1339. Po co spowiadać się księdzu i to w dodatku na ucho?

Dzisiaj Pierwszy Piątek Miesiąca. Wielu katolików, w tym i ja, praktykuje ideę spowiadania się tego dnia kapłanowi ze swoich grzechów. Lubię tą regularność, dzięki niej mogę bardziej kontrolować swoje sumienie. Są jednak ludzie, którzy stronią latami od spowiedzi. Jedni tłumaczą to tym, że nie mają grzechów, inni, że przecież w Biblii nigdzie nie ma napisane, że mamy się spowiadać księdzu, jeszcze inni, że on się tylko spowiada Bogu, bo ksiądz jest tak samo grzeszny jak oni.

Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego tak właściwie spowiadamy się księdzu, a nie bezpośrednio Bogu w ciszy naszego serca? Dlaczego Kościół "wymyślił" i w dodatku stosuje jeszcze w XXI wieku tak upokarzającą metodę. I czy to aby na pewno jest konieczne?

Może wydawać nam się to dziwne, ale powód dlaczego sakrament pokuty i pojednania wygląda w Kościele katolickim tak, a nie inaczej, nie jest wymysłem Kościoła, papieża, czy też jakiegoś hierarchy. Władzę odpuszczania(albo i nie) ludziom grzechów przekazał Apostołom(będących już kapłanami) sam Pan Jezus w wieczór Zmartwychwstania: 

"Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: <<Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane>>" (por. J 20 22-23)

Z powyższych słów dosyć jasno wynika, że wolą Pana było, aby odpuszczanie grzechów dokonywało się za pośrednictwem człowieka. Interpretacją Kościoła(a konkretniej wspólnoty wierzących w Jezusa) jest to, że władza ta należy do duchownych(analogicznie do władzy sprawowania Eucharystii). Poza wolą samego Pana, stanowiącą tutaj argument podstawowy i wiążący, warto powołać się tutaj na trzy rację przemawiające za sensownością tej praktyki.

1. Logika Wcielenia - pierwsza z nich dotyczy wszystkich sakramentów i pośrednictwa Kościoła w "ekonomii łaski" w ogóle. Bóg przystępując do dzieła zbawienia człowieka, zdecydował się wcielić w ciało człowieka. Chciał bowiem, aby zbawienie przypadło nam w udziale za pośrednictwem Jezusowego człowieczeństwa. Bóg sam chciał, aby to człowieczeństwo było bezpośrednio zaangażowane w nasze zbawienie. Kontynuacją takiej Bożej logiki było ustanowienie Kościoła - "ludzkiej instytucji", która została powierzona i przez którą działa moc Boża. Dlaczego więc dzieło osobistego pojednania człowieka z Bogiem miałoby się wymykać tej logice?

2. Obiektywna pewność - wyznając nasze grzechy "bezpośrednio" Panu Bogu, czy to w kościele przed krzyżem, czy też na zielonej łączce, skąd właściwie mamy pewność, że rozmówiliśmy się z samym Stwórcą, a nie tylko z własnymi emocjami, czy też wyrzutami sumienia? Warto przywołać tutaj starożytny apoftegmat Ojców Pustyni o mnichu, który po czterdziestu latach wybiegł ze swojej celi trzaskając drzwiami i krzycząc: "Przez czterdzieści lat modliłem się sam do siebie!". Tymczasem pośrednictwo człowieka-kapłana, który w swojej posłudze ma obowiązek kierować się nie własną wolą, ale zasadami dyktowanymi mu przez długą Tradycję praktyki sakramentalnej Kościoła daje swoisty komfort pewności, że rzeczywiście zostałem pojednany z Bogiem - na Jego, a nie "naszych" zasadach.

3. Wymiar wspólnotowy - każdy z naszych grzechów, choćby popełniony w najbardziej ukryty sposób, ma jednak wymiar wspólnotowy. Wszak jesteśmy częścią żywego organizmu, jakim jest Lud Boży. Dlaczego więc pojednanie miałoby się dokonywać "prywatnie"? Takie myślenie kierowało wspólnotą chrześcijańską, kiedy przez pierwsze sześć, siedem wieków pokuta i pojednanie były "publiczne" i nie dokonywały się w komfortowym zaciszu konfesjonału. To prosta konsekwencja i uczciwość wobec Boga, wspólnoty, do której należę i ostatecznie samego siebie.

Powiedzmy to sobie szczerze - spowiadanie się przed księdzem jest dosyć upokarzające. Bo niby dlaczego mamy opowiadać komuś(komukolwiek) o naszych upadkach. A może on jest takim samym jak my, a może i gorszym, grzesznikiem? Jakie ma więc prawo, aby nas oceniać, diagnozować, czy też wydawać sądy w naszej sprawie? Ale to właśnie na swój sposób jest upokarzające. I o to chodzi! Bo czyż korzeniem wszystkich naszych grzechów nie jest właśnie pycha, czyli przekonanie, że wiemy lepiej, że sami mamy prawo o wszystkim decydować, że nasze racje są najsłuszniejsze? I teraz musimy klęknąć przed innym człowiekiem i powiedzieć, żem grzesznicy, że upadliśmy, czy też pobłądziliśmy. Och, jakaż to drastyczna kuracja dla naszej pychy! A w zamian otrzymujemy szaloną miłość Boga do nas, że chce nas przygarnąć, mimo wszystko.

na podstawie: https://pl.aleteia.org/2019/07/26/dlaczego-spowiadamy-sie-na-ucho-ksiedza-a-nie-bezposrednio-bogu/?fbclid=IwAR1pzClwsjmUgFMLLiak8bSls4TndL5KT6Bg7vSiYp4xWB7paKNB3V8lM3Y