1389. Zróbmy przyjemność Zosi na urodziny

Jak już zdążyliście się może zorientować, na blogu staram się promować sport osób niepełnosprawnych. Można powiedzieć, że sama jestem takim sportowcem, chociaż do megasukcesów jest mi jeszcze bardzo, bardzo daleko.
O naszych sukcesach mówi się mało. Celowo nie piszę "w ogóle", bo czasami ktoś sobie o nas przypomni, ale czy ktoś z Was słyszał, czy też czytał, że wczoraj snowboardzistka Monika Kotzian zdobyła złoty medal podczas Mistrzostw Świata w Lillehammer? W normalnej sytuacji mówiono by o tym wszędzie, ale po co ma się pokazywać społeczeństwu mistrzynię świata bez ręki? 
Również nie mówi się o sporcie osób z Zespołem Downa. Bo w oczach przeciętnego człowieka jedno z drugim się wyklucza. A przecież i tam są prawdziwe "perełki". Nie wiem czy wiecie, ale Polska ma nawet osobną Kadrę Narodową dla osób dotkniętych trisomią 21 chromosomów, która z powodzeniem reprezentuje nasz kraj na międzynarodowych igrzyskach dedykowanych właśnie nim. Jedną z jej członkiń jest Zosia Dzięcioł, która z powodzeniem startuje w lekkiej atletyce, pływaniu oraz w jeździe na nartach. O Zosi pisałam tuż po ogłoszeniu pandemii w naszym kraju w >>tym<< wpisie. Spotkał się on z Waszą aprobatą i miałam wrażenie, że Wam też przypadła do gustu historia tej dzielnej sportsmenki. 
Czas biegnie nieubłaganie i za chwilę Zosia osiągnie pełnoletność. Ta magiczna chwila nadejdzie dokładnie 26 stycznia. I chociaż intelektualnie oraz mentalnie dziewczyna raczej już nie dogoni swoich rówieśników, to również dla niej będzie to niezwykła chwila. Za pośrednictwem social mediów jej mama zwróciła się z prośbą o to, aby chętne osoby przesłały Zosi kartki z życzeniami z tej okazji. 
Całym sercem przyłączam się do tej akcji, ponieważ śledząc historię Zosi widzę, że poświęca niesamowicie dużo czasu na treningi, co skutkuje wywalczeniem miejsca na podium na różnych zawodach. Takiego zapału i determinacji mógłby jej pozazdrościć niejeden pełnosprawny, i to nie tylko sportowiec. Tymczasem wiele osób myśli, że sport osób upośledzonych umysłowo to nie sport, bo tam każdy otrzymuje medal. Jest to tylko częściowa prawda - owszem, wszyscy mają medale, ale tylko najlepsi stają na podium. A Zosia się do takich zalicza.

Wiem, że mogę liczyć na Wasz odzew, a przynajmniej na niektórych z Was. Zresztą to nie ja liczę, ale Zosia i jej mama. Chętnym na włączenie się w akcję podaję adres e-meilowy do mamy dziewczynki, pani Pauliny - pgadomska@fundacjasoni.pl. Po napisaniu wiadomości powinniście dostać adres, na który powinno się wysłać kartkę. Mam jeszcze jedną prośbę - czy możecie jakoś napisać o akcji na swoich blogach? Siła internetu jest ogromna, Wy możecie nie chcieć lub nie móc wysłać kartki z życzeniami, ktoś inny zaś odwrotnie - zrobi  to z przyjemnością.
Na koniec, żeby tak nie być gołosłownym, pokażę Wam moją kartkę, którą zrobiłam dla Zosi. Może i nie jest jakaś specjalnie super, ale mam nadzieję, że spodoba się jubilatce ;).

Podobno są linijki dla leworęcznych. Ja dalej "działam" na tych standardowych

A tak się prezentuje efekt końcowy :)

W sumie był to bardzo sympatyczny przerywnik nauki pomiędzy kolejnymi partiami materiału. Jak tak patrzę na kalendarz, to czeka mnie miesięczny maraton zaliczeń. Pociesza mnie to, że z każdym pozytywnym zdaniem przedmiotu będę miała tą świadomość, że jestem o ten jeden punkt do przodu. Zaś z każdym oblaniem(oby ich było jak najmniej, a najlepiej wcale) - jeden do tyłu. No, ale nie mówmy już o tym, bo się stanie bardzo monotonnie. Swoją drogą to cieszę się z tego postu. Nie wiem jaki będzie odzew, ale przynajmniej wiem, że zrobiłam coś w tym kierunku.