1086. Synalek...

Dźwięk syren pogotowia ratunkowego oraz policji rozdarł wieczorną ciszę. Zerwałyśmy się z Młodą z łóżek i doskoczyłyśmy do okna. Z naszej perspektywy niewiele było widać. Nawet światła pojazdów nie odbijały się od niczego. Młoda stwierdziła, że pewnie znowu była bójka pod pubem, polała się krew i ktoś wezwał "posiłki". W sumie nic nowego. Wróciłyśmy do łóżek i posnęliśmy.

Wtorkowy poranek pachniał mrozem. Dziwicie się, że piszę, że mróz pachnie? Tak, ja czuję jego niezwykły zapach. Nie proście mnie, abym go opisała, bo tego nie umiem, brakuje mi słów. Bardziej na wyobraźnię ludzką działałby pewnie skrzypiący pod nogami mróz, ale na razie nie ma co skrzypieć. Chwilkę popatrzałam na spektakl dziejący się w blasku lamp ulicznych, nasunęłam sobie bardziej czapkę na uszy i ruszyłam przed siebie. Nic nie wskazywało na to, że poprzedniego wieczoru działo się coś złego. W sumie to po piątej rano osiedle było jeszcze pogrążone we śnie i tylko w niewielu oknach paliło się słabe światło. Nie przeczuwałam też niczego niepokojącego. Ot, może było tak jak mówiła Młoda i ktoś się z kimś pobił pod budkę z piwem? Gdybym miała się tym przejmować, to zajęłoby mi to chyba pół życia. Bez uczuć czekałam na odpowiedni autobus, a potem skupiłam się nad aktualną lekturą(tym razem jest to "Narzeczona z getta" Sabiny Waszut).

A propos czytania w autobusach i innych środkach transportu zbiorowego - ostatnio siedząca obok mnie starsza pani pochwaliła mnie za to, że zamiast trzymać wzrok w urządzeniach elektronicznych, ja czytam książkę. Miłe, nie powiem że nie.

Kiedy wróciłam skonana do domu, dobiegł mnie głos Młodej, która po drodze z uczelni zrobiła zakupy na bazarku(a tego typu rzeczy rozchodzą się tam lotem błyskawicy), że mamy na osiedlu dzieciobójcę. A potem jeszcze słyszała o tym w regionalnych wiadomościach. Niewiele myśląc wyrwało mi się krótkie "Znowu?". To takie nawiązanie do tragedii sprzed kilkunastu lat, kiedy ojczym tak skatował trzylatka, że zmarł. Tymczasem Młoda z przejęciem zaczęła mi relacjonować gdzie(no proszę, nawet miejsce potencjalnej zbrodni jest to samo), kto, kiedy i co. Oczywiście bardzo ogólnikowo. Ale w pewnym momencie w mojej głowie zapaliła się lampka. O-MÓJ-BOŻE, przecież ja chyba znam tą rodzinę, kojarzę nawet tą małą. W sumie trudno to nazwać rodziną - synek pasożytuje u schorowanej matki, nad którą znęca się fizycznie i psychicznie, ma jednak zasądzone spotkania z córeczką. Pierwszy raz "spotkałam" go w busie z Krakowa, kiedy na cały głos lamentował, że ma rozwaloną wątrobę, bo przez ostatnie trzy tygodnie pił alkohol. A potem już podczas odwiedzin w lokalu jego matki. Za każdym razem wymyślał sobie nowe choroby, w tym złamany kręgosłup. Mieszkanie maciupeńkie(zresztą kiedyś mieszkaliśmy w takim z rodzicami), przysłowiowy brud, smród i ubóstwo. Na szczęście kobieta załapała się na pomoc, ludzie kupili jej materiały do odnowienia lokum, a nawet nową kuchenkę gazową. Miałam nawet zajrzeć tam w najbliższym czasie i zobaczyć, czy nie trzeba pomóc w remoncie. Teraz wiem, że to raczej niemożliwe, bo mieszkanie jest zaplombowane(kobieta jest u swoich rodziców).

Co się działo za drzwiami? Można się tylko domyśleć. Mężczyzna zadał dziecku kilka pchnięć nożem, a potem sam chciał popełnić samobójstwo. Jego mama była z odwiedzinami u rodziców. Zaniepokojeni dziwnymi odgłosami sąsiedzi zaalarmowali odpowiednie służby. Na szczęście nie doszło do najgorszego. Dziecku po operacji nic już nie grozi, ojciec też zbytnio się nie pociął. Oboje przebywają w szpitalu. Sprawę bada prokuratura. Tylko matki mężczyzny jest mi żal. Tak bardzo kochała swojego jedynaka, że nigdzie nie zgłaszała tego, że ją bije, czy też wykorzystuje. Może gdyby miała więcej odwagi, mężczyzna zostałby odizolowany i nie doszłoby do tego wszystkiego? A tak... Ukochany syneczek może spędzić kilka lat w więzieniu albo na oddziale zamkniętym. Bo wszystko wskazuje na to, że chciał popełnić poszerzone morderstwo z premedytacją. A to na pewno nie odbije się dobrze na zdrowiu psychicznym jej samej.