1414. I tylko przyroda nic sobie nie robi z sytuacji politycznej, powoli przebudzając się do życia

Poranne promienie słońca przedzierające się do pokoju przez firanki działają na mnie skuteczniej niż dźwięk budzika. Nie zawsze chce mi się wstać z wygodnego i ciepłego łóżka, zwłaszcza jeżeli do późnej nocy uzupełniało się notatki z zajęć, albo powtarzało materiał. A jednak perspektywa kolejnego dnia sprawia, że zrzucam z siebie obleczoną snami kołdrę i po krótkim doprowadzeniu się do porządku, ruszam w świat. Wiosna, która wczoraj na dobre(podobno) zawitała do naszego kraju, zachęca do działania. Nawet jeżeli poranki są chłodne(aczkolwiek rześkie), to z kolejnymi godzinami robi się coraz cieplej. Jedyne czego mi brakuje to pięknych ptasich treli. Może gdybym szła przez park, minęłabym większą liczbę bardziej różnorodnych ptasich przyjaciół... Tymczasem zadawalam się kilkunastoma gołębiami, które mijam po drodze.

Gdzieś strzela silnik samochodowy, w jednej chwili gołębie podrywają się w górę. I naraz moje myśli wędrują ku okupywanej Ukrainie. Tam przecież co chwilę słychać kanonadę wystrzałów. Co czują zwierzęta, malutkie dzieci, które jeszcze nic nie rozumieją? Czy tamtejsze gołębie też na każdy huk podrywają się w górę, czy może po czterech tygodniach już się przyzwyczaiły?

Staram się nie myśleć bez przerwy o wojnie. Czasami trzeba powiedzieć sobie "dosyć!", zwłaszcza kiedy po godzinach jeszcze biegnie się do punktu z uchodźcami(taki "awans" z magazynu z darami na coś bardziej dla mnie odpowiedniego zajęcia). To nie jest tak, że im nie współczuję, czy też nie jest mi ich żal. Jest. Ale pracując z nimi bezpośrednio nie można bez przerwy angażować się emocjonalnie, bo po prostu się zwariuje. Rozmawiałam o tym nawet dzisiaj z prowadzącym zajęcia nazywające się Warsztat umiejętności pomagania(nauki o rodzinie), który potwierdził moje stanowisko. Kazał mi po prostu odprężyć się jakoś po wyjściu z punktu, pospacerować, nacieszyć tytułem licencjata turystyki religijnej(i pomyśleć, że owy 23 luty przeszedł do historii jako ostatni dzień "względnego spokoju"...

Wracam więc z punktu recepcyjnego na nogach mijając po drodze miejskie klomby, na których posadzone są drobne krzewy. Niektóre z nich puściły już pąki.

Oczywiście jeszcze trochę potrwa, zanim pączki zamienią się w piękne, zielone liście, dające schronienie miejskiej ptaszarni w upalne letnie dni. Chociaż już teraz, jeżeli wytęży się swój słuch, usłyszy się trele ukrytych w nich świergoczących ptaków, Nawet czasami słychać tylko wydawane przez nich dźwięki, tak jakby ktoś podłożył tam jakiś głośnik.

Jak już wielokrotnie pisałam, przejazd autobusem jest dla mnie doskonałą okazją do nadrobienia czytelniczych zaległości. Dzięki temu nie dłuży mi się czas, niejednokrotnie powtarzam sobie wtenczas materiał z zajęć. Tym sposobem mam mniej do zrobienia w domu, wystarczy, że sobie przypomnę to, o czym wcześniej czytałam.

Również na moim podwórku przyroda nieśmiało budzi się do życia. Od jakiś dwóch tygodni z zachwytem oglądam pączki na krzewach bzu, porastającego skarpę między chodnikiem, a znajdującym się poniżej "ryneczkiem".

Na przełomie maja i czerwca ukrywające się w tych gałęziach ptaki niejednokrotnie towarzyszą mi swoim śpiewem w drodze. Dają mi one dużo radości, chociaż krzewu bzu są tak naprawdę dobrem wszystkich mieszkańców osiedla. Wydaje mi się jednak, że gdyby nie one i schowane pomiędzy ich gałęziami "skarby" moje życie było by uboższe i dużo smutniejsze.

Również krzewy forsycji powoli rozwijają swoje pąki, z których wyglądają żółciutkie jak kurczaczki kwiatuszki. Forsycja zawsze będzie mi się kojarzyła z budzeniem się przyrody do życia po zimowym śnie, a nade wszystko - ze świętami Wielkanocnymi. Jak jeszcze byłam dzieckiem, żółciutkie krzewy forsycji towarzyszyły mi przez całą drogę ze święconką, albo kiedy na drugi dzień pędziłam na 6:00 rano na rezurekcją(a kiedy schola śpiewała podczas tej Mszy, to jeszcze wcześniej). Dzisiaj większości tych krzewów już nie ma, uchowały się tylko nieliczne na skwerach pomiędzy blokami, zostały po nich jednak bardzo jasne wspomnienia w mojej pamięci.

Przyroda zawsze mnie zadziwiała. Tak sobie nawet myślę, że tam gdzieś na Ukrainie obok huków i błysków wystrzałów oraz ogólnej niepewności jutra, rosnące drzewa też puszczają i rozwijają pąki. Jakby na przekór wszelkiemu złu, które toczy się dookoła. Jakby jeszcze całą swoją chciała dać walczącym nadzieję i siłę do dalszej walki. Jakby chciała "powiedzieć", że wszystko jeszcze będzie dobrze...