1585. A w przerwie pomiędzy jednymi, a drugimi zajęciami...

Jedliście kiedyś cynamonki? Ja nie wiedziałam nawet, co to takiego. Aż do dzisiaj.

Pomiędzy ćwiczeniami z pedagogiki specjalnej, a historii wychowania wraz z kilkoma dziewczynami z grupy zrobiłyśmy sobie wypad na miasto. Właściwie to do jednej z wielkich katowickich galerii, "Silesii", gdzie pracuje jedna z nich.

Pewnie nawet nie pomyślałabym o czymś takim, gdybym miała telefon z dostępem do Internetu, a co za tym idzie - do naszej grupy na facebooku. Akurat prawie wszyscy, oprócz mnie, bo zaliczyłam ten przedmiot w toku wcześniejszych studiach, powinni mieć dzisiaj zajęcia z komunikacji interpersonalnej. Jednak stało się tak, że nie mieli ich, w związku z tym liczyliśmy, że może uda się przyspieszyć ćwiczenia z historii wychowania. Co prawda wykładowca jakby żył w swoim własnym świecie w oderwaniu w otaczającej go rzeczywistości, nadzieję jednak zawsze można mieć. Kiedy poszliśmy na dyżurkę dowiedzieć się, czy jest już w swojej jaskini (czyli pokoju). Nie było go tam. I nie było wiadomo, kiedy się pojawi. Kilka osób zdeklarowało się i powiedziało, że będzie na niego czatować i w razie czego da znać na grupie. W związku z tym postanowiłam się do kogoś dokleić, aby być na bieżąco. Wybór padł na Alę i jej ekipę. Właściwie to Ala sama mi to zaproponowała. Tak samo jak wypad na coś słodkiego do centrum handlowego. 
Przystałam na to, wszak niczego nie traciłam (no, może z wyjątkiem tych kilku złotych wydanych na cynamonkę), a mogłam zyskać ciekawie spędzony czas. I jeszcze bardziej zintegrować się z grupą, a przynajmniej z jej częścią. W piątkę podjechałyśmy pod "Silesię", a następnie udałyśmy się do jednego z licznych sklepików w środku. Ala zachwalała sprzedawane w jednym z nich ciastka nazywane "cynamonkami", więc wszyscy zdecydowaliśmy się na ich zakup.
A potem poszliśmy na strefę gastronomiczną, aby spokojnie je zjeść. Przy okazji trochę porozmawialiśmy, tak na luzie i na spokojnie. Nie oznacza to, że na uczelni nie rozmawiamy, ale raczej nie tak swobodnie i spontanicznie jak teraz. A same cynamonki - palce lizać. Żałuję, że dopiero teraz poznałam ich smak. Już znalazłam przepis na nie w Internecie, można będzie wypróbować.

Siedzieliśmy sobie tak aż do 14:15, po czym postanowiłyśmy wrócić na wydział. Na miejscu byliśmy 20 minut później. Idealnie, bo wykładowca przyszedł na niego jakieś 20 minut przed 15:00, zgodził się więc, abyśmy zaczęli zajęcia z nim już o 14:45. Czyli 30 minut przed czasem. Całkiem nieźle. I pod względem samych zajęć i czasu, pomiędzy nimi.