1200. Czekaliśmy na ten Memoriał, ale było warto

Od 2018 roku Stadion Śląski w Chorzowie jest gospodarzem Memoriału im. Janusza Kusocińskiego. Jest to najdłuższa tego typu impreza, która trwa nieprzerwanie od 66 lat. O samym Januszu Kusocińskim napisałam w >>tym<< poście z okazji 70 rocznicy jego śmierci w podwarszawskich Palmirach. Sam Memoriał odbywał się zazwyczaj w okolicach tej daty. W tym roku tradycja została zakłócona przez wirusa w koronie. Chyba każdy to rozumiał - i organizatorzy, i fani LA, i sami sportowcy. I wolontariusze, którzy zazwyczaj pomagają w organizacji tego typu wydarzenia.
W tym roku miałam zamiar włączyć się w organizację imprezy, oczywiście jako wolontariusz. Jednak wyszło jak wyszło. Mówi się trudno, żyje się dalej - w końcu nie można mieć w życiu wszystkiego. Aż tu nagle pojawił się cynk, że impreza jednak się odbędzie, tylko w innym terminie - pod koniec sierpnia. Nie wiem co mi się ubzdurało, że będzie ona w tym samym czasie, co moje Mistrzostwa Polski. Po powrocie do domu z obozu porównałam daty jednego i drugiego wydarzenia i viola, okazało się, że Memoriał jest dwa dni później. Wysłałam więc moje zgłoszenie i czekałam na wynik rekrutacji. 
Ten przyszedł w zeszłym tygodniu i był pozytywny. Zostałam przydzielona do obsługi widza. Ku mojej uciesze do tego działu została przydzielona jeszcze dwójka mężczyzn, których znam z innych imprez. A wiecie, w kupie siła! Z kolejnego meila dowiedziałam się, że nasz dyżur rozpoczyna się od godziny 10:00. Kolejny konkret. W sumie to bardzo optymalna pora - pamiętam jak na zeszłoroczny MaratonSilesia musiałam wstać o kosmicznej porze, bo zaczynałam swój dyżur ok. godziny 7:00. A przecież jakoś trzeba było dotrzeć komunikacją miejską z DG do Chorzowa, czyli zaliczyć przesiadkę w K-cach.

Ekipa od Obsługi Widza

Wczoraj też jechałam z przesiadką, z tym że trochę później. Na szczęście wolontariusze z reguły mają jedno i to samo wejście na stadion, więc nie błądziłam. Ale i tak spotkała mnie sytuacja, gdzie ochroniarz nie chciał mnie wpuścić, ponieważ nie wierzył chyba, że mogę być wolontariuszem. Komiczna sytuacja, bo akredytację miałam odebrać dopiero na obiekcie. Wystarczył jednak jeden telefon i wszystko się wyjaśniło. I od razu mogłam wejść za bramę.
Przy wejściu do obiektu otrzymałam identyfikator, który pozwalał mi poruszać się na terenie obiektu bez żadnego "ale przecież...". Prawdziwe wybawienie. Następnie pokierowano mnie do Centrum Wolontariatu, gdzie dostałam "techniczną" koszulkę, "covitowy" niezbędnik(czyli zestaw maseczek i rękawiczek), a także poinformowano o naszych obowiązkach. Nie były one zbyt skomplikowane - najpierw mieliśmy z innymi dziewczynami roznieść ulotki informujące o Memoriale po lożach vipowskich, a następnie(konkretniej od 14:30) mieliśmy stać przy bramach i rozdawać wchodzącym ludziom takie same informatory. W międzyczasie przerwa na posiłek, bo przecież jakoś trzeba zregenerować siły.

W Centrum Wolontariatu

Swoją drogą niezły był ubaw z nałożeniem mi lateksowej rękawiczki. Spastyczność powoduje hmm... zesztywnienie kończyn, atetoza zaś ich drżenie(jedno i drugie towarzyszy mojej niepełnosprawności). Tak więc nałożenie jej było nie lada sztuką, której udało się dokonać dopiero za którymś razem. Przynajmniej było zabawnie. Z drugiej strony w ten sposób niejako mogliśmy uchronić zarówno siebie, jak i innych.
W tym roku Memoriał został połączony z innym znaczącym wydarzeniem, jakim było nadanie chorzowskiemu stadionowi nazwy. Od wczoraj nazywa się on Narodowym Stadionem Lekkoatletycznym. Warto tutaj podkreślić, że jest on najnowocześniejszym tego typu stadionem w naszym kraju. Uroczystości przewodniczył premier Mateusz Morawiecki. Osobiście nie widziałam jej na oczy, głównie dlatego, że akurat rozdawałam na bramkach foldery informacyjne, ale dzięki bardzo dobremu nagłośnieniu słyszałam jego przemówienie. Nawiązał w nim do osoby Janusza Kusocińskiego, który pobiegł po zwycięstwo... w za małych butach. Ech, jakieś to dla mnie jest pocieszenie...

A tak mniej więcej wyglądało moje zadanie

Nie wiem, może w godzinę rozdaliśmy wszystkie foldery i mieliśmy wolne. Wróciliśmy do Centrum Wolontariatu, gdzie odebraliśmy nasze certyfikaty(widać je na pierwszym zdjęciu), po czym pognaliśmy(przynajmniej niektórzy z nas) na stadion, aby obserwować zmagania lekkoatletów. A było na co popatrzeć. Mnie tradycyjnie zachwycali skoczkowie o tyczce, z uwagą obserwowałam też zmagania sprinterów. 

 - Co się stało? - zapytał siedzący obok mnie J., kiedy przerwano jeden z biegów na 100 metrów.
 - Ten na trzecim torze za szybko wybiegł - odpowiedziałam.
 - Aha.

Tutaj akurat poszłam na górę, ale tylko dlatego, aby mnie było na zdjęciu widać

Szczerze powiedziawszy to planowałam urwać się z imprezy ok. 19., żeby spokojnie dojechać do domu, ale koordynatorka powiedziała nam, że na koniec będzie pamiątkowe zdjęcie wolontariuszy. A co mi tam, w tygodniu i tak komunikacja miejska jest dużo lepsza niż w weekendy, więc była szansa, że nie zostanę na lodzie.
Tak więc po zakończonych zmaganiach wyszliśmy na płytę stadionu. Oczywiście ci, którzy jeszcze nie pojechali do domów. A ponieważ jeszcze kręcił się pan Tomasz Majewski(wiceprezes w Polskim Związku Lekkiej Atletyki, dwukrotny mistrz olimpijski w pchnięciu kulą), poprosiliśmy go do wspólnego zdjęcia, na co oczywiście się zgodził. Ot, taka wisienka na torcie.

Przy okazji do K-c podwiozła mnie jedna z wolontariuszek, a potem zabrałam się jednym z autobusów do mnie. Nie powiem, że nie byłam zmęczona, bo byłam. Ale było to pozytywne zmęczenie. Jeszcze tylko musiałam nakarmić Pusiastą, bo jeszcze się nie nauczyła samoobsługi, wzięłam prysznic i padłam. Nie miałam siły nawet przeczytać kilku stron książki. Wydaje mi się jednak, że w tych okolicznościach mogłam czuć się usprawiedliwiona.