1201. A żeby nie było zbyt nudno...

to w ten weekend walczyliśmy w Tarnowie podczas II Rundy Paralekkoatletycznego Grand Prix Polski. Pierwszy raz miałam okazję gościć w tym mieście na TOSiRze, gdzie odbywały się nasze lekkoatletyczne zmagania. Mam jednak nadzieję, że będzie mi kiedyś dane odwiedzić to miasto w celach turystycznych.
Bo wiecie - niby się jedzie do różnych miast na zawody, niby ma się zamiar przy okazji coś tam zobaczyć, ale jak przychodzi co do czego, to człowiek jest tak zmęczony, że najchętniej nie wychodziłby z pokoju. Poza tym wszyscy dobrze wiemy, jaką mamy teraz sytuację... Skończyło się więc na zwiedzaniu miejskiego stadionu lekkoatletycznego. I na ćwiczeniu naszej cierpliwości przez katedrę, którą mieliśmy po drugiej stronie ulicy. I tak od 6 rano do 22 wieczorem. Przynajmniej mieliśmy, że nie zaśpimy. Ja oczywiście miałam ochotę zobaczyć tą świątynię, niestety, nie było zbytnio na to czasu. Ale tak to już jest, kiedy człowiek jest zdany na samochód kogoś innego, automatycznie jest od niego uzależniony.
Wróćmy jednak do samych zawodów. Wystartowałam w dwóch konkurencjach - bieg na 100 m oraz skok w dal. Obydwie rozgrywały wczoraj. Pierwszy był bieg, który odbył się przed południem. W serii biegło nas 5 z połączonych grup startowych 35-37. Ogólnie biegowe grupy trzydziestki dotyczą osób z mpd, a im mniejszy numer, tym większa niepełnosprawność ruchowa. 35, ta, którą mnie przyznali, jest najniższą, jaką mogłam dostać.

Pierwszy raz od zeszłorocznych zawodów w Bydgoszczy wystartowałam w tzw. kolcach. Niby poprawiłam wynik z Krakowa o ponad sekundę, to jednak mnie to nie satysfakcjonuje. Jak zejdę poniżej 23-22 sekund, to już będzie coś. Bo to, że dobiegłam na metę jako ostatnia wcale mnie nie załamało. W końcu nie liczy się to, która będę na mecie, ale ile punktów dostanę za bieg.

Po moim biegu mieliśmy jako drużyna jakieś 2,5 godziny do następnej konkurencji, więc postanowiliśmy wrócić do hotelu na obiad. Dzięki temu, że obiad był w hotelu, mogliśmy wziąć prysznic i nieco odpocząć.
Skok w dal miałam po 15, ale koleżanka z klubu po 14 miała start w swojej konkurencji, więc musieliśmy wcześniej pojechać na stadion. Musiałam czekać ok. 40 minut na moją kolej, ale przynajmniej mogłam poobserwować jak rzuca dyskiem. Co ciekawe, w tym samym czasie, w którym trwała moja konkurencja, w innej części płyty jeden z moich klubowych znajomych rzucał również dyskiem(przez co nie mogłam mu kibicować).
Jak mi poszło? Niby poprawiłam wynik z Sieradza, ale granicy 2 m nie przekroczyłam. Ogólnie to, podobnie jak w Sieradzu, skakałam nie z belki, ale z tzw. strefy, a mój wynik był mierzony od miejsca, w którym się odbiłam. To takie "przywileje" związane z kategorią T35... 

Oczywiście konkurencja była z przygodami: sędziowie nie mieli znaczników, kredy, ani nawet miarki do odmierzenia odległości(sędzia(ze zdziwieniem): - To wy wymierzacie sobie odległość miarką?; ktoś ze sportowców: Nie, linijką) i w ogóle w połowie konkurencji zaczął padać deszcz. Ale poza tym było całkiem nieźle. A te niedogodności? Ech, po latach będzie co wspominać.
D., skończył rzut dyskiem szybciej niż ja, ale i tak musieliśmy czekać na jeszcze jednego kolegę, który o 17:00 miał bieg na 1 500 m. Oczywiście jego zmagania obserwowałam z zapartym tchem, kibicując mu po każdym okrążeniu, a na końcu gratulując wspaniałego biegu.

Prawie a cały skład "Startu Katowice"

Jak widzicie, także i branża sportowa powoli się rozkręca, chociaż z zachowaniem środków ostrożności. Mniejsza liczba zawodników, dezynfekcja, maseczki(chociaż może tego ostatniego nie widać na zdjęciach), prośba o możliwie jak najrzadsze opuszczanie hotelu bądź stadionu. Dlatego właściwie nie pozwiedzałam.
Teraz mamy tygodniową przerwę w startach(chyba ze względu na Memoriał Kamili Skolimowskiej, na który zakwalifikowałam się jako wolontariusz) i za dwa tygodnie wystartujemy w Słubicach. O ile oczywiście nie wprowadzą większych obostrzeń. I to nie chodzi o publiczność, bo jej po prostu z reguły nie ma(nie licząc innych zawodników z klubów). Mam nadzieję, że uzyskam podczas niego jeszcze lepsze czasy w biegu. Bo to by oznaczało, że idę do przodu, a nie cofam się w tył. Mam też nadzieję na powrót treningów. Bo samemu trenować to nie to samo, co pod okiem specjalisty.