1392. Kamyczek wywołujący lawinę wspomnień

Wspomnienia

Ulotne chwile,
zapisane wyblakłym atramentem
w zaszycie schowanym na strychu.
Albo na czarno-białej fotografii,
jednej z wielu w albumie na półce.
W zakamarkach pamięci,
niczym pod stertą kartek,
co piętrzą się zapisane na stole.
I nagle jedno słowo, obraz, gest...
co każe nam wrócić do nich,
niczym do ulubionego filmu.
Czasami wystarczy malutki kamyczek,
ażeby wywołać w nas lawinę wspomnień.

Napisany dzisiaj wiersz doskonale obrazuje to, co się dzieje w mojej duszy i umyśle. Czasami wystarczy naprawdę niewiele, aby uruchomić w nas garść drzemiących gdzieś w zakamarkach naszych umysłów wspomnień. Takim kamyczkiem okazał się dzisiaj wpis dotyczący wizyty nad Zaporą Solińską, na który natrafiłam czytając blog Anity(Moje pasje w obiektywie). Od razu przypomniał mi się mój pobyt w leżącym nad zbiornikiem Polańczyku, w 2000 roku. 

Nie wiem, na ile te wspomnienia są "oryginalne", a na ile zostały zatarte przez ząb czasu. Ostatnio na ćwiczeniach z przedmiotu zowiącego się podstawy psychologii mieliśmy najpierw opracować w podgrupie, a następnie przedstawić na forum całej grupy zagadnienie dotyczące naszej pamięci. Mnie przypadła część dotycząca badań nad pamięcią świadków zeznających w sądzie, przeprowadzonych przez Elizabeth Loftus. Chodziło w nich o ustalenie w jaki sposób informacje, które dostajemy po danym zdarzeniu wpływają na to, jak je pamiętamy i odbieramy. Dwóm grupom badawczym pokazano film obrazujący wypadek samochodowy. Pierwszej grupie powiedziano, że było to zderzenie, a drugim, że to tylko otarcie. Następnie każda z grup miała za zadanie oszacować, z jaką prędkością mogły poruszać się przedstawione pojazdy. Pierwsza z nich(wypadek) stwierdziła, że było to 60 km/h, natomiast druga(otarcie), podała średnią prędkość 40 km/h. Oczywiście samochody dla obu grup poruszały się w tym samym tempie. Po tygodniu ponownie zebrano tych samych ludzi i zadano im pytanie, czy w miejscu zdarzenia widzieli potłuczone szkło(faktycznie nie było go tam). W odpowiedzi aż 1/3 badanych z pierwszej grupy powiedziała, że tak, kiedy z drugiej grupy badawczej odpowiedź twierdzącą dało 14% badanych. Wniosek, jaki wysnuto z uzyskanych danych głosił, że im częściej po danym zdarzeniu dostaniemy błędną informację co do jego przebiegu, tym bardziej z czasem będziemy ją przedstawiać jako prawdziwą. Badani, nawet kiedy powiedziano im, że otrzymana na początku informacja miała wprowadzić ich w błąd, dalej trzymali się swoich wersji wydarzeń. Idąc tym śladem uznano, że nasze wspomnienia są mozaiką złożoną ze wcześniejszych i późniejszych doświadczeń.

Pamiętam, jak podczas podróży tam, kiedy zatrzymaliśmy się na postój, małe, nieznane mi dziecko wyciągnęło do mnie rączkę dając "cześć". Później dowiedziałam się, że ma na imię Andżelika. Pamiętam jak po wyjściu z autokaru jakaś babcia podtrzymywała swoją wnuczkę, aby mogła postać na nogach. Pamiętam hotel, w którym mieszkaliśmy, szalone wyścigi na jego korytarzach i "Ulicę Sezamkową" oglądaną na ich końcach. Raz nawet leciał "Król lew". Pamiętam dwupokojowe lokum, to jak rozwiązywałam z mamą kupione mi na miejscu krzyżówki dla dzieci i chłopaczka, z którym tańczyłam na ostatniej dyskotece. To, że miał na imię Przemek. Kiedy na koniec zaprosiłam go na ognisko pożegnalne oznajmił mi, że nie przyjdzie, bo nazajutrz rano wyjeżdżają z rodziną do domu. Pamiętam jak wszyscy bawili się przy piosence "Wolność"... Pamiętam ognisko, i jak ktoś śpiewał "Płonie ognisko i szumią knieje". Wycieczki do lokalnych sklepików i książkę "Tak wyglądały Bieszczady w czasie drugiej wojny światowej" na witrynie. Szum fal Soliny podczas rejsu po niej statkiem, kołysanie i to, jak piszczały małe dzieci. Pieszą grupową wycieczkę w góry i pamiątkowe zdjęcie w moich ulubionych spodenkach. Małego Konradka bawiącego się klockami i jego brata wchodzącego na balkon z jakąś dziewczyną na barana. To, że dzięki wyobraźni bawiłam się "we wszystko" wykorzystując plac przed hotelem oraz plac zabaw za nim. Jeździłam na hulajnodze i rowerze, chociaż ich nie miałam, grałam w piłkę, na akordeonie, a na szczycie zjeżdżalni miałam swój domek. Pamiętam jak recepcja łączyła nam rozmowy przechodzące z zewnątrz do naszych pokoi i magiczne "Zielone wzgórza nad Soliną..." które pewnego dnia wybrzmiały przez radio...

Jedyne co wydaje mi się w tym wszystkim pewne to garstka zdjęć z tego wyjazdu. Garstka, ponieważ to jeszcze były czasy, kiedy większość ludzi miała aparaty fotograficzne na kliszę, a te zaś miały bardzo ograniczoną pojemność i trzeba było pomyśleć co i kiedy chce się na nie uchwycić. Jednak to one na zawsze utrwaliły wizerunki osób, z którymi przyszło mi się wtedy spotkać oraz miejsc, które odwiedziłam przy okazji wyjazdu. Wiele spoglądających z nich postaci nie ma już na tym świecie, jak chociażby nieodżałowanego pana Zbyszka, inicjatora tego typu wyjazdów oraz prekursora poruszania tematu osób niepełnosprawnych w naszym regionie. Czasami sobie o nich pomyślę, tak przed snem. I zastanawiam się, czy taki wyjazd dałoby się powtórzyć. Pewnie tak, chociaż ja po tych 20 latach z hakiem już trochę inaczej patrzę na świat, co innego mnie cieszy, inaczej spędzam swój wolny czas... Ale może i dziś znalazłabym radość w chwilach, które bym tam spędziła. A może znalazłby się inny dziesięciolatek, który okazałby taki sam zachwyt tym miejscem jak ja kiedyś?

Ja i Przemek

Wiem, że słabo widać, ale tutaj jestem na tle jeziora Solińskiego

Przy pomniku - też wiem, że słabo widać...

Niemi świadkowie mojego życia... A w dodatku szkatułki ze wspomnieniami