622. Komentuj, ale nie hejtuj

To nie będzie łatwy post. Ale kto powiedział, że życie jest łatwe? Już dawno kołatał mi się po głowie pomysł aby coś takiego napisać. Musiałam jednak do tego dojrzeć, przemyśleć kilka rzeczy, poukładać sobie to wszystko w mojej skołatanej 158 różnymi myślami głowie. Nie wiem, czy będę umiała napisać wszystko tak jakbym tego chciała i tak, abyście zrozumieli wszystko bez problemów. 

Jestem dzieckiem przełomu XX i XXI wieku. Moje dzieciństwo przeplatało się z tradycją i nowoczesnością. Bardzo dużo miejsca w moim rodzinnym domu zajmowała rozmowa. Rozmawialiśmy codziennie praktycznie o wszystkim. O tym co się działo w szkole i w pracy, o naszych problemach i radościach, o marzeniach i wspomnieniach. W sumie tak samo było w szkole i na podwórku, a potem w budynku Oratorium, bo przecież w tamtych czasach dzieciaki nie spotykały się przed ekranami komputera, ale najczęściej poza domem. Każdy mógł wyrazić swoje zdanie, nawet zgoła odmienne od reszty. I wtedy wywiązywała się dyskusja. Może nie kłótnia, ale wymiana zdań. Uczyło to argumentacji swojego zdania, a w razie potrzeby wyszukiwania kolejnych punktów poparcia swojego zdania. Nawet kiedy ktoś inaczej myślał niż my, to mógł swobodnie, w twórczy sposób je przedstawić. Wszyscy zdawali się być równi, z takim samym prawem wypowiedzi i do obrony swoich poglądów. Z całą pewnością uczyło to sztuki pójścia na kompromis w pewnych kwestiach jak też samego słuchania innych.

Wraz z rozwojem technologii życie towarzyskie przeniosło się do świata wirtualnego. Coraz więcej ludzi zakłada blogi, przez co mają możliwość dotarcia do większej liczby odbiorców niż podwórkowa czy też szkolna paczka. Na blogach dzielimy się naszymi przemyśleniami, codziennością, pasjami. Mamy stałych czytelników, ale zdarza się, że trafiają do nas zupełnie przypadkowi ludzie. Wpadają, czytają i niekiedy zostają w naszym zaciszu na dłużej.

Większość blogów posiada opcję zamieszczania komentarzy, z której często korzystają czytelnicy, chcący wyrazić swoje zdanie na temat przeczytanej treści. Trochę przypomina to stare, podwórkowe dyskusje, w których istniała wymiana poglądów. Ale tylko trochę. Z czasem, szczególnie na portalach społecznościowych, pojawiły się też słynne "łapki w górę" i "łapki w dół" pozwalające na szybki sposób ocenienia, czy dana myśl podoba nam się, czy też po cichu ją krytykujemy.

Czasami zastanawiam się, dlaczego tak wielu komentatorów chce być ekspertami we wszystkich dziedzinach? Tylko dlatego, że czują się anonimowi? Czy może sprawił to fakt, że powszechny dostęp do zasobów internetowych sprawia, że wierzymy w swoją wszechwiedzę. Ciekawe, czy gdyby w realnym życiu mieli toczyć podobne dyskusje, to też byli by tak "mocni w gębie"? Rozumiem, że można mieć inne zdanie na ten czy inny temat, ale czy to oznacza, że można sobie do oczów skakać? Co gorsza, autorzy blogów najczęściej przytakują takim praktykom, bojąc się im przeciwstawić, a w ten sposób być może stracić czytelników. Dotyczy to w szczególności nas, osób niepełnosprawnych, niejednokrotnie nie mogących znaleźć zrozumienia i akceptacji we współczesnym, dążącym do idealności świecie, ale nie jest to regułą. Chcemy być "cool", super, dlatego godzimy się na wszystko, nawet jeżeli na początku myśleliśmy inaczej. W realnym świecie pewnie dyskutowalibyśmy broniąc swojego zdania, choćby kosztem wyśmiania. Teraz to wszystko jakoś się zatarło. Zanika przez to pokora, która jest tak istotna nie tylko w dialogu międzyludzkim, ale przede wszystkim - spotkaniach z drugim człowiekiem. Czy zastanawialiście się kiedyś, dlaczego dawniej ludzie o wiele chętniej spotykali się ze sobą? Ponieważ miał w sobie pokorę pozwalającą na szczery dialog. Nawet kiedy nie został wysłuchany, ta pokora pozwalała mu na uznanie, że są ludzie, którzy wiedzą więcej niż on. Pamiętajmy, że kiedyś zgłębianie wiedzy wiązało się z niebywałą pracą umysłową oraz własnym doświadczeniem, zaś ten, który do czegoś w ten sposób doszedł, był niebywale pewny swojej wiedzy. Dzisiaj wystarczy wyszukiwarka "Google" i pierwszy lepszy tekst, nawet przeczytany bez zrozumienia i już jesteśmy najmądrzejsi ze wszystkich na danym blogu, zdobywając tym samym poklask innych userów, przez co czujemy się dowartościowani. Trudno nam natomiast przyjąć taką postawę w bezpośrednich kontaktach międzyludzkich(nie każdy jest alfą i omegą), dlatego najczęściej ich unikamy, wszak nikt nie lubi "być głupszym".

Wraz z różnicą zdań pojawiła się zupełnie nieznana dotąd rzecz - hejt, czyli zewnętrzny wyraz strachu przed spotkaniem, a w konsekwencji - dialogiem. Pojawia się w człowieku, który widząc, czy też słysząc odmienne od siebie zdanie, traci pewność siebie. Taka osoba często czuje, że brakuje jej odpowiednich argumentów, ziemia usuwa mu się spod nóg, a zbudowany przez niego system rozwala się w drobny mak, albo zgoła przeciwnie - jest na tyle zarozumiała i zadufana w sobie, że złudna anonimowość dodaje mu odwagi do wypowiedzenia jego "świętej" racji. Dzisiejsze komentowanie wszystkiego i wszystkich ma niewiele wspólnego z niegdysiejszymi sporami światopoglądowymi, natomiast zarozumiałość w niektórych opiniach obnaża słabości prezentowanych teorii. Można powiedzieć, że krytyka jest potrzebna każdemu z nas. Jasne, ale bardzo często przybiera ona charakter krytykanctwa. Prawdziwa krytyka podejmowana jest na Prawdzie, do której chce się daną osobę doprowadzić i z szacunkiem do niej ma za zadanie budować. Krytykanctwo jest natomiast działaniem niszczycielskim drugiego człowieka, często podejmuje się je po to, aby kogoś wyśmiać, "zdeptać" bądź zniszczyć. 

Problemem jest też to, że jesteśmy coraz bardziej leniwi i bardzo często nie chce nam się przeczytać dokładnie jakiegoś tekstu. Skoro w szkole można było odpuścić sobie większą część lektur, czy wręcz korzystać tylko z ich opracowań, to czemu tutaj mamy zmierzyć się z całym tekstem? Czytamy więc go po łepkach, a czasami nawet przeczytamy pierwsze jego zdania i... już wszystko wiemy! A przynajmniej jesteśmy o tym przekonani. Tymczasem tylko przeczytanie całego tekstu ze zrozumieniem daje nam prawo na wypowiedzenie się na jego temat.

Co smutniejsze, hejt pojawia się coraz częściej w realnym świecie. Ileż to razy słyszałam u kogoś zwrot "ty Downie"? Albo inne, wyszydzające drugiego człowieka, czy też chcące mu udowodnić swoją wyższość, komentarze. Ludzie myślą, że skoro w wirtualnej rzeczywistości uchodzi im to na sucho, to i w prawdziwym życiu będzie tak samo. A ja tylko czekam na chwilę, aż ktoś takiemu komuś strzeli w twarz, jak by to się stało kilka lat temu.
Ja też nie jestem święta. Może napiszę tak, kilka razy nie zgodziłam się z czyimś zdaniem, ale starałam się to skomentować bez emocji(może nie zawsze używając właściwych słów), jednak nie nazywając go np. super hero, czy też używając tego typu sformułowań, ponieważ wszystko ma swoje granice. Wbrew pozorom takie sformułowania też można podpiąć pod hejt.

Szacunek wobec siebie powinny mieć dwie strony. Jednak pamiętajmy, że odwiedzając czyjeś blogi nie jesteśmy u siebie i czasami zastanówmy się, czy nasz bezsensowny komentarz pod czyjąś notatką, czy też artykułem na pewno jest potrzebny. Pamiętajmy, że słowo pisane dociera do dużo większej liczby odbiorców, niż mówione. Ja wciąż się tego uczę...