). Nie było go tam. I nie było wiadomo, kiedy się pojawi. Kilka osób zdeklarowało się i powiedziało, że będzie na niego czatować i w razie czego da znać na grupie. W związku z tym postanowiłam się do kogoś dokleić, aby być na bieżąco. Wybór padł na Alę i jej ekipę. Właściwie to Ala sama mi to zaproponowała. Tak samo jak wypad na coś słodkiego do centrum handlowego. 
Przystałam na to, wszak niczego nie traciłam (no, może z wyjątkiem tych kilku złotych wydanych na cynamonkę), a mogłam zyskać ciekawie spędzony czas. I jeszcze bardziej zintegrować się z grupą, a przynajmniej z jej częścią. W piątkę podjechałyśmy pod "Silesię", a następnie udałyśmy się do jednego z licznych sklepików w środku. Ala zachwalała sprzedawane w jednym z nich ciastka nazywane "cynamonkami", więc wszyscy zdecydowaliśmy się na ich zakup.
A potem poszliśmy na strefę gastronomiczną, aby spokojnie je zjeść. Przy okazji trochę porozmawialiśmy, tak na luzie i na spokojnie. Nie oznacza to, że na uczelni nie rozmawiamy, ale raczej nie tak swobodnie i spontanicznie jak teraz. A same cynamonki - palce lizać. Żałuję, że dopiero teraz poznałam ich smak. Już znalazłam przepis na nie w Internecie, można będzie wypróbować.

Siedzieliśmy sobie tak aż do 14:15, po czym postanowiłyśmy wrócić na wydział. Na miejscu byliśmy 20 minut później. Idealnie, bo wykładowca przyszedł na niego jakieś 20 minut przed 15:00, zgodził się więc, abyśmy zaczęli zajęcia z nim już o 14:45. Czyli 30 minut przed czasem. Całkiem nieźle. I pod względem samych zajęć i czasu, pomiędzy nimi.

1584. Kamilofania...

Ledwie pochowali chłopca, ledwo zasypali jego bielutką jak śnieg trumnę grudkami ziemi, a w internecie zauważyłam zbiorową histerię na temat tego, co go spotkało. Już jestem w stanie zrozumieć obecność masy ludzi na pogrzebie, wszak sama swego czasu brałam swego czasu udział w pogrzebie zakatowanego przez ojczyma 3-latka z mojego osiedla (nota bene też Kamila), czy też znanej na całą Polskę Madzi z Sosnowca, jestem w stanie zrozumieć marsze milczenia i tego typu akcje.

Ale nie jestem w stanie zrozumieć przypalania się ludzi papierosami czy też umyślne polewanie się wrzątkiem. Jestem na fb na grupie poświęconej chłopcu i co chwilę pojawiają się tam tego typu wpisy. Ale czemu to ma służyć? Solidaryzowaniu się z bólem tego dziecka? Zmazaniu poczucia winy? Tylko jaką winę ponoszą ludzie mieszkający na drugim krańcu Polski? Przecież nie znali chłopca, ani jego rodziny, nie widzieli jego siniaków i ran. Ale polewają się wrzątkiem z prysznica, aby "czuć się tak, jak Kamilek". To już podchodzi pod jakiś masochizm. No bo chyba każdy z nas przynajmniej raz się poparzył. Nie rozumiem też wpisów, że "wszyscy jesteśmy winni śmierci Kamilka". Nosz... co ja, czy też Ty, mój drogi czytelniku, mogliśmy zrobić w tej sprawie. Czy ja albo Ty widzieliśmy ślady na jego ciele? Słyszeliśmy jego krzyk podczas, gdy ojczym go bił i przypalał? Owszem, jest mi przykro z powodu jego śmierci, ale nie czuję się jej winna. Czułabym się winna wtedy i tylko wtedy, kiedy takie coś miało miejsce za moją ścianą, w mojej pracy, podczas zajęć w Oratorium.

I tak sobie myślę, że zamiast na siłę szukać winnych tej całej sytuacji i obwiniać o nią siebie i innych, to może bardziej pożyteczne będzie rozejrzenie się wokoło. Bo może tuż obok nas żyje taki "Kamilek", tylko my nic nie chcemy widzieć, słyszeć, mówić. Może nasze zainteresowanie może zapobiec tego typu tragedii. Chcemy zmienić nauczycieli, pracowników socjalnych, sędziów, krzyczymy, gdzie byli ci i ci... A może po prostu powinniśmy zmienić samych siebie? Sama już baczniej przyglądam się dzieciakom przychodzącym do świetlicy środowiskowej, staram się interesować ich siniakami (ale uwaga, nie każdy siniak musi oznaczać przemoc domową), od zawsze z nimi rozmawiałam. Wszystko dlatego, aby możliwie jak najbardziej zminimalizować tego typu sytuacje. Bo całkowite ich wyeliminowanie jest całkowicie niemożliwe...

1583. W dzień rocznicy objawień w Fatimie

Dzisiejszego przedpołudnia w katedrze w Kato święcenia kapłańskie przyjęło 8 neoprezbiterów. Nie mnie oceniać, czy to dużo, czy też nie. Zdarzały się lata, gdzie było ich dziesiąt. Ale one minęły i patrząc na statystyki przyjmowania nowych kandydatów do seminarium duchowego (a daleko nie muszę szukać, wszak studiuję na Wydziale Teologicznym) wątpię, aby wróciły. Chociaż tak naprawdę nikogo nie skreślam. Ciekawą datę wybrano na tą uroczystość - kolejną rocznicę objawień fatimskich. Jak to skomentował Ksiądz, który będzie błogosławiony, kiedy się o tym dowiedział - "No to pięknie". Krótko i węzłowato. Bo i co miał się rozgadywać na ten temat.
Wśród dzisiejszych neoprezbiterów znalazło się aż sześciu, których miałam okazję poznać osobiście.  Spędziliśmy razem kilka dni w Ziemi Świętej, gdzie na własne oczy poznawaliśmy miejsca związane z życiem i działalnością Jezusa Chrystusa. Od tego czasu, gdy tylko mnie widzieli na wydziale, z daleka mówili mi po prostu "cześć", albo machali ręką. Miło, że widzieli we mnie takiego zwyczajnego człowieka, pomimo moich wad. Z sentymentem wracam do chwili, kiedy w Wieczerniku odnowili swoje śluby diakonatu, wspaniałe przeżycie.

Jeszcze jako diakoni odnawiając w Wieczerniku śluby diakonatu

Trochę inne ujęcie na tą samą scenę

Mam nadzieję, że będą wspaniałymi księżmi, i tego też im życzę. No i żeby dostrzegali innych, a zwłaszcza tych słabszych i też dawali im szansę na wykazanie się. Najlepszą tego lekcję dostali na wyjeździe, co zresztą sami podkreślili. A mi jakoś tak smutno się zrobiło, że już nie zobaczę ich na uczelnianym korytarzu, choć oczywiście cieszę się, że stali się kapłanami na "pełny etat".

Wieczorem rozpoczęliśmy w naszej parafii kolejny cykl nabożeństw fatimskich. Tutaj mam mieszane uczucia, bo z jednej strony cieszę się, że są one, bo pamiętam czasy, kiedy ich nie było. A nie były one aż takie odległe. A z drugiej strony pamiętam też czasy, kiedy wszystkie wspólnoty były w nie zaangażowane, a przez to integrowały nie nie tylko z parafią, ale i ze sobą. Tak było do czasu wybuchu pandemii. Ale wiecie, myślałam że wraz z jej zakończeniem wszystko wróci do normy. Nie wróciło...

1582. Mam nadzieję, że dotrze na czas

Kilka wpisów wcześniej pisałam o tym, że zepsuł mi się aparat fotograficzny. Zaniosłam go do serwisu w nadziei, że uda się go jakoś naprawić. Wczoraj dostałam SMSem odpowiedź zwrotną, że ze wzglądu na to, że model ten jest dosyć rzadkiej firmy, to nie ma nawet jak sprowadzić części zamiennych. Postanowiłam więc, że kupię nowy model. Ten uszkodzony co prawda od biedy mógłby być, ale na moje oko, to ta czarna plama jakby się powiększała. Wiem, pewnie sobie teraz większość z Was pomyśli, że niepotrzebnie robię problem, bo przecież każdy smartfon ma dzisiaj dość dobrej jakości aparat fotograficzny. Tylko, że ja w dalszym ciągu posługuję się "przedpotopową" komórką. Owszem, kilka razy próbowałam coś sfotografować czyimś sprzętem, ale nie za bardzo mi to szło. Smartfony są zbyt cienkie, abym mogła je pewnie chwycić. 
Wybrałam model taki sam, jak mój pierwszy aparat cyfrowy, kupiony tuż przed Światowymi Dniami Młodzieży w Krakowie. Tyle że czarny (wcześniej miałam srebrny). Rano zrobiłam przelew (brawo dla sklepu, który pięć minut po zakupie nie "krzyczał" o przelanie pieniędzy), wieczorem były już na koncie sprzedawcy, o czym poinformował mnie meil. Teraz już tylko pozostaje czekać, aż przesyłka będzie już u mnie. Mam nadzieję, że dotrze w najbliższym tygodniu.

Właśnie zdaliśmy sobie sprawę z tego, że przez wyjazd, a następnie przez Boże Ciało (a raczej wolne po nim), niektóre zajęcia będziemy mieli dopiero... 23 czerwca. Minus sytuacji - będzie to już ich zaliczenie. Na szczęście nie jest to nie wiadomo jak duży ogrom informacji, więc jakoś się to ogarnie. Co prawda już widzę, że nachodzą mi na siebie zaliczenia na obydwóch kierunkach, jednak już wczoraj rozmawiałam na temat takiej ewentualności z panią Doktor z pedagogiki i mam od niej zielone światło na ewentualność pisania w innym terminie. A więc mam nadzieję, że wszystko się uda.

Dzisiaj powinnam jechać na Pierwszą Rundę tegorocznego Grand Prix w Paralekkoatletyce. I pewnie pojechałabym, gdyby treningi były treningami, a nie jakąś ich parodią. Bo dla mnie tak to wygląda. Robić byle co i byle jak. Trener twierdzi, że trenowanie niepełnosprawnych to jego życiowa pasja, ale jego postawa i stosunek stanowczo temu przeczy. Pasję do trenowania nas to miała Gusia - dla każdego miała indywidualny plan, który konsekwentnie realizowała na treningach, poświęcała nam całe zajęcia, biegając pomiędzy boiskiem, gdzie trenowali biegacze, a siłownią, gdzie trenowali rzucacze (latem było łatwiej, bo wszyscy trenowaliśmy na boisku). Motywowała, wspierała, można było z nią o wszystkim porozmawiać. A ile razy towarzyszyła mi w biegu - niezliczę. No i mieliśmy jakieś wyniki. Teraz wszyscy robimy to samo, w myśl zasady - motoryka jest najważniejsza. Nie pamiętam, kiedy ostatnio biegałam, że biegałam. Chyba za poprzedniego trenera. Obecny nawet nie mierzy nam czasów, chociaż bez przerwy klika w komórkę. Motywacja? Pełne pretensji: "No rozgrzewać się! No ruszać się!". Dzieciakom to już w ogóle nie poświęca czasu... Ech, no przykre to wszystko. Zwłaszcza, że dostaje na nas pieniądze. Może gdyby wypłata była uzależniona od wyników bardziej by się angażował?

Pędzę więc na nabożeństwo majowe. Kocham Litanię Loretańską, już w klasie 3 podstawówki znałam ją całą na pamięć. Nauczyłam się jej w najprostszy sposób - po prostu chodziłam na nią przez cały maj rok wcześniej. W sumie dalej potrafię ją odtworzyć z pamięci, mam jednak problem z umiejscowieniem tych nowych wezwań. A może po prostu potrzebuję jeszcze trochę czasu, aby mi one weszły w odpowiednim miejscu do łepetynki? Pamiętam czasy, jak schola śpiewała na tych nabożeństwach (czasami tylko ja i moja siostra), pamiętam, jak podczas nabożeństwa były odmawiane wieczorne modlitwy salezjańskie. A teraz? Teraz nie ma ani jednego, ani drugiego. Szkoda...

1581. Co skrywa "Ostatnia wieczerza" Leonarda da Vinci?

Zastanawiam się, co też ma w sobie słynny obraz mistrza Leonarda da Vinci, "Ostatnia wieczerza", że stał się inspiracją do powstania niejednego thrillera, w którym pojawia się on niejako w roli głównej. Swego czasu głośna była powieść Dana Browna - "Kod Leonarda da Vinci", w której autor postawił dosyć śmiałą tezę, jakoby Jezus i Maria Magdalena byli parą, a jedna z czołowych bohaterek powieści finalnie okazałą się członkiem tego klanu. I chociaż powieść wywołała globalny skandal, w który włączył się także papież, to ostatecznie okazała się bestsellerem. Może właśnie z powodu tego zamieszania? Też przeczytałam "Kod", co prawda już wtedy, kiedy nieco o niej ucichło (a konkretniej przed wyjazdem do Francji) i jakoś nie wpłynęło to na moją wiarę. Ale może dlatego, że bardziej zwracałam uwagę na obiekty umieszczone w fabule książki, niż na historię miłości.

W podobnym klimacie została napisana "Tajemnicza wieczerza" Javiera Sierra. Różnica pomiędzy nią, a "Kodem" polega na tym, że "Tajemnicza wieczerza" rozgrywa się w końcówce XV wieku, kiedy Leonardo da Vinci malował jeden ze swoich najsłynniejszych obrazów, tymczasem akcja "Kodu Leonarda da Vinci" rozgrywa się w czasach współczesnych. Zresztą ostatnia przeczytana przeze mnie książka tego autora, "Upadły Anioł", niezbyt do mnie przemówiła, toteż dałam Sierra'emu jeszcze jedną szansę (bo jednak "Błękitna Dama" mi się podobała). I nie zmarnował jej.

Tytuł: "Ostatnia wieczerza"

Autor: Javier Sierra

Wydawnictwo: Sonia Draga

Liczba stron: 335

Akcja książki toczy się w 1497 roku z perspektywy mnicha Augustina Leyre. Ponieważ zajmuje się on m.in. rozwiązywaniem zagadek i łamaniem szyfrów, w trybie pilnym zostaje wezwany do Mediolanu, gdzie w jednym z kościołów znany już powszechnie Leonardo da Vinci kończy fresk "Ostatnia wieczerza". Wszystko dlatego, że papież Aleksander II otrzymuje anonimowe listu sugerujące, że artysta ukrył w swoim dziele przekazy, które są niezgodne z uznawaną doktryną Kościoła Katolickiego. Augustin staje przed niełatwym zadaniem odkrycia, co tak naprawdę skrywa malowidło, które niebawem ma ujrzeć światło dzienne.

Początek książki czytało mi się dosyć topornie i myślałam, że skończy się tak, jak w przypadku "Upadłego anioła" - że raczej przemęczę, niż przeczytam całość. Jednak po kilku rozdziałach akcja rozkręciła się na tyle, iż czytałam kolejne strony z wypiekami na twarzy. Klasztor co raz odkrywał przede mną kolejną swoją tajemnicę, zaś zabójstwo jednego z mieszkających w budynku braci spowodowało, że po moim grzbiecie przebiegł dreszcz. Co prawda czasami gubiłam się w akcji, nie wpłynęło to jednak zbytnio na moją ogólną ocenę książki. A oceniam ją dość dobrze. Może Javier Sierra nie jest rozpoznawany tak bardzo, jak wspomniany Dan Brown, jednak talentu do tworzenia thrillerów mu nie brakuje.

Trzymajcie się ciepło!