1195. Tradycji nie stało się zadość

Gdyby sytuacja była inna, ubiegły weekend spędziłabym na odpuście na Kalwarii Zebrzydowskiej.
Pierwszy raz odwiedziłam(świadomie) to miejsce przed rozpoczęciem nauki w zerówce, czyli w 1995 roku. Pierwszy raz przeszłam pełne obydwie trasy dróżek pięć lat później. Pierwszy raz "oprowadziłam" po nich moich szkolnych kolegów i koleżanki w gimnazjum, podczas jednej z nielicznych szkolnych wycieczek(i tak opuszczaliśmy sporo szkolnych zajęć z powodu zawodów sportowych, więc na inne wyjazdy po prostu nie było czasu). Na udział w wielkopostnym Misterium Męki Pańskiej przyszło mi jeszcze trochę poczekać, jednak "pokochałam" je od pierwszego udziału. W miarę możliwości starałam się każdego roku zajrzeć na kalwaryjskie uroczystości, czy to podczas Wielkiego Tygodnia, czy też sierpniowego odpustu. W Kalwarii modliłam się przed rozpoczęciem każdego kolejnego etapu edukacyjnego, tam też dziękowałam za szczęśliwe zakończenie podstawówki, gimnazjum, liceum, studiów licencjackich(chociaż najpierw dziękowałam za to w moim parafialnym kościele).

Podczas tegorocznego biegu

W tym roku też miałam i o co prosić i za co dziękować. Stało się jednak inaczej. Wielkanoc spędziłam w łóżku. Zresztą same uroczystości zostały odwołane z wiadomego powodu. Teoretycznie mogłam jechać w weekend, chociaż na niedzielę. W sobotę i tak miałam 5-kilometrowy bieg w Oświęcimiu ku czci św. Jana Bosko - patrona miasta. Jeszcze rok temu zaplanowałam sobie, że przyjadę na Kalwarię w piątek, wezmę udział w Pogrzebie Matki Boskiej, w sobotę rano pójdę na dróżki, potem się urwę do Oświęcimia na bieg, jakoś wrócę tego samego dnia na wieczór i zostanę tam na niedzielę. Trochę to skomplikowane, zwłaszcza kiedy nie ma się swojego środka lokomocji, ale jak to powiedziała kiedyś Pani Dyrektor - "Wydaje mi się, że jest pani, pani Karolino, zaprawiona w komunikacyjnych bojach". Jednak z powodu trochę okrojonych możliwości przedostania się z punktu A do punktu B, zwłaszcza w sobotę i niedzielę, z bólem serca musiałam sobie podarować wyjazd do Kalwarii. A szkoda, bo podczas niedzielnej Mszy Świętej święty Jan Paweł II został ogłoszony patronem miasta.

I tuż przed metą

Udało mi się jednak dotrzeć w sobotę na VIII patronalny bieg św. Jana Bosko w Oświęcimiu. W zeszłym roku defilada w Katowicach z okazji święta Wojska Polskiego skutecznie mi to uniemożliwiła. W tym roku wystartowanie w imprezie było zagrożone przez pandemię koronawirusa. Z tego powodu organizator zmniejszył ilość uczestników biegu do 150, więc nie można było też zwlekać z podjęciem decyzji. Tutaj też miałam małe zawirowanie z dojazdem, bo zlikwidowali jeden autobus przejeżdżający przez miasto, który pasował mi jak ulał. Na szczęście zostały mi pociągi. Do Oświęcimia pojechałam z Mysłowic, z powrotem przyjechałam do Katowic, ponieważ ze stolicy województwa miałam lepszą perspektywę powrotu do domu. Sam bieg średnio mi poszedł. Raz, ostatni regularny trening miałam w lutym(?). Niby przez cały obóz trenowałam, ale w 9 dni nie da się nadrobić 4 miesięcy. Dwa - od mittingu w Sieradzu jeszcze mnie boli kostka, którą podczas biegu czułam dosyć mocno(a już od czwartku mam Mistrzostwa Polski, więc jest ciekawie). Grunt, że dobiegłam, nawet, jeżeli zrobiłam to na samym końcu. Przecież "trudno pokonać osobę, która nigdy się nie poddaje"(B. Ruth, motto z medalu za bieg z 2018 r.). Jest medal, i to cieszy.