1418. Niedzielny spacer po ścisłym centrum mojego miasta

Wracając z wolontariatu w naszym miejskim Centrum Integracji Obywatelskiej(segregowanie i wydawanie ubrań uchodźcom z Ukrainy), postanowiłam wydłużyć sobie drogę i przejść się przez centrum miasta, w którym mieszkam. Pogoda ku temu sprzyjała, słońce połączone z ciepłym wiaterkiem wręcz zachęcały do tego. Jeszcze poprzedniego dnia naładowałam swoją skromną cyfrówkę, aby móc utrwalić wzbudzające zachwyt mojego serca obrazy.
Ulica 3-Maja to jedna z reprezentacyjnych ulic mojego miasta. Od dziecka lubiłam się nią przechadzać. A nie było to trudne, ponieważ przez 6 lat znajdowała się na trasie mojej wędrówki od domu do szkoły (i na odwrót). Jeszcze dwie dekady temu dominowały na niej kawiarenki i cukiernie(w ostatni dzień roku szkolnego szło się na lody świętować rozpoczęcie wakacji). Dzisiaj królują na niej banki i różne punkty usługowe. W maju, czerwcu i lipcu zachwyca pięknymi klombami ciągnącymi się wzdłuż deptaka.

Resursa Obywatelska ma ponad 100 lat. W XIX i na początku XX wieku toczyło się w niej życie towarzyskie. Dziś trochę zapomniana niszczeje, chociaż jeszcze 15 lat temu mieściło się w jej gmachu centrum stomatologiczne.

Bazylika z ciut innego ujęcia.

Jeden z reliktów ubiegłej epoki - Pałac Kultury Zagłębia w centrum miasta. To w jego murach odbywała się większość uroczystości liceum, do którego uczęszczałam. A na pierwszym planie wagonik z węglem, jeden z symboli tych okolic. Ten widok towarzyszył mi przez cały etap moich studiów w Krakowie, kiedy co rano czekałam na tamtejszym przystanku na busa do tego królewskiego miasta.

Zieleń jest zawsze pożądana w miastach z betonu. Daje ukojenie i wytchnienie. A w tle widnieje gmach Poczty Polskiej, wybudowany w dwudziestoleciu międzywojennym. To pod niego podlega moja dzielnica(w DG mamy 4 poczty). Na dachu budynku od jakiegoś czasu stoi bilbord z mottem zaczerpniętym z słynnej homilii Jana Pawła II.

Obok Pałacu Kultury Zagłębia, nazywanego w skrócie PKZetem, znajduje się pomnik Bohaterom Czerwonych Sztandarów. Postanowiłam go utrwalić, bo coraz częściej się mówi o usunięcia wszelkich przejawów komunizmu i sympatii wobec ZSRR, więc może już niedługo na zawsze zniknąć z krajobrazu D. G. (zresztą już zlikwidowano tabliczkę z informacjami na jego temat, co można zauważyć na zamieszczonym zdjęciu). Ciekawostką jest, że pomnik miał być usunięty już w 1990 roku. Jednak grupa dąbrowskiej młodzieży przez kilka dni zbierała się wokół monumentu, manifestując swój sprzeciw. Jako "patrona" buntu obrali sobie Jimi'ego Hendrixa. Pomnik zachował się po dzień dzisiejszy...

A Jimi Hendrix ławeczki tuż obok.

I na koniec zostawiłam sobie mój park noszący imię Józefa Hallera. Z dzieciństwa nie mam zbyt dużo zdjęć, ale kilka na parkowych uliczkach się znajdzie. Przyroda w parku zachwyca mnie w każdej porze roku. Nawet zimą, kiedy szron maluje na gałęziach różne wzory, a ptaki prześcigają się w stemplowaniu śniegu. Na razie jednak mamy wiosnę, porę roku, w której przyroda budzi się do życia...

Uciekał przed aparatem i uciekał, ale w końcu udało mi się go(tudzież ją - wiecie, że mój dziadek rozpoznawał płeć ptaków po upierzeniu? Ja tej sztuki nie umiem) sfotografować.

A ten ewidentnie czeka na jeszcze cieplejsze dni.

Dziękuję, że zechcieliście się ze mną przespacerować. Mnie ten spacer dobrze zrobił. I jakby nowe siły, także te umysłowe, we mnie wstąpiły. Trzymajcie się ciepło!