608. Jak za dawnych lat...

Wzruszyłam się dzisiaj. Tak autentycznie. I to wzruszenie trwa nadal.

Tak jak pisałam kilka dni temu, zaproponowano nam, jako wspólnocie młodzieży z Oratorium, przygotowanie dzisiejszej Mszy świętej pierwszopiątkowej. Zgodziliśmy się, wszak ludziom pokroju Boskiego się nie odmawia. Ba, udało mi się nawet znaleźć całkiem znośne podkłady(chociaż do pieśni "Niechaj zstąpi Duch Twój" zgapiłam ze scholi). Wczoraj jeszcze w obecności Boskiego Oskiego przećwiczyliśmy repertuar(aż rada "śpiewaj przeponą" weszła każdemu do wszystkich zakamarków głowy), a dziś... dziś wystartowaliśmy niczym sportowcy z bloków startowych o 19:00.

To nic, że zaliczyliśmy falstart(że też ksiądz za szybko wyszedł z zakrystii), to nic, że kolejność piosenek była inna niż zakładaliśmy, to nawet nic, że Karolinka nie za bardzo umiała obsługiwać sprzęt muzyczny(komentarz: Jak to, mama nie nauczyła cię tego obsługiwać - bezcenny, no nie nauczyła) i kilka razy nawaliła z puszczaniem podkładów(no, ale na prawdę nie wiedziałam, że to pokrętło zmienia ścieżkę dźwiękową w pendreivie). Ważne, że pomimo tego, że było nas pięciu, a tak właściwie to czterech, bo ja przy konsoli nie miałam mikrofonu, daliśmy naprawdę radę! I nawet ksiądz był po tym wszystkim zachwycony(a przynajmniej takiego udawał).

A mnie mimowolnie przypomniały się stare, dobre lata, kiedy Oratorium normalnie obstawiało nowennę, Mszę święte o godzinie 12:30(cóż to były za czasy - Karolinka zostawała na dwóch Mszach pod rząd) i inne nabożeństwa. Spotykaliśmy się raz w tygodniu na formacji, potem ćwiczyliśmy repertuar. Było rodzinnie, wspólnotowo. Czy teraz jest szansa na reaktywację takiego czegoś. Wszystko zależy od Boskiego i od tego, czy mu się będzie chciało. Na razie mu się chce, pomimo choroby i pierwszego szoku, jaki przeżywa będąc księdzem. Dzisiaj na przykład ciupał z nami w "Monopoly" po tym wszystkim. Znowu przypomniały mi się dawne czasy, kiedy po pierwszym piątku miesiąca, wieczornej Drodze Krzyżowej, majówkach, czerwcówkach, różańcu, czy też roratach wbijaliśmy do Domu Młodzieżowego, aby posiedzieć, pograć ze sobą w coś, pogadać - po prostu poobcować ze sobą wzajemnie. Tak bardzo nas to jednoczyło, a za razem tak bardzo mi tego potem brakowało. Brakowało mi tej świadomości, że przynależę do jakiejś wspólnoty, która mnie akceptuje taką, jaka jestem.

A teraz wszystko niespodziewanie wróciło. To znaczy - prawie wszystko, bo już ekipa nie ta, co była kiedyś. No cóż, w życiu nie można mieć wszystkiego. Teraz też nie jest źle. No i jest Boski Oski, który zawsze ma dla człowieka dobre słowo i pomysły na rozwiązanie nawet na pozór niemożliwego problemu. Tak, jak kiedyś ksiądz W., tylko teraz jest jego młodsza wersja...

Można czuć się wśród obcych jak w rodzinie? Można. I ja się tak czuję. Kurcze, kto by przypuszczał, że zupełnie obcy mi ludzie staną się dla mnie tak bliscy? Zarówno w starej ekipie Oratorium, jak i w obecnej. To nic, że czasami są między nami niesnaski - w której rodzinie nie było chociaż małej kłótni? Ważne, że w końcowym rozrachunku wzajemnie się szanujemy i rozumiemy. A jak tak dalej pójdzie, to jeszcze kilka nabożeństw i będę pierwszorzędnym kościelnym didżejem. Zobaczycie...

Fajna z nas rodzinka, prawda? Co prawda nie mamy matki, ale jest "ojciec" więc raczej nie zginiemy. Kolejne zdjęcie do wywołania i postawienia na półce. Sosnowiec, październik 2017