Ledwie pochowali chłopca, ledwo zasypali jego bielutką jak śnieg trumnę grudkami ziemi, a w internecie zauważyłam zbiorową histerię na temat tego, co go spotkało. Już jestem w stanie zrozumieć obecność masy ludzi na pogrzebie, wszak sama swego czasu brałam swego czasu udział w pogrzebie zakatowanego przez ojczyma 3-latka z mojego osiedla (nota bene też Kamila), czy też znanej na całą Polskę Madzi z Sosnowca, jestem w stanie zrozumieć marsze milczenia i tego typu akcje.
Ale nie jestem w stanie zrozumieć przypalania się ludzi papierosami czy też umyślne polewanie się wrzątkiem. Jestem na fb na grupie poświęconej chłopcu i co chwilę pojawiają się tam tego typu wpisy. Ale czemu to ma służyć? Solidaryzowaniu się z bólem tego dziecka? Zmazaniu poczucia winy? Tylko jaką winę ponoszą ludzie mieszkający na drugim krańcu Polski? Przecież nie znali chłopca, ani jego rodziny, nie widzieli jego siniaków i ran. Ale polewają się wrzątkiem z prysznica, aby "czuć się tak, jak Kamilek". To już podchodzi pod jakiś masochizm. No bo chyba każdy z nas przynajmniej raz się poparzył. Nie rozumiem też wpisów, że "wszyscy jesteśmy winni śmierci Kamilka". Nosz... co ja, czy też Ty, mój drogi czytelniku, mogliśmy zrobić w tej sprawie. Czy ja albo Ty widzieliśmy ślady na jego ciele? Słyszeliśmy jego krzyk podczas, gdy ojczym go bił i przypalał? Owszem, jest mi przykro z powodu jego śmierci, ale nie czuję się jej winna. Czułabym się winna wtedy i tylko wtedy, kiedy takie coś miało miejsce za moją ścianą, w mojej pracy, podczas zajęć w Oratorium.
I tak sobie myślę, że zamiast na siłę szukać winnych tej całej sytuacji i obwiniać o nią siebie i innych, to może bardziej pożyteczne będzie rozejrzenie się wokoło. Bo może tuż obok nas żyje taki "Kamilek", tylko my nic nie chcemy widzieć, słyszeć, mówić. Może nasze zainteresowanie może zapobiec tego typu tragedii. Chcemy zmienić nauczycieli, pracowników socjalnych, sędziów, krzyczymy, gdzie byli ci i ci... A może po prostu powinniśmy zmienić samych siebie? Sama już baczniej przyglądam się dzieciakom przychodzącym do świetlicy środowiskowej, staram się interesować ich siniakami (ale uwaga, nie każdy siniak musi oznaczać przemoc domową), od zawsze z nimi rozmawiałam. Wszystko dlatego, aby możliwie jak najbardziej zminimalizować tego typu sytuacje. Bo całkowite ich wyeliminowanie jest całkowicie niemożliwe...
