1083. To w sumie nic takiego

Poranny świt wpadał przez ogromne okna na majestatycznej klatce schodowej, malując jasne pasy na drewnianej podłodze. Z perspektywy bocznego korytarza wyglądało to tak, jakby malarz pociągał pędzlem po płótnie. Za oknem bił zegar oznajmujący, że do ósmej zostało jeszcze 30 minut. Mimo to budynek powoli budził się do życia. Najlepszą tego oznaką było to, że drzwi wejściowe raz po raz się otwierały. Kubek z gorącą herbatą zrobioną na dyżurce z jednej strony parzył mnie w dłonie, a z drugiej pobudzał do życia i rozgrzewał wewnętrznie. Ostrożnie postawiłam go na podłodze, nie mając nawet pewności, czy dam radę unieść go z powrotem. Ujęłam głowę w dłonie. Stukot kobiecych obcasów odbijał się echem od starych ścian.

 - Dzień dobry - powiedziałam, widząc jak pani B. zmierza do swojego sekretariatu. Odwzajemniła mi z uśmiechem. Chyba nawet pierwszy raz widziałam uśmiech na jej surowej twarzy. Zaczęłam zastanawiać się, co ona tutaj robi, w sobotę. Przecież sobotę powinni mieć wolną. Chyba. W mojej głowie trwała gonitwa myśli. Nie wiem, czy znacie taki stan, kiedy w Waszych głowach na ułamek sekundy zapala się jakaś lampka myślowa, po czym gaśnie. Wy jednak doskonale wiecie, czego ona dotyczyła. A w Waszym mózgu powstaje ogromny harmider. Nie wyciszycie go ot tak. Dobrze w ogóle jest, kiedy uda się go w miarę szybko ujarzmić...

Sekundy nieustannie posuwały się naprzód. Nie wiele docierało do mnie ze świata zewnętrznego.

 - Co pani tu robi? - usłyszałam znajomy głos zabarwiony zdziwieniem. Przede mną stała pani Poppins(dzięki Jotko za pomysł na ksywkę, jakby coś, to będzie pani D.) trzymająca w palcach klucze. Cicho wytłumaczyłam jej całą sytuację.

 - Widzę, że G. szaleje - westchnęła otwierając drzwi.

 - A pani co tutaj robi? Jest sobota - zapytałam zanim weszła do środka.

 - Pracuję. Średnio co drugi tydzień - usłyszałam. 

 - Bez sensu - wymknęło mi się. Pani Poppins uśmiechnęła się przyjaźnie. Zresztą zza rogu wyłoniła się Marynia(która już raz gościła na tym blogu i jak wtedy zaznaczyłam, ksywka nie ma nic wspólnego z jej imieniem), u której ostatnio zapunktowałam. Też była szczerze zdziwiona moim widokiem, ale miała inne sprawy na głowie. W rezultacie pani Poppins pobiegała sobie pomiędzy parterem, a pierwszym piętrem... 

A, wróć. Gdzieś po drugim biegu, znając jej sytuację zdrowotną pi razy drzwi, zaproponowałam, że spokojnie mogę wszystko zanieść na górę. Tylko, że wtedy nie wiedziałam, że pod tym "wszystkim" kryją się jeszcze cztery filiżanki z kawą... Zanim jednak do tego dotarłam, dostawałam po kilka teczek, które po chwili trafiały do odpowiedniej sali. Wszystko było poprzedzone: - Uniesie pani?

Jasne, że uniosę... Może nie na raz, ale partiami, czemu nie. Dopiero przy tych kawach się poddałam. Tego bym nie doniosła, zwłaszcza po schodach. Ale to pani Poppins już sama zaniosła. A ja miałam czas na dopicie herbaty, która już nieco ostygła. Oraz na doczytanie artykułu.

 - Dziękuję... - głos pani Poppins dobiegł mnie niczym zza światów. Uśmiechnęłam się nieśmiało. Zresztą opryszczka wcale mi tego nie ułatwiała. - Fatalnie wygląda ta pani warga - dodała siadając obok mnie. - Boli?

 - Yhm...- mruknęłam, bo usta miałam pełne herbaty. Odruchowo spojrzałam na zegarek na ręce - była dopiero dziewiąta. - Długo pani dzisiaj siedzi? - dodałam po chwili.

 - Jak zwykle do szesnastej.

 - A chłopcy?

 - Chłopcy są z teściami.

Pokiwałam głową, w rękach trzymając kubek z resztkami herbaty. Drzwi wejściowe coraz częściej otwierały się i zamykały, wpuszczając w mury budynku coraz to nowe osoby. Pani Poppins siedziała obok mnie na krześle. Nie wiem dlaczego, ale zaczęłam czuć się niekomfortowo. Nogi same huśtały mi się do przodu i do tyłu, kołnierzyk koszuli dziwnie uwierał.

 - Jakby dzisiaj coś się działo, to śmiało może pani do mnie przyjść - usłyszałam. Ale, co się ma dziać? Do tej 14:30 powinnam wytrzymać. A potem i tak wracam do domu. Mimo wszystko pokiwałam twierdząco głową. - Powodzenia i jeszcze raz dziękuję - dodała na koniec, kładąc mi rękę na ramieniu. Dreszcz przeleciał mi po plecach.

 - Nic takiego nie zrobiłam - szepnęłam, kiedy znikała w drzwiach. - Miłego dnia.

Drzwi wejściowe do budynku ponownie się uchyliły. Po chwili znalazła się w nich jedna z moich koleżanek. Łagodnie do niej pomachałam. Odpowiedziała mi tym samym gestem. Wolno wstałam z krzesła i podeszłam do niej.

 - Miło cię widzieć - usłyszałam na powitanie...