1386. Nie jest ważne jak szybko wszystko idzie, byle szło do przodu

Ależ zrobiło mi się miło, kiedy czytałam kolejne komentarze pod ostatnim postem. Przyznam, że pisałam go z przysłowiową duszą na ramieniu. Nie do końca byłam pewna, czy taki dosyć trudny temat przypadnie Wam do gustu. A z drugiej strony uważam, że warto pisać o takich rzeczach i w ten sposób edukować społeczeństwo właśnie poprzez bloga. Obawiałam się też, że będziecie oceniać te matki, każdą z nich wrzucając do wora z napisem "patologia". Tymczasem pojawiły się całkiem ciekawe spostrzeżenia odnośnie tematu. Dziękuję Wam za to. Wczoraj wysłałam pracę zaliczeniową profesorce, mam nadzieję że nie będzie miała większych uwag. 

Dzisiaj na zajęciach z pedagogiki specjalnej rozmawialiśmy o różnego rodzaju dostosowaniach, z których mogą korzystać osoby niepełnosprawne w procesie kształcenia się. Tutaj mogłam podzielić się własnymi doświadczeniami z tym związanymi. Bo tak naprawdę gdyby nie możliwość nagrywania wykładów na dyktafon oraz robienia notatek na laptopie i tak samo zaliczanie części zaliczeń i egzaminów, to byłoby krucho. Ja wiem, naukowcy dowiedli, że człowiek najlepiej się uczy sporządzając własnoręcznie notatki. Co jednak w przypadku, kiedy po prostu nie jest fizycznie w stanie tego zrobić? Owszem, mogłabym kserować wszystko od innych, ale samodzielne sporządzanie notatek daje mi swoistą autonomię i poczucie sprawczości. W końcu to ja decyduję co ma się w nich znaleźć. 

Dzieliliśmy się też spostrzeżeniem co do szans i zagrożeń czyhających na niepełnosprawnych, zwłaszcza umysłowo, w sieci. Kolega przywołał przykład swojego znajomego(właśnie z niepełnosprawnością umysłową), który kupił przez Internet organy kościelne warte ok. 1 miliona złotych. Na szczęście jego rodzice w porę zareagowali i anulowali całą operację. Tymczasem ja opowiedziałam o mojej znajomej, która zmaga się z Zespołem Apperta(m.in. umysłowo zatrzymała się na poziomie 8-9 lat, a jest rok młodsza ode mnie), która regularnie pisała z mężczyznami i wysyłała im, powiedzmy, ogłoszenia matrymonialne. Na szczęście jej rodzice w porę się zorientowali i założyli aplikację, która sprawdza, co aktualnie robi dziewczyna.

Na następnych ćwiczeniach za dwa tygodnie mamy kolokwium zaliczeniowe z tego przedmiotu, ale myślę, że nie będzie tak źle. Co prawda, jeżeli zliczyć materiał ze wszystkich zajęć w tym semestrze, to wychodzi tego multum, jednak rozkłada się to wszystko na jakieś 4 tygodnie, więc nie jest tak źle. Dam radę, muszę. A przynajmniej muszę próbować. Nawet, jeżeli w ten piątek powinie mi się noga, to nic, każdemu się zdarzyć może. I tak myślę, że dużo już w swoim życiu osiągnęłam, mimo wszystko. 

Po zajęciach, a następnie pracy, poszłam po raz pierwszy od dwóch miesięcy poszłam na trening lekkoatletyczny. No wiecie, trzeba spalić tłuszczyk po świętach, a i zająć się na chwilę czymś innym niż przyswajanie wiedzy na temat działania ludzkiego organizmu, czy też innych mniej lub bardziej interesujących wiadomości. Och, jak przyjemnie było oderwać na 1,5 godziny myśli i wzrok od notatek i wreszcie pobiegać, czując ten wiatr we włosach... Zdecydowanie tego mi było trzeba.

"Rodzinny" selfiaczek na treningu