1391. "Pan Jezus także babcię miał, kiedy w Nazarecie żył"

Słowa tytułu zaczerpnęłam z jednej z dziecięcych piosenek religijnych, z których korzystamy podczas zajęć Oratoryjnych. Opowiada ona o tym, że Jezus też miał mamę, tatę, babcię i dziadka, po czym pojawiał się refren, aby Jezus dał naszym bliskim "dużo łaski, dużo sił". Piosenka wspaniale podkreśla nasze relacje z bliskimi, jak też troska o siebie wzajemnie. Ale ile jest w niej prawdy?
Już w lipcu ubiegłego roku podzieliłam się z Wami wieloma ciekawostkami na temat Anny oraz Joachima, jak tradycja nazwała dziadków Jezusa Chrystusa, a rodziców Maryi Panny. Dzisiaj, z okazji Dnia Babci, chciałabym Wam przybliżyć jeszcze bardziej postać św. Anny.
Jak już wiemy ze wspomnianej notatki, Ewangelie milczą na temat rodziców Maryi. Informacje o nich możemy jednak znaleźć w pismach apokryficznych, które pochodzą z początków chrześcijaństwa. Chociaż nie należą one do ksiąg natchnionych, to jednak zawierają w sobie prawdziwe informacje, które są przekazywane przez Tradycję Kościoła.
Najwięcej o świętej Annie napisano w Protoewangelii Jakuba, Ewangelii Pseudo-Mateusza oraz Księdze Maryi. Najbardziej godną uwagi jest pochodząca z samych początków chrześcijaństwa(ok. 150 r.) pierwsza z nich, czyli Protoewangelia Jakuba.
Według apokryfów, Anna była jedną z trzech córek Mathana(Natana), kapłana świątyni w Betlejem. Od swoich rodziców otrzymała staranne wychowanie, które zostało pogłębione przez służbę w świątyni jerozolimskiej. Tylko ona spośród sióstr poślubiła bogatego Galilejczyka o imieniu Joachim. Stała się tym samym wzorem do naśladowania dla wszystkich żon. Chociaż małżonków łączyła miłość, to jednak nie mogli począć potomka. Anna, która kochała zarówno Joachima, jak i Boga, nie mogła zrozumieć, dlaczego Najwyższy tak bardzo ich doświadcza. Jednak nieustannie wierzyła w cud, wszak znała wiele historii, w których Bóg obdarzał potomstwem pary uchodzące za bezpłodne.
Protoewangelista opisuje, jak to Archanioł obiecał Annie urodzenie potomstwa. Ona zaś obiecała oddać je w darze Panu Bogu, aby Mu służyło, przez całe życie. Anna i Joachim byli już wtedy w podeszłym wieku, szacuje się, że byli małżeństwem od ponad 20 lat. Brak potomstwem był dla nich nie tylko brzemieniem, ale i powodem do odtrącenia. Jak wspominałam w lipcowym poście, Joachim pewnego razu poszedł do świątyni, aby złożyć w niej ofiarę. Miał wtedy usłyszeć od przebywającego tam kapłana Rubena: "Nie godzi się, abyś ty jako pierwszy składał swoje ofiary, jako że nie zrodziłeś potomka w Izraelu". Upokorzony tymi słowami Joachim w tajemnicy przed Anną udał się na pustynię i tam przeżywał swoje cierpienie. Anna, która przeżywała podwójny dramat(nie dość, że nie miała dzieci, to jeszcze nie wiedziała, gdzie jest jej ukochany mąż), nie utraciła jednak swojej wiary.  Modliła się słowami: "Panie, Boże wszechmogący, który obdarzyłeś potomstwem wszystkie stworzenia, zwierzęta dzikie i domowe, gady, ryby, ptaki i wszystko to cieszy się ze swego potomstwa, dlaczego mnie jedną odsunąłeś od daru twojej łaskawości? Ty wiesz, Panie, że od początku małżeństwa złożyłam ślub, iż jeżeli dasz mi syna lub córkę ofiaruję je tobie w twym świętym przybytku".
Bóg wysłuchał tych próśb, a nawet zesłał swojego Anioła, który miał powiedzieć: "Anno! Pan wysłuchał twojej modlitwy. Poczniesz i urodzisz, o twoim potomstwie będzie się mówiło po całej ziemi. Oto przychodzi mąż Twój, Joachim, ze swoim stadem". Tak też się stało, a sama Anna, ujrzawszy z daleka powracającego męża, wybiegła mu naprzeciw. Wychwalała przy tym Boga oznajmiając małżonkowi: "Oto ja wdowa - nie jestem wdową, oto ja bezdzietna - poczęłam w łonie". Małżonkowie nigdy nie przestali wierzyć, że dla Boga nie ma nic niemożliwego. Dziewięć miesięcy później na świecie pojawiła się dziewczynka, której dano na imię Maryja.
Według apokryfów pierwsze urodziny jedynej córki Joachim uczcił wystawną ucztą. Podobnie miał postąpić dwa lata później, kiedy małżonkowie zaprowadzili ją do świątyni, aby zgodnie z daną kilka lat wcześniej obietnicą, ofiarować ją Bogu. Zapiski podają, że mała Maryja miała wręcz wbiegać po jej stopniach, jak gdyby sama spieszyła się do Boga. Przy Sadzawce Owczej w Jerozolimie od wieków przewodnicy pokazują się miejsce, gdzie miał stać dom Anny i Joachima.
Wedle wielu źródeł, Anna miała dożyć późnej starości. Jej córka Maryja mogła się od niej w tym czasie nauczyć. W ikonografii znajduje się wiele scen, w których Anna uczy ją czytać, szyć oraz prowadzić dom. Jeżeli w tych zapiskach jest chociaż cień prawdy, to z pewnością Anna była też wspaniałą babcią dla swojego Najświętszego Wnuka, Jezusa. Wszak nawet jedna z dziecięcych piosenek opowiada jako zwyczajnej babci mieszkającej w Nazarecie: "Tam siwa babcia Anna opowiadała bajki i w swoich dobrych dłoniach tuliła sny".
Najstarszym wizerunkiem św. Anny jest fresk z katedry Faras. Co ciekawe, ta stara stolica jednego z afrykańskich królestw, została odkopana w latach 60. przez polskich archeologów. Malowidło przedstawia św. Anną, która wykonuje gest nakazujący milczenie. Wedle przypuszczeń ma to symbolizować godną milczenia tajemnicę misji jej córki. Dodatkowo nad głową Anny i z jej prawej strony znajduje się grecki napis: Anna, Matka Bogurodzic(y).
Dzisiaj Anna należy do najpopularniejszych imion w naszym kraju. Z języka hebrajskiego oznacza ona "łaskę". Święta ta jest patronką diecezji opolskiej, wielu miast(m.in. Hanoveru) oraz kobiet rodzących, matek, wdów, położnic - nie ma kliniki leczenia bezpłodności, w której nie ma chociaż jednej figurki św. Anny. Jest także opiekunką gospodyń domowych, wzorem niewzruszonej ufności w Bożą wszechmoc oraz patronką tych, którzy pragną dobrej śmierci. Razem ze swoim małżonkiem Joachimem patronują też dziadkom. 

Na podstawie: https://www.onet.pl/informacje/stacja7/babcia-pana-jezusa-kim-byla/rwcpx1c,30bc1058

Św. Anna z córką Marią(źródło obrazka)

A więc wszystkim babciom i dziadkom, a zwłaszcza tym zaglądającym w moje skromne progi, składam najserdeczniejsze życzenia. Zdrowia, szczęścia, pomyślności. Aby każdy dzień wnosił w Wasze życie radość, a spotkania z ukochanymi wnuczętami niesamowitą okazją do niezwykłych podróży w czasie i przestrzeni!

Trzymajcie się wszyscy bardzo ciepło, chociaż za oknami króluje prawdziwa zima! Jednak żadna zima nie będzie nam straszna, jeżeli zachowamy pogodę ducha. Nie zapominajcie o tym. Jednocześnie witam w moich skromnych progach nowe obserwatorki. I przypominam o akcji kartkowej dla Zosieńki :). Moje kochane dziewczyny rozkręciły u siebie akcję, aż miło było wejść na ich blogi i poczytać o niej. Jeszcze raz to powtórzę - jesteście wielcy, nawet kiedy mierzycie niewiele wzrostu ;).