1193. Podniebny nocny spektakl

Zawsze uważałam, że najpiękniejszymi spektaklami jakie mogą oglądać nasze oczy to te, które serwuje nam sama matka natura. Nieważne, czy obserwujemy je na sielankowej wsi, czy w mieście. Nawet w takiej przemysłowej miejscowości jak moja można zachwycić się różnorakością barw nieba podczas zachodów słońca, trelami ptaków ukrytych wśród gałęzi drzew i krzewów rosnących na miejskich skwerach, czy też kolorowymi kwiatami rosnącymi na klombach. Wszystko to sprawia, że życie wśród PRL-owskich blokowisk nabiera barw. 
Noc z wczoraj na dzisiaj zafundowała nam jeszcze jedną atrakcję - przepiękny deszcz perseidów, zwanych także "łzami świętego Wawrzyńca". Chociaż zjawisko można podziwiać na sierpniowym niebie od 17 lipca do 24 sierpnia, to największe jego natężenie następuje właśnie w nocy 12 sierpnia. Zjawisko perseidów powiązane jest z cyklicznym przelotem komety 109P/Swift-Tuttle i obserwowane jest od ok. 2000 lat.
Pierwszy raz świadomie oglądałam deszcz perseidów równe 20 lat temu. Pamiętam to podniecenie, kiedy razem z kuzynkami poszłyśmy spać na wyższe partie gór, tam, gdzie nie było żadnego oświetlenia. Bo zjawisko najlepiej ogląda się w całkowitej ciemności. Pamiętam, jak leżeliśmy na jednych kocach, przykryte drugimi, i co rusz krzyczeliśmy "Patrz, tam leci!". A potem jak zmęczone wracałyśmy do domu naszej babci, aby wreszcie położyć się spać.
To, że spadające gwiazdy nazywają się perseidami, dowiedziałam się kilka lat później. Nie przeszkadzało mi to jednak z dziecięcą radością spoglądać w tych dniach w niebo i cieszyć się dostrzeżeniem każdej kolejnej smugi na czarnym niebie. O ile oczywiście było ono bezchmurne.
Tak było i wczoraj. Jeszcze w ciągu dnia umówiliśmy się z kilkoma znajomymi jeszcze z czasów gimnazjalnych, że pójdziemy podziwiać wszystko nad jeden z miejskich sztucznych jezior. Tam jest trochę ciemniej niż w centrum miasta, a dzięki temu wszystko lepiej widać. Wiem, wiem, teraz jest ograniczenie wszelkich zgromadzeń, ale pięć osób to chyba jeszcze nie przestępstwo? Poza tym to trochę niebezpieczne włóczyć się samemu po mieście po północy, a i mniejsze prawdopodobieństwo zaśnięcia na miejscu.
Drogę nad jezioro znam praktycznie na pamięć. Rok temu często jeździłam tam na rowerze. Teoretycznie można tam podjechać komunikacją miejską, ale na pewno nie w środku nocy. No, ale co to dla nas, sportowców, te 3,5 kilometra? Tym bardziej, że praktycznie cała droga była oświetlona przez latarnie miejskie. Dopiero przy samym zbiorniku zrobiło się całkowicie ciemno.
Ze zdziwieniem odkryłam, że nie ma zbyt dużej liczby amatorów nocnego podniebnego kina. Ich strata. A jednocześnie mieliśmy więcej miejsca dla siebie. Ulokowaliśmy się w pewnej odległości od drewnianego mola, jedynego oświetlonego obiektu nad zbiornikiem i z zaciekawieniem spoglądaliśmy w niebo, delektując się melodiami wygrywanymi przez matkę-naturę. Od czasu do czasu popijałam herbatę w moim nowym bidonie, który spełnia też rolę termosu. Ech, szkoda, że nie dostałam go kilka lat wcześniej. 
Widowisko na niebie było wspaniałe, co rusz na czarnej połaci pojawiały się jasne smugi meteorytów naiwnie wchodzących w ziemską atmosferę, nie wiedząc jeszcze, że za chwilę wysoka temperatura dokona ich unicestwienia. W oddali pobłyskiwały światła na wpółuśpionego miasta. Próbowałam to wszystko utrwalić w pamięci aparatu cyfrowego - nie umiałam. Chyba ma za niską czułość. A może wszystko chciało, aby to co najpiękniejsze pozostało jedynie w mojej pamięci i sercu? Żebym zachowała te obrazy tylko dla siebie, powracając do nich przed wejściem w objęcia Morfeusza?
Do domu wróciliśmy po 4, kiedy na horyzoncie zaczęło już świtać, a świat powoli zaczął budzić się ze snu. Po opustoszałych uliczkach wiał lekki wietrzyk nadający rześkość powietrzu. Byłam zmęczona, ale szczęśliwa. Szczęśliwa, bo zobaczyłam niezwykłe zjawisko, jakim są spadające gwiazdy, a w głębi mojej duszy powstało coś takiego:

Perseidy

Niezauważone spadają w dół,
niczym kaskady wodospadu górskiego.
Nieuchwytne przez aparaty fotograficzne,
tajemnicze.
Czy to łzy Wawrzyńca?
Czy może Anioła,
martwiącego się o stan mojej kulawej duszy.
Wróżą nam szczęście, zanim znikną
Lecz kiedy spadną, nikt po nich nie płacze,
zapomniane, niczym nieprzyjemne zdarzenia.
Człowiecze, pomyśl życzenie,
póki masz taką szansę.