626. Zima stanęła u drzwi

Czy i w Wasze progi zawitała już zima? Bo u mnie jak wczoraj sypnęło śniegiem, tak trzyma i trzyma. Szkoda tylko, że na chodnikach ten piękny, biały puch cieszący oczy zmienia się w paskudną breję wlewającą się wszystkimi możliwymi szczelinami do butów. Czasami myślę sobie, że ten mój kłotecek to ma dobrze - może się zwinąć na mięciutkiej poduszce i smacznie sobie spać, nie zważając na to, co się dzieje dookoła...

Żyć nie umierać! Tylko czasami można się zainteresować dopiero co kupioną myszką(a może szczurem?), wiecie, na zasadzie "potrącam łapką, ale na zabawę nie ma co liczyć"...

Niestety, nie każdy jest kotem, który może całe dnie przebywać w błogim ciepełku. Czasami trzeba wyjść na zewnątrz, np. po zakupy(w tym puszki z kocim jedzonkiem), albo po prostu po to, aby się przejść. Chociaż dzisiaj po powrocie do domu miałam tak mokro w butach, że musiałam przebrać nawet skarpetki. Przez to wszystko nie poszłam dzisiaj na zebranie w sprawie sobotniego Oratorium. W sumie to moje pierwsze "wagary" od dwóch lat. Bo sytuacji gdzie spotkania nakładały się na zajęcia na uczelniach nie liczę. Pewnie oprócz układania zajęć na najbliższą sobotę omawiali także wyjazd na najbliższą Oratoriadę, która odbędzie się już w przyszłym tygodniu w Środzie Śląskiem. Tematyką spotkania jest budowanie wspólnoty, zaś plan spotkania wygląda następująco:

Żeby tylko przestał padać śnieg, a to co już spadło nie zamieniło się w paskudną breję...

A zważając na rok Wyspiańskiego oraz kolejną rocznicę wybuchu powstania listopadowego z ciekawością czytam dramat "Noc listopadowa" poświęcony tej tematyce. Dobrze, że mam już pewne rozeznanie zarówno w tematyce, jak i w samej historii, bo inaczej chyba bym się poddała. Do pewnych książek też trzeba dojrzeć.