1583. W dzień rocznicy objawień w Fatimie

Dzisiejszego przedpołudnia w katedrze w Kato święcenia kapłańskie przyjęło 8 neoprezbiterów. Nie mnie oceniać, czy to dużo, czy też nie. Zdarzały się lata, gdzie było ich dziesiąt. Ale one minęły i patrząc na statystyki przyjmowania nowych kandydatów do seminarium duchowego (a daleko nie muszę szukać, wszak studiuję na Wydziale Teologicznym) wątpię, aby wróciły. Chociaż tak naprawdę nikogo nie skreślam. Ciekawą datę wybrano na tą uroczystość - kolejną rocznicę objawień fatimskich. Jak to skomentował Ksiądz, który będzie błogosławiony, kiedy się o tym dowiedział - "No to pięknie". Krótko i węzłowato. Bo i co miał się rozgadywać na ten temat.
Wśród dzisiejszych neoprezbiterów znalazło się aż sześciu, których miałam okazję poznać osobiście.  Spędziliśmy razem kilka dni w Ziemi Świętej, gdzie na własne oczy poznawaliśmy miejsca związane z życiem i działalnością Jezusa Chrystusa. Od tego czasu, gdy tylko mnie widzieli na wydziale, z daleka mówili mi po prostu "cześć", albo machali ręką. Miło, że widzieli we mnie takiego zwyczajnego człowieka, pomimo moich wad. Z sentymentem wracam do chwili, kiedy w Wieczerniku odnowili swoje śluby diakonatu, wspaniałe przeżycie.

Jeszcze jako diakoni odnawiając w Wieczerniku śluby diakonatu

Trochę inne ujęcie na tą samą scenę

Mam nadzieję, że będą wspaniałymi księżmi, i tego też im życzę. No i żeby dostrzegali innych, a zwłaszcza tych słabszych i też dawali im szansę na wykazanie się. Najlepszą tego lekcję dostali na wyjeździe, co zresztą sami podkreślili. A mi jakoś tak smutno się zrobiło, że już nie zobaczę ich na uczelnianym korytarzu, choć oczywiście cieszę się, że stali się kapłanami na "pełny etat".

Wieczorem rozpoczęliśmy w naszej parafii kolejny cykl nabożeństw fatimskich. Tutaj mam mieszane uczucia, bo z jednej strony cieszę się, że są one, bo pamiętam czasy, kiedy ich nie było. A nie były one aż takie odległe. A z drugiej strony pamiętam też czasy, kiedy wszystkie wspólnoty były w nie zaangażowane, a przez to integrowały nie nie tylko z parafią, ale i ze sobą. Tak było do czasu wybuchu pandemii. Ale wiecie, myślałam że wraz z jej zakończeniem wszystko wróci do normy. Nie wróciło...