794. Stosunek 1:1 - czyli niemożliwe stało się możliwym

Kiedy dołączyłam do parafialnej scholi na początku 2008 roku byłam raczej nieśmiałą nastolatką. To nie było oczywiście tak, że nie odzywałam się do innych, bo oczywiście rozmawiałam z ludźmi, szczególnie z tymi, których doskonale znałam. Ale oczywiście z powodu znacznej wady wymowy wstydziłam się rozmawiać z nieznajomymi, a nawet odzywać na lekcji(oczywiście poza matematyką i geografią, bo na nich "wymiatałam"). Co ciekawe ta moja blokada pojawiła się dopiero po przejściu do liceum, wcześniej nie miałam takich problemów(całe gimnazjum na luzie występowałam w szkolnym teatrze amatorskim, gdzie miałam czasami tyle do gadania, że szkoda gadać).

Kochałam jednak śpiewać, a przy tym miałam(i nadal mam) dobrą pamięć do piosenek. Doszło do tego, że irytowałam młodszą siostrę, która chodziła na scholę od początku jej istnienia tym, że znałam wszystkie śpiewane przez nich piosenki na pamięć. W końcu za namową mamy zdecydowałam się zasilić jej szeregi. Nieśmiałość jednak sprawiła, że przez pierwsze trzy miesiące chodziłam tylko na próby, a na poważnie zaczęłam śpiewać dopiero od Bożego Ciała 2008 roku(chociaż cały maj przechodziłam na nabożeństwa majowe, a mój plan dnia wyglądał mniej więcej tak: szkoła - trening - kościół - nauka). Ale jak zaczęłam wtedy śpiewać, tak śpiewam po dziś dzień. 

Schola jako wspólnota kościelna zawsze była włączana w różne akcje - przygotowywaliśmy wiele akademii, nabożeństw, Mszy świętych, nowenn, po nabożeństwach majowych mówiliśmy wiersze. Na początku byłam niejako wykluczona ze wszystkiego w sposób czynny. Tzn. brałam udział, ale nie miałam żadnej kwestii do mówienia. Pogodziłam się z tym, bo cóż było robić. Aż tu nagle po roku, kiedy rozdawano wiersze do wygłoszenia po nabożeństwach majowych, padła propozycja, aby mi też coś dać. I tak się zaczęło: najpierw wiersze po majówkach, potem rozważania na Drogach Krzyżowych i adoracjach, aż w końcu, od stycznia 2014 roku(takich rzeczy się nie zapomina) z większym lub mniejszym natężeniem, wstępy do Mszy świętych i Modlitwy Wiernych podczas nich.

Miesiąc temu okazało się, że schola zaangażuje się w tym roku w oprawę Pierwszych Piątków Miesiąca. Super, już kiedyś tak było i bardzo mi się to podobało. A z drugiej strony obiecałam sobie, że i tak mam zamiar zrobić w tym roku całą 9, więc dla mnie to bez większej różnicy czy będziemy śpiewać czy też nie. Chociaż wiadomo - śpiew jest jeszcze większą motywacją aby przyjść. A jak już dochodzi do tego coś do przeczytania podczas Mszy, to już po prostu nie wypada nie przyjść.
W zeszłą niedzielę padło pytanie, kto w ten piątek będzie w kościele na 100%. Zgłosiły się 3 osoby, w tym ja. I tak jakoś udało mi się dostać do przeczytania 3 wezwania z Modlitwy Wiernych(na spółkę z H. co by nie było, żem zachłanna). Dzięki temu po raz jedenasty miałam okazję zaprezentować się podczas Mszy świętej. Jedenaście razy przez jedenaście lat śpiewania - jakby nie liczyć, to wychodzi średnio jeden raz na rok :). Jednocześnie mam nadzieję, że na tym się nie skończy. Chociaż wiecie jak to jest: już był w ogródku, już witał się z gąską...

I tak dzisiaj, z perspektywy czasu, zastanawiam się czy ktoś ze scholi te 11 lat temu wróżył temu zastraszonemu nastolatkowi, że kiedykolwiek nie dość, że się przełamie ze swoją nieśmiałością, to jeszcze będzie coś czytać podczas Mszy świętych. Bo ja bym wtedy nawet o tym nie śniła...
To taki wczorajszy optymistyczny akcent z okazji dzisiejszego dnia osób z mózgowym porażeniem dziecięcym. Już to chyba kiedyś pisałam, ale czasami zastanawiam się po co właściwie są takie dni. Bo w moim odbiorze trochę to wygląda tak, jakby problem istniał ten jeden dzień w roku, a przez pozostałe dni wstydliwie były odwracane od niego oczy. Oczywiście problem ten nie będzie dotyczył wszystkich tych dni, bo przecież rodziców i dziadków kocha się i pamięta o nich przez 365/366 dni w roku, a nie tylko w dzień ich święta, podobnie jest z dziećmi. Nauczycieli też szanuje się przez cały rok(przynajmniej w teorii). A o reszcie mówi się co najwyżej w dniu ich "dni", ewentualnie przy okazji strajków, tak jakby przez pozostały czas nie istnieli. Jasne, powiecie mi, że w ten sposób chce się przybliżyć społeczeństwu nasze problemu. Nie wątpię w to. Tylko dlaczego jak potem idę na rozmowę kwalifikacyjną do pracy, to słyszę "nie" poparte setką bardziej lub mniej absurdalnych argumentów(bo za jaki można uznać to, że jest się za mało niepełnosprawnym? I w ogóle jak można być za mało niepełnosprawnym, bo nie rozumiem tego?). Zamiast czczych obietnic tego dnia wolę konkretne działania w przyszłości. Bo osoby takie jak ja mają chęci do pracy, często bardzo wysokie kwalifikacje i potencjał, które po prostu są zaprzepaszczane przez potencjalnych pracodawców. Czy kiedykolwiek się to zmieni? Mam nadzieję, że tak. Jedyne co mi się w tym wszystkim podoba to akcja pokonania dystansu 17 milionów metrów(17 000 km) dla osób dotkniętych tym schorzeniem, ale to bardziej z powodu zainteresowań. Dlaczego akurat 17 milionów? Bo tyle jest mniej więcej osób zmagających się z mózgowym porażeniem dziecięcym na świecie. A swoją drogą ciekawe ile tych, którzy dzisiaj opowiadają się za pomocą takim osobom jak ja weźmie udział w tej akcji...

Właśnie dowiedziałam się, że na znak solidarności z osobami dotkniętymi mózgowym porażeniem dziecięcym można się było dzisiaj ubrać na zielono. Paradoksalnie, nic o tym nie wiedząc, ubrałam się dzisiaj na Oratorium w zieloną koszulkę i spodnie.