610. I tak się skończyło przyjęcie mnie w szeregi wolontariuszy ŚDM w Krakowie

Był maj, kiedy ktoś na facebooku utworzył wydarzenie "Piszemy książkę o ŚDM". Przez przypadek na nie weszłam. Polegało na napisaniu świadectwa nawiązujących do zdarzeń, które miały miejsce w lipcu zeszłego roku. Nie licząc na wiele, głównie chcąc podziękować organizatorom za możliwość czynnego udziału w ŚDMie(tzn. jako wolontariusz), napisałam kilka słów od siebie. Wiedziałam, że będzie cała masa dużo lepszych niż moje świadectw, ale może dzięki temu co napiszę redakcja będzie miała motyw, że warto zaufać niepełnosprawnym. Może nie dzisiaj i nie jutro - ale w przyszłości, kto wie... Wysłałam moją wypowiedź na wskazany adres i o sprawie zupełnie zapomniałam. Do czasu.

Jak każdy szanujący się internauta od czasu do czasu wchodzę na swoją pocztę internetową. Gdzieś we wrześniu pojawiła się odpowiedź zwrotna z prośbą o napisanie krótkiej metryczki, którą mogliby umieścić przy moim świadectwie. Orzesz, ale przecież jeszcze nie potwierdzili na 100% tego, że wybrali moje świadectwo. To potwierdzenie przyszło jakiś czas później. Zresztą nie tylko potwierdzenie, ale i zaproszenie:

No, dobra, ale w dalszym ciągu nie byłam niczego pewna. Pojechałam więc na Targi Książki, aby na własne oczy zobaczyć książkę. Szybko odnalazłam pozycję i zaczęłam ją kartkować. I nagle... o Boże, moje imię i nazwisko, mój tekst! Serce zaczęło mi szybciej bić, ja zaś sama nie dowierzałam, że to prawda. Przecież na pewno było wiele o stokroć lepszych świadectw. A jednak komuś spodobało się to, co napisałam, ba, stwierdził że może być to inspiracją dla innych młodych... Bo każde z zakwalifikowanych świadectw ma za zadanie inspirowanie i motywowanie młodzieży.

Dzisiaj natomiast, trochę jeszcze niepewnie, udałam się na prezentację książki. No bo wiecie, gdzie mi tam na salony. Tymczasem od początku, jak tylko powiedziałam swoje imię i nazwisko, zaczęło do mnie dobiegać ze wszystkich stron:

 - Twoje świadectwo jest jednym z moich ulubionych...

 - Wspaniałe świadectwo, takie szczere, autentyczne...

 - Jesteś po polonistyce/filologii polskiej/dziennikarstwie? Fantastycznie napisany tekst, praktycznie bez błędów. Pracowanie na nim to istna przyjemność.

 - Zaimponowałaś mi tym, że tak jeździłaś pomiędzy swoim miejscem zamieszkania, a Krakowem. Nie każdy byłby tak zdeterminowany do takiego działania...

Wyobrażacie sobie moje wzruszenie? Ja, taki zwyczajny szaraczek(bo tak naprawdę daleko mi do bohatera, nie wyróżniam się niczym szczególnym), który nagle dostąpił takiego zaszczytu, którego tekst znalazł się w książce, która poszła w świat, któremu gratuluje sam emerytowany kardynał Stanisław Dziwisz, ściskając wiotką dłoń. Byłam w centrum tego wszystkiego, a jakby gdzieś obok, jakby to do mnie nie docierało. Z wypiekami na twarzy słuchałam opinii o książce, wszak w jakiś sposób przyczyniłam się do jej powstania. A potem, potem były gratulacje, wspólne zdjęcie, a także... wymiana autografów od obecnych na niej autorów świadectw.

To tylko niewielki procent autorów świadectw i komentarzy zawartych w książce, którzy pojawili się na jej prezentacji

Podpis pamiątkowego egzemplarza i plakatu

Teraz chyba będzie trzeba na serio zejść z tej przysłowiowej kanapy, założyć turystyczne buty i iść działać w środowiskach, w których przebywamy na co dzień. Przecież, jak głoszą słowa Światowych Dni Młodzieży w Rio de Janeiro: Oto młodzież, oto wiosna, ona nadzieją poranka jest, kto usłyszy to wezwanie, ten przyjmie wiary dar! Czyńmy więc tak, aby te słowa odnosiły się do każdego z nas!

Fragment moich gryzmołków - przepraszam za jakość, jeszcze nie do końca panuję nad moją cyfrówką

P.S. Zachęcam jeszcze do wzięcia udziału w zabawie związanej z rozpoznawaniem świętych.