1080. Chyba naprawdę się ucieszyli

Kiedy dwa tygodnie temu zobaczyłam na facebooku zaproszenie na ślub pary, którą poznałam na wyjeździe do Panamy, poczułam się dziwnie. Z jednej strony cieszyłam się, owszem, ale z drugiej... Zobaczyłam kto jeszcze jest z naszej ekipy panamskiej zaproszono na wydarzenie. Okazało się, że poprzez fb zaproszenie dostałam ja i jeszcze jedna dziewczyna. O kurczaczki. Oczywiście brałam pod uwagę inne formy zaproszenia(my akurat najczęściej "gadamy" poprzez messengera, od czasu do czasu do siebie dzwonimy, ale nie ukrywajmy, że dzisiaj najwygodniej jest stworzyć wydarzenie na fb i w ten sposób pozapraszać potencjalnych gości), ale i tak w mojej głowie pojawiło się podstawowe pytanie "dlaczego ja?"*. Przecież w naszej grupie było wiele ciekawych, bardziej barwnych osób, które bardziej by pasowały na gości. A jednocześnie się cieszyłam. 

Cieszyłam, bo nie byłam znajomością tylko "na chwilę". Bo może ktoś spoza mojej rodziny widział we mnie nie w miarę fajnego człowieka bez względu na to, co prezentował jego wygląd zewnętrzny.

Przez dobry tydzień zastanawiałam się, czy powinnam jechać. Bo jednak nasza znajomość trwała zaledwie trzy tygodnie. A jednak chęć zrobienia młodym przyjemności w tym dniu Młodym zwyciężyła. Poza tym, kto wie kiedy znowu nadarzy się taka okazja.

Wcześniej jednak postanowiłam sprawdzić gdzie znajduje się miejscowość, w której ma się odbyć uroczystość i czy w ogóle jest tam możliwość dojechania w sobotę. Wiecie, nie chciałam robić im nadziei, bo jednak jestem niezmotoryzowany człowiek, który musi dalej polegać na transporcie publicznym i prywatnym. Po przeanalizowaniu wszystkiego, łącznie z możliwościami przyjazdu i powrotu do domu, uznałam, że pojechanie na ten ślub jest w miarę realne. Zaznaczyłam więc, że będę i czekałam na ten wyjątkowy dla S. i O. dzień.

A on nadszedł jak gdyby nigdy nic w dniu wczorajszym. Pomimo soboty i w miarę wolnego dnia wstałam ok. godziny 5. rano. Szybko się zebrałam, tak, aby na 7:35 dotrzeć na dworzec kolejowy w Katowicach. Musiałam być tak wcześnie, ponieważ o tej godzinie odchodził pociąg jadący przez Opole. Z Opola zaś najbardziej pasujący mi bus, który jechał już bezpośrednio przez Kujawy, był o 9:30. Niestety, żadnym z późniejszych nie zdążyłabym na 13:00. A propos miejscowości, w której odbywał się ślub - kiedy zobaczyłam jej nazwę nie wiem dlaczego, ale pomyślałam sobie o krainie geograficznej o tej samej nazwie - Kujawy. Wtedy moja wyprawa raczej byłaby niemożliwa. Na szczęście w adresie podany był kod pocztowy, po którym doszłam, że to niewielka miejscowość położona w sąsiednim województwie. 

Pociąg z Katowic do Opola jedzie średnio 1,5 godziny. To doskonała okazja nie tylko do podziwiania widoku za oknem, ale też do pogrążenia się w lekturze. A ponieważ ostatnio wypożyczyłam z Biblioteki Śląskiej aż dziewięć pozycji(z czego przeczytałam już 2), to miałam w czym wybierać. Zdecydowałam się na "Tsunami" autorstwa Sonali Deraniyagala. Ciekawa, aczkolwiek nie najłatwiejsza opowieść o zdarzeniach z grudnia 2004 roku, kiedy Indonezję nawiedziło tytułowe tsunami.

Do Opola dojechałam chwilę po 9. Trochę byłam zdezorientowana, ponieważ pierwszy raz odwiedziłam to miasto, a mapa internetowa pokazało mi, że od Dworca PKP do Dworca Autobusowego, z którego odchodziły busy do okolicznych miejscowości było ok. 2 kilometrów. A jeszcze wypadało kupić jakieś kwiaty i kartkę z życzeniami. Tymczasem ja nawet nie bardzo wiedziałam, w którą stronę mam iść. Na szczęście pod halą dworcową stały taksówki. Któż nie zna lepiej miasta od taksówkarzy, prawda? Podeszłam więc do jednego z nich z pytaniem, w którą stronę należy iść, aby dotrzeć do Dworca Autobusowego. Wskazał mi zielone daszki po drugiej stronie ulicy. Serio? Miały być dwa kilometry... W każdym razie mogłam spokojnie iść do kwiaciarni, gdzie kupiłam bukiet i kartkę. A potem jeszcze trochę czekałam aż nadjedzie autobus.

Autobus nadjechał lekko spóźniony, przez co lekko zmokłam. Weszłam do środka, zapłaciłam za bilet, usiadłam na pierwszym miejscu i z zainteresowaniem obserwowałam przesuwające się za oknem widoki. A te, z początku przedstawiające zurbanizowane miasto, powoli ustępowały krajobrazy typowo wiejskie. Przy okazji na własne oczy zobaczyłam zjawisko, gdzie miejscowości miały dwie nazwy - polską i niemiecką. Wszak województwo opolskie znajduje się na poniemieckiej ziemi.

W końcu, po godzinie jazdy, dotarłam w docelowe miejsce. Na szczęście autobus zatrzymuje się w centrum miejscowości tuż przy kościele, toteż nie musiałam go czytać. Do uroczystości pozostało 2,5 godziny. Nie uśmiechało mi się spędzać tego czasu na dworze, gdzie było zimno i wiał wiatr. Wkrótce jednak zobaczyłam, że ktoś wchodzi do kościoła. Czyli musiał być otwarty. Postanowiłam to jednak sprawdzić. Nieśmiało nacisnęłam na klamkę i weszłam do środka.

W kościele może nie było jakoś wyjątkowo ciepło, ale przynajmniej jego mury chroniły od zimnego wiatru. Usiadłam w ostatnim rzędzie. Akurat trwała próba śpiewu. W ucho wpadła mi poniższa pieśń:

I już do końca dnia ją nuciłam.

Nawet nie wiem, kiedy przyszła godzina 12:00, 12:30. Świątynia powoli zaczęła zapełniać się gośćmi, w przeważającej ilości młodymi. Nic dziwnego, przecież zarówno S., jak i O. działają w Duszpasterstwie Młodzieżowym.

Tuż przed godziną 13:00 w kościele pojawili się państwo młodzi. Nasze spojrzenia na chwilę się skrzyżowały. Ku mojemu zaskoczeniu S. podeszła do mnie i serdecznie mnie przytuliła.

 - Wspaniale, że jesteś - szepnęła mi do ucha.

Po O. też było widać radość z tego, że mnie widzi. Tradycyjnie już przybił mi piątkę.

 - Idź do przodu - poradził mi. - Będziesz lepiej widzieć.

Spojrzałam na wiecznie uśmiechniętą S.

 - Idź, nie wstydź się - zachęcała.

W końcu przesiadłam się bliżej.

Chwilę później środkiem kościoła przeszła procesja, na której końcu zmierzali młodzi. Piękny widok. Tak samo, jak pięknie brzmiały słowa przysięgi małżeńskiej, które względem siebie wypowiadali. Czy im się uda wytrwać w złożonej sobie obietnicy? Będę trzymała za to kciuki. W procesji z darami, oprócz tradycyjnych hostii, chleba oraz wody i wina zaniesiono również tak nietypowo lekarski stetoskop(S. studiuje medycynę we Wrocławiu) oraz kask strażacki(O. jest w Ochotniczej Straży Pożarnej).

Po zakończonej ceremonii wyszliśmy przed kościół, zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie z nowożeńcami. Potem jeszcze złożyłam im najserdeczniejsze życzenia(O. m.in. kazałam dbać o poślubioną sobie małżonkę i pilnować jej jak oka w głowie, bo jak nie, to będzie miał ze mną do czynienia) i powoli wypadało zbierać się do domu. 

Tutaj spotkała mnie miła niespodzianka - O. zapytał mnie, jak wracam do domu. Powiedziałam mu, zgodnie z prawdą, że o 15:30 mam powrotnego busa do Opola, a stamtąd już pociągiem do Katowic. O. stwierdził, że bez sensu abym tyle czekała na zimnym przystanku. A że ich znajomi z Duszpasterstwa Akademickiego podwozili kogoś na tamtejszy Dworzec PKP, to załatwił mi, abym jechała z nimi. W sumie w Opolu też chwilę czekałam, ale co innego jest spędzić półtora godziny na zimnie, a co innego w miarę ciepłej poczekalni. Oczywiście wykorzystałam ten czas na czytaniu książki. Gdyby była inna pogoda, to może zdecydowałabym się na zwiedzanie najbliższej okolicy. Ale przy zimnym wiaterku oraz mżącym deszczu po prostu mi się nie chciało. Może latem to nadrobię.

Za dziesięć siedemnasta weszłam do pociągu relacji Świnoujście - Lublin. Przeżyłam szok widząc, jak dużo ludzi nim jedzie. Ze względu na moje ograniczenia ruchowe kasjerka sprzedała mi bilet na miejsce siedzące, które jednak okazało się zajęte przez Ukraińców(?). Miałam pierwszeństwo na tą miejscówkę - nie dość, że dostałam ją na bilecie, to jeszcze przedział w wagonie był uprzywilejowany.  Uwierzcie mi, gdyby się dało, to oddałabym te wszystkie przywileje dla większej sprawności... W każdym razie wywiązała się mała sprzeczka o mnie pomiędzy tym Ukraińcem, a pasażerami, którzy prosili o to, aby ustąpił mi to miejsce. W końcu się udało, chociaż widać było, że człowiek jest poirytowany.

Ponieważ w dworcowej poczekalni skończyłam czytać przywiezioną przez siebie książkę nie miałam za bardzo co robić i pogrążyłam się w półśnie. Niby spałam, ale wiedziałam co się wokół mnie dzieje. Podróż powrotna trwała trochę dłużej, a to dlatego, że pociąg zatrzymywał się w moim mieście. Tym sposobem już przed 19:00 byłam w domu. Co prawda kleryk gonił animatorów do zrobienia paczek z kadzidłem i kredą na poniedziałek, ale ja już nie miałam na to siły.

* Co ciekawe, nigdy sobie nie zadawałam tego pytania odnośnie mojej niepełnoprawności