1351. Ogłoszenie werdyktu szanownego jury

Werble, werble powinno być słychać, bo oto wśród leśnej ciszy został rozwiązany nasz wakacyjny konkurs, któremu patronował święty Józef. Co prawda w naturalnej scenerii zaszczytną rolę dobosza starał się odegrać raz po raz stukający w któreś z drzew pan dzięcioł(czym przerywał ową leśną ciszę), jednak nadawało to uroczystego wymiaru tej wiekuistej chwili. I co najważniejsze, nie przeszkodziło we wskazaniu najmłodszym obywatelom naszego pięknego narodu, i bądź co bądź, jego przyszłości, na wytypowaniu swoich faworytów. Jak to bywa w przypadku najmłodszych, ich opinie wypływają prosto z serca i są szczere. Głosowanie też było nietypowe - każdy z jurorów otrzymał 9 klocków w różnych kolorach, a każdy kolor miał rangę odpowiedniej ilości punktów. Tak więc decyzją szanownego i nieprzekupnego niczym(no, może z wyjątkiem jakiś łakoci) jury w osobach: Olesia(5 lat), Kinia(6 lat), Igi(7 lat), Igo(10 lat), Arciś(8 lat) oraz Adi(10 lat), najwięcej emocji wywołała, a tym samym pierwsze miejsce zdobywa... 

Niech jeszcze chwilę będzie brzmiał werbel, dla podniesienia nastroju...

Uroczy drewniany królik przysłany przez Anię z bloga https://zycnieumieracania.blogspot.com/.

Aniu, Wasz królik tak spodobał się dzieciom, że postanowiły zrobić sobie takiego samego na przyszłoroczną Wielkanoc. Jest niezwykle oryginalny. Jak to podsumował Adi: "Bardzo mi się on podoba i w fajny sposób wyróżnia się spośród tłumu...". Gratuluję Kochana uznania w oczach moich pomocników i proszę, więcej wiary w siebie.

Zaszczytne drugie miejsce zdobywa... (znowu niech zabrzmią werble...)

Wiewiórka wśród gałęzi autorstwa Lidzi z bloga http://misiowyzakatek.blogspot.com/

Lidziu, szczerze gratuluję Ci uzyskania zaszczytnego drugiego miejsca. Mnie też oczarował kunszt i wykonanie tej pięknej pracy.

I zaszczytne trzecie miejsce otrzymuje...

Poduszka w wykonaniu Ani I. Hmm... czyżby szanowne jury tak zmęczyło się obradami, że nie marzyło o niczym innym, niż o odpoczynku? To już ich słodka tajemnica.

Ponieważ spodziewałam się, że wiersze przejdą w oczach najmłodszych bez echa, ustanowiłam nagrodę specjalną w tej kategorii. Tutaj postawiłam na tzw. "ślepy los" i zrobiłam losowanie wśród wierszy nadesłanych przez Basię i liiviię.

Są dwie karteczki:

Losowanie z zamkniętymi oczami wskazało jedną z nich:

A szczęśliwcem okazała się...

Gratulacje, liiviio :). Losowanie odbyło się pod czujnym okiem Pusi, która jak każda kobieta ma swoje humory i dzisiaj stwierdziła chyba, że jest niefotogeniczna, bo zwiała przy każdej próbie cyknięcia jej fotki.

Do tych czterech osób powędrują główne nagrody.

Jednak tak naprawdę to zwyciężył każdy z Was, ponieważ zaprezentowaliście piękne przykłady jak różnorodne może być pojęcie "rzemiosła". Dlatego, zgodnie z obietnicą, każdy zostanie nagrodzony. Tylko dajcie mi czas do końca listopada, bo jeszcze muszę jedną rzecz ogarnąć, a w pewnym momencie musiałam oddać na chwilę laptopa do naprawy i mam drobne obsunięcie terminów. Mam nadzieję, że rozumiecie, iż napisanie(tzn. poprawienie) prac magisterskich było ciut ważniejsze. W związku z powyższym proszę o przesłanie mi swoich adresów korespondencyjnych Anię z zycnieumierać.blogspot.com, Anię z iwanna59.blogspot.com oraz liiviię z liiviia2.blogspot.com/(do reszty z Was, tych, którzy brali udział, chyba mam). 

Dziękuję też tym, którzy podzielili się swoimi wiadomościami na temat ciekawych obiektów w swojej okolicy bądź z Waszych wędrówek. Powstał z tego mini-album, którym też się z Wami podzielę. 

Konkurs miał dla mnie podwójny aspekt. Tak jak pisałam, chciałam nim jakoś upamiętnić Rok św. Józefa. Ale nie tylko. Gdzieś kiedyś czytałam, że internetowe konkursy są bez sensu, ponieważ czas zmarnowany na ich rozstrzygnięcie można przeznaczyć na coś innego. Tymczasem mój konkurs przy okazji stał się pretekstem do rozmowy z najmłodszymi na temat szeroko rozumianej sztuki oraz tego, że to, co podoba się jednemu, niekoniecznie musi podobać się komuś innemu. Każdy z nas ma swój gust, każdy może mieć inny, co jest zrozumiałe. Z drugiej strony można ten gust kształtować od najmłodszych lat, prowadząc ich do galerii, muzeów, ale także pokazując im różne ciekawe rzeczy bez wychodzenia z domu. Dzięki temu połączyłam jedno z drugim. I tym sposobem mogłam wykorzystać w praktyce wiadomości zdobyte na przedmiocie "pedagogika rodziny". Ech, właśnie czuję, że może te dwie piątki uzyskane na koniec tego przedmiotu(najpierw z ćwiczeń, a potem z egzaminu) nie były tak dużo nad wyrost?