1348. Jadę w Bieszczady, to znaczy Beskidy

Wybywam. Co prawda nie w przysłowiowe Bieszczady, lecz w trochę niższe Beskidy, ale coś czuję, że taki kilkudniowy reset dobrze mi zrobi. Już dawno chciałam tam jechać na dłużej niż na dwa dni związane ze ślubem kuzyna, ale zawsze było właśnie to jakieś "ale". A to rozmowa kwalifikacyjna w sprawie pracy, a to odrobienie bardzo zaległych praktyk, a to problem z wgraniem pracy dyplomowej do systemu, a to inna wizja pracy magisterskiej niż ma promotor(co ciekawe, nieprzyjęcie mi pracy magisterskiej z jednej specjalizacji zablokowało mnie z bronieniem się na drugiej - stąd te dwie prace dyplomowe, o których pisałam w maju). Mam nadzieję, że teraz mi już ją zaliczy, bo jak nie to chyba się zdenerwuję. W każdym razie pokazywanie przez dwa lata moich faktycznych możliwości intelektualnych(które się różnią od tego, co widać na pierwszy rzut oka) nie do końca mi wyszło na dobre. Za to zmęczenie materiałem, czyli wyliczaniem wszystkiego "na piechotę"(to chyba "zboczenie" mojej maksymalnej ilości punktów z rozszerzonej matematyki) skutkowało u mnie tym, że w pewnym momencie zamiast wbijać cyferki w kalkulator, to ja wpisywałam je w arkusz tekstowy wielce zdziwiona, że nie pojawia mi się wynik😁 -> sama z siebie się z tego śmieję. Na szczęście najgorsza część napisania, czyli wyniki w przeliczeniu na procenty, już dawno za mną, teraz tylko pozostaje korekta zgodna z sugestiami promotora. A te są czasami dla mnie nieco dziwne i nie do końca dla mnie dorzeczne(to tylko magisterka, a czasami mam wrażenie, że piszę doktorat, chociaż praca na 128 stron to taki tyci tyci doktorat). I jestem już tym po trochu zmęczona, zwłaszcza że tempo mojej pracy jest nieco wolniejsze od innych. 
Dlatego jadę w Bieszczady... Thu, w Beskidy. Wszystkie znaki na niebie i ziemi mnie do tego zachęcają - nawet dzisiejsze rozważania różańcowe z księdzem Teodorem nawiązywały do wędrówek po górach. Jadę, i to na całe 5 dni. Szaleństwo. Niby udało mi się w te wakacje wyrwać chociażby na obóz sportowy, albo na jeden dzień na Górę Świętej Anny, albo w 2,5 dnia zawędrowałam przed tron na Jasnej Górze, ale to nie to samo. Mam nadzieję że uda mi się nie tylko dychnąć i naładować akumulatory, ale też z pomocą nieprzekupnego jury rozstrzygnąć nasz wakacyjny konkurs ze świętym Józefem w tle. No bo wiecie, już na samym początku miałam wizję połączenia go z rozmową z dzieciakami na temat tego, co może być sztuką i jak różne mogą być jej oblicza. Takie drugie, ukryte dno zabawy. Tylko brakowało czasu na podskoczenie tam, a kiedy nie ma się samochodu, problem przemieszczania się nabiera jeszcze większej wagi.
No i jeszcze chcę potrenować przed biegiem, który mam w następną niedzielę. I to po górach. Co prawda to tylko(a może aż?) 3,5 kilometra, ale jeszcze nigdy nie miałam okazji biec w górach. Na  wszystko namówił mnie Wojtaszek, organizator Górskiego Biegu Frassatiego. Ogólnie teraz organizuje Maraton Trzech Jezior, który jest w przyszłą sobotę i podczas którego jestem wolontariuszem. A na drugi dzień jest minibieg, właśnie na te 3,5 kilometra. W dodatku wolontariusze mają go już opłacony. To nic, że wtedy mam kolejne urodziny. Potraktuję to jako niecodzienny prezent.

Najwyżej się połamię tuż przed obroną...
I przed pierwszym dniem w pracy...
I przed wolontariatem w biurze zawodów podczas SilesiaMaratonu...

I przed rozpoczęciem kolejnego roku akademickiego.("Lolek, a nie prościej było najpierw zrobić licencjat, a następnie magisterkę, a nie na odwrót" - nie ma to jak motywacyjna mowa znajomych)

Jak to szło? C'est la vie*...

Mam tylko jeden dylemat - nie mogę się zdecydować, którą książkę ze sobą zabrać...

* C'est la vie - takie jest życie