Moje motto

„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"

Jaki był ten dzień

"Jaki był ten dzień,
co darował, co wziął?
Czy mnie wyniósł pod niebo,
czy zrzucił na dno?
Jaki był ten dzień,
czy coś zmienił, czy nie?
Czy był tylko nadzieją
na dobre i złe?"

sobota, 11 listopada 2017

613. "Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie"

Powyższa myśl kanclerza Jana Zamoyskiego przez trzy lata witała mnie podczas przekraczania progu liceum, do którego uczęszczałam, a któremu on właśnie patronował. Chociaż idea ta powstała w końcu XVII wieku to aktualna jest po dzień dzisiejszy. 
Wychowanie patriotyczne wpisane jest w program nauczania szkolnego. Zapewne pamiętacie jeszcze akademie szkolne, na których świętowaliśmy kolejną rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości bądź uchwalenia Konstytucji 3 maja. Oczywiście nauczyciele w dalszym ciągu mają z tym styczność. 
Dzisiejsze zajęcia w Oratorium dotyczyły patriotyzmu. Związane to było z założeniem księdza Bosko mówiącym, że dobry obywatel powinien od małego być wychowywany w patriotycznym duchu. Zatem była konferencja dotycząca historii naszego kraju, w dużej mierze oparta na filmiku, który Wam pokazałam w tym poście, jak także na poniższym filmie:
oraz rapowance:
Do tego oczywiście był quiz, bo jakoś trzeba zmotywować dzieciaki do słuchania. Pomijając fakt, że Mieszko I nie był królem, a księciem Polski oraz, że to nie zastrzelenie Józefa Stalina, a arcyksięcia Franciszka Ferdynanda w Sarajewie było jedną z przyczyn wybuchu I wojny światowej, to w sumie był całkiem spoko. Po części historycznej trochę potańczyliśmy i obejrzeliśmy fragment filmu "Riko, prawie bocian". W sumie to też można podpiąć pod patriotyzm, wszak boćki mogą kojarzyć się z naszym krajem. 
Zaś w części plastyczno-technicznej zajęć robiliśmy... kotyliony. To był mój osobisty pomysł, który co prawda spotkał się z aprobatą księdza, ale reszta animatorów zaczęła wczoraj buczeć, gdy to usłyszeli. Nie mieli jednak nikt ciekawego i kreatywnego w zamiar, także kotyliony się przyjęły. I chyba tak źle to wszystko nie poszło...
 
A w tle leciały żołnierskie piosenki, które dzieciaki raz po raz podchwytywały i nuciły pod noskami. Szkoda, że nie zorganizowaliśmy patriotycznego karaoke. Ale wszystko przed nami. Na koniec zrobiliśmy sobie patriotyczne zdjęcie, które z pewnością będzie nam przypominało spędzony wspólnie czas.

13 komentarzy:

  1. Czasem tak jest z dziećmi,że nawet jeśli na początku się buntują, potem prace ich wciągają i przynoszą radość. fantastyczna pamiątka spotkania

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Gorzej jak praca ich nie wciągnie - wtedy jest zupełna dysharmonia podczas zajęć plastycznych

      Usuń
  2. O, przydałby mi się kotylion. Świetnie spędzony dzień :-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Na youtube jest mnóstwo wskazówek jak zrobić kotylion. My właśnie z takiego filmiku czerpaliśmy inspirację do ich wykonania.

      Usuń
  3. Pięknie Karolinko, a ja słyszałem że patriotyzm jest modny. Hmmm, może to i dobrze, oby tylko moda się nie skończyła. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Myślę że dzięki takim zajęciom dzieciom łatwiej wpadnie ta wiedza w głowę :) Fajna sprawa z kotylionami :) Ja robiłam takie wieki temu !

    OdpowiedzUsuń
  5. Dobrze i pracowicie spędzony dzień to świetna sprawa :)

    Niektórzy mówią, ze to kokardy a kotyliony to na bal :) Ale wynik piękny :)

    OdpowiedzUsuń
  6. kiedyś zabrałam się za robienie kotylionów, ale nic mi nie wyszło, zero talentów;)

    OdpowiedzUsuń
  7. Tytułowa myśl jakże prawdziwa...
    Myślę, że pomysł z kotylionami był bardzo dobry, Karolinko.
    Buziaczki.

    OdpowiedzUsuń
  8. W 1986 r. wykonałam z dziećmi szkolną gazetkę ścienną na 11 listopada zamiast na dzień rewolucji. Moja ówczesna dyrektorka nie przebierała w słowach pod moim adresem!

    OdpowiedzUsuń
  9. Fajnie i twórczo spędzony czas. Takie zajęcia pamięta się latami...
    Pozdrawiam serdecznie!

    xxBasia

    OdpowiedzUsuń
  10. Mnie też podoba się pomysł z kotylionami.
    Pamiętam jak pięć lat temu Sylwester był z kotylionami.
    To była cudowna zabawa.
    Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń