1410. Okazja raz na 30 lat, jeżeli nie na całe życie

W tym roku mija 30 lat, odkąd papież Jan Paweł II bullą "Totus Tuus Poloniae Populus" ustanowił istnienie diecezji sosnowieckiej. Objęła ona swoim zasięgiem wiele(ale nie wszystkie) parafii znajdujących się dotąd w diecezjach krakowskiej, kieleckiej i częstochowskiej. Miasto, w którym mieszkam znajdowało się wcześniej na terenie tej ostatniej. A jeszcze wcześniej - w diecezji kieleckiej. Swoją drogą to musiało być ciekawe: biskup przyjeżdżał, najczęściej koleją, bo kto na początku XX wieku marzył o luksusowych samochodach i podróży nimi, na kilka dni, podczas nich musiał załatwić wszystkie sprawy, bo nie było wiadomo, kiedy znowu zawita w dane strony.
Wracając jednak do tematu, od którego odeszłam o 100 lat wstecz, 30-lecie swojego istnienia diecezja postanowiła uczcić peregrynacją krzyża. Nie jest to jednak taki zwyczajny krzyż(bo w sumie co to by była za "atrakcja"), a ten, który miał w rękach trzymać sam Jan Paweł II podczas swojej ostatniej Drogi Krzyżowej w Wielki Piątek, zaledwie osiem dni przed swoją śmiercią.

Jan Paweł II z Krzyżem, Wielki Piątek 2005 r.(źródło zdjęcia)

Zapewne wielu z nas jeszcze pamięta ten powyższy obraz, wielokrotnie przypominany za pośrednictwem różnych mediów - schorowany papież, który oglądał transmisją z tradycyjnej Drogi Krzyżowej w swojej kaplicy, przytulający krzyż podczas ostatniej jej Stacji. I ta przygnębiająca cisza, jakże wymowna w tamtej chwili.

Sama historia Krzyża jest równie poruszająca i zaczyna się w... Polsce. Janina Trafalska miała 29 lat, kiedy wypadła przez okno, uszkodziła sobie kręgosłup i została inwalidką. Podczas gdy kobieta przebywała na leczeniu, jej mąż Stanisław odbywał swoją drogę krzyżową w Bieszczadach, w ten sposób łącząc się z nią w bólu. Po zakończeniu terapii Janina zbuntowała się, miała żal do Boga, izolowała się też od ludzi. Nie pomagały jej żadne słowa otuchy - kobieta nie rozumiała, dlaczego ją to spotkało, a tym samym dlaczego wszystkie jej marzenia legły w gruzach. W 1996 roku Stanisław Trafalski wyrzeźbił dwa krzyże - jeden dla zamawiającego go księdza z Rzeszowa, a drugi dla żony. Jakiś czas później wójt miejscowej gminy wybrał się z delegacją do Watykanu. Poprosił Stanisława o to, aby wykonał coś dla Jana Pawła II. Janina postanowiła obdarować Papieża krzyżem, który niegdyś podarował jej mąż. W ten oto sposób trafił on do Rzymu. Z kolei Jan Paweł II podarował go swojemu sekretarzowi, księdzu Mieczysławowi Mokrzyckiemu. Kiedy 25 marca 2005 roku Papież w trakcie odmawiania 14 stacji poprosił o krzyż, sekretarz podał mu właśnie ten. Państwo Trafalscy od razu go rozpoznali. Było to dla nich wielkie przeżycie i wyróżnienie. Pani Janina czuła się nawet tego niegodna, wspominając swój bunt wobec cierpienia. W 2007 roku ksiądz Mokrzycki został biskupem Lwowskim. Opuszczając Watykan zabrał ze sobą papieski krzyż. Podarował go rodzicom, a oni przekazali tą relikwię proboszczowi z Kraczkowej, który umieścił ją w kościele. Następnie zainaugurowano peregrynację krzyża po innych parafiach ziemi przemyskiej, a także poza jej obrębem. Na ponad pół roku wypożyczono go mojej diecezji, aby mógł odwiedzić każdą parafię znajdującą się na jej terenie.

Przez ostatnie dwa dni(a właściwie to 23 godziny), gościł w mojej parafii. O jego przybyciu ksiądz proboszcz poinformował dopiero na ostatnich ogłoszeniach duszpasterskich, ale ja wiedziałam trochę wcześniej, ze stronki diecezjalnej. Nawet myślałyśmy z Panią Dyrygent nad scholową adoracją, tak jak w przypadku peregrynacji obrazu Jezusa Miłosiernego oraz relikwii bł. Jana Pawła II w 2012 roku oraz relikwiarza ze św. Janem Bosko w 2013 roku, ale proboszcz się nie zgodził... Zresztą jak na większość rzeczy i wydarzeń. Nie powiem, żeby mi się to podobało, bo jednak wspólne akcje jednoczyły wszystkie wspólnoty parafialne, ale mam też nadzieję, że następny gospodarz będzie bardziej przychylny naszym pomysłom. Mimo wszystko plan peregrynacji był dosyć ciekawy, a samo wydarzenie połączono z tegorocznymi rekolekcjami wielkopostnymi w naszej parafii. Na stolikach przy wyjściu z kościoła przez tydzień poprzedzający wydarzenie wyłożone były kartki z planem peregrynacji, który każdy z nas mógł sobie wziąć do domu.

Z powodu peregrynacji w piątek nie byłam w pracy(godziny wyrobiłam w poprzednich dniach - taki plus niepełnego etatu). Na pedagogice miałam zajęcia do 11:15, potem tylko musiałam jeszcze przenieść się na Wydział Teologiczny na zajęcia z retoryki i emisji głosu, które miałam do 13:00 i już byłam wolna. W godzinę dotarłam do domu i nawet zjadłam obiad. A potem na chwilę usiadłam do książki.
Wreszcie na zegarze wybiła godzina 15:30, kiedy to uznałam, że czas już powoli się zbierać. Założyłam buty, kurtkę i czapkę i poszłam pod świątynię, z którą związane jest całe moje życie duchowe. Na placu zebrał się już niemały tłumek wiernych, oczekujących na przybycie samochodu-kaplicy, który miał przywieźć relikwiarz z krzyżem z parafii w Gołaczewach. Planowo miało to nastąpić ok. godziny 16:00, jednak nastąpił półgodzinny poślizg. My jednak cierpliwie czekaliśmy, pomimo tego, że temperatura bardziej sprzyjała powrotowi do domu i wejściu z kubkiem ciepłej herbaty pod równie ciepły koc.
Nasza wytrwałość została wynagrodzona około 16:30, kiedy na horyzoncie pojawił się wspomniany samochód-kaplica. Po chwili manewrowania wjechał na teren przed świątynią. Z pomocą panów z Honorowej Straży Ołtarza z wnętrza został wyciągnięty relikwiarz z krzyżem i na chwilę ustawiony na chodniku.

Niech Was nie zmylą te piękne płomienie słońca - tego dnia było wyjątkowo zimno z powodu wiatru

Po przywitaniu relikwiarza według wcześniej przygotowanego schematu(diecezja przygotowała nawet na tą okazję specjalną księgę celebracyjną), po czym w uroczystej procesji wprowadzono go do środka kościoła.

Przed samym wprowadzeniem był obrzęd okadzenia relikwii

Tuż po wprowadzeniu Wielkopiątkowego Krzyża Papieskiego do kościoła i ustawiony przy ołtarzu. Obok znajdował się nasz parafialny egzemplarz relikwii Jana Pawła II. Całość była oświetlona przez ogromny reflektor, co dawało niesamowity efekt w momencie, kiedy w kościele było zgaszone światło.

Szczerze powiedziawszy to myślałam, że ten krzyż będzie większy. Np. taki jak ten, który peregrynował przed Światowymi Dniami Młodzieży w Krakowie. Co prawda nie nawiedził on naszej parafii, a sąsiednią(więcej o tym wydarzeniu znajduje się >>TUTAJ<<), ale i tak zrobił na mnie niemałe wrażenie. Wszak sama świadomość, że dotykał go Jan Paweł II robiła swoje.

Po wprowadzeniu krzyża i zapełnieniu się kościoła wiernymi, rozpoczęła się trochę opóźniona Droga Krzyżowa dla dzieci. Ogólnie miałam dylemat, czy zostać po przywitaniu Krzyża na wcześniejszym nabożeństwie i od razu na wieczornej Mszy świętej, czy może wrócić do domu, potem pójść na Mszę świętą i zostać na następującej po niej Drodze Krzyżowej dla młodzieży. Po przeanalizowaniu wszelkiego za i przeciw wybrałam jednak pierwszą opcję. Dziecięca Droga Krzyżowa przygotowana była przez katechetki ze szkoły podstawowej znajdującej się na terenie parafii. Zaangażowane w nią były zarówno dzieci, jak i ich rodzice. Bardzo mi się podobał w niej zabieg stawiania pod krzyżem zapalonych świec po każdej ze Stacji. Minusem natomiast okazał się proboszcz próbujący zgrać się ze śpiewem z grającym na gitarze "Prawdę jedyną" organistą.

Wydawać by się mogło, że z powodu opóźnienia nabożeństwo skończy się tuż przed Mszą świętą rekolekcyjną. Tymczasem pomiędzy jednym, a drugim była aż ponad półgodzinna przerwa. Co prawda przeznaczona ona była na adorację, ale i tak byłam nią zaskoczona. Trochę się pomodliłam, ale głównie czas minął mi na czekaniu. 

O godzinie 18:00 rozpoczęła się wieczorna Msza święta połączona z rekolekcjami. Tutaj mam mieszane uczucia, bo rekolekcjonista całkiem sympatyczny i w ogóle, ale jednak czuję pewien niedosyt. Bo na zaproszeniu napisano, że nauka rekolekcyjna będzie o Krzyżu i św. Janie Pawle II, tymczasem w kazaniu zabrakło tego drugiego członu. Co nie oznacza, że samo kazanie mi się nie podobało. Szczególnie przemówił do mnie fragment o pokorze Jezusa podczas obmywania uczniom stóp w czasie Ostatniej Wieczerzy. W ten sposób, pomimo swojej Boskiej Osoby, zniżył się do godności zwykłych ludzi. 

Msza święta zakończyła się krótko po 19:00. Tak jak pisałam, po niej przewidziana była Droga Krzyżowa dla młodzieży, ponieważ jednak byłam na wcześniejszej, nie zostałam już na niej. Na wieczór zaplanowany był jeszcze Apel Jasnogórski, ale naprawdę nie miałam już siły na niego iść.

Dzisiaj poszłam do kościoła na Mszę świętą o godzinie 10:00. Wchodząc do środka spodziewałam się większej ilości osób, jednak nie było ich tak dużo. Zasiadłam w wolnej ławce i spokojnie czekałam na jej rozpoczęcie, od czasu do czasu pozdrawiając znajomych lekkim skinięciem głowy. Msza zaczęła się punktualnie. Byłam ciekawa co tym razem usłyszę podczas kazania, tymczasem ksiądz Mariusz przestrzegał nas wszystkich przed grzechem lenistwa, podkreślając, czym ono się różni od zwyczajnego odpoczynku. Kolejne minuty upływały pod znakiem skupienia, modlitwy, a także dźwięków wydobywających się spod palców pani organistki. 

Po Mszy podeszłam na chwilę pod relikwiarz, nie tylko po to, aby bezpośrednio przed nim się pomodlić, ale i przyjrzeć mu się z bliska. Przed krzyżem wystawiony był koszyczek, a w nim znajdowały się obrazki z modlitwą odnośnie krzyża. Wzięłam sobie jeden - właśnie na pamiątkę.

Potem przyszłam jeszcze do kościoła na godzinę 14:00. Zgodnie z planem odbywał się wtedy różaniec. Znowu trochę odstąpiliśmy od reguły. W sobotę zazwyczaj odmawia się tajemnice radosne różańca świętego. Jednak z uwagi na to, że gościliśmy u siebie dosyć wyjątkowy Krzyż, odmawiane były tajemnice bolesne. Ponieważ planowałam zostać od razu na pożegnanie relikwiarza, a co za tym idzie wziąć też udział w Nabożeństwie Uwielbienia Krzyża, trochę się spóźniłam na ten różaniec(przyszłam w połowie pierwszej tajemnicy). Wszystko dlatego, że szukałam krzyża, który wzięłabym na nie. Oczywiście mogłam ściągnąć ten ze ściany, jednak różnie mogło się to skończyć - zarówno dla niego, jak i dla mnie. Wiedziałam jednak, że mam jeszcze jeden schowany w szafce, musiałam go tylko znaleźć. 

Po różańcu było jeszcze trochę czasu do wspomnianego Nabożeństwa. Tak jak pisałam nie wracałam już do domu, a po prostu przeczekałam go w kościele, który i tak był otwarty z powodu adoracji. Ten czas upłynął wyjątkowo szybko, nawet bym powiedziała, że za szybko. W ten krzyż mogłabym się wpatrywać bez końca.

O godzinie 15:00 ponownie otworzyły się drzwi do zachrystii, z których wyszedł ksiądz proboszcz z ministrantami i księżmi wikariuszami. Po raz ostatni już uklękli przy ołtarzu przed relikwiarzem z Krzyżem i wraz z ludem rozpoczęli odmawiać Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Tuż po niej wzięliśmy nasze domowe krzyże do rąk i ponownie odnowiliśmy przyrzeczenia chrzcielne, które przed laty złożyli w naszym imieniu nasi rodzice i rodzice chrzestni. Zawierzono także naszą parafię Bożemu Miłosierdziu.

Aż w końcu nadszedł moment, w którym relikwiarz z Krzyżem musiał opuścić mury naszej parafii. Ponownie panowie z Honorowej Straży Ołtarza włożyli kije w odpowiednie miejsca i wzięli drewnianą konstrukcję na ramiona. Przy akompaniamencie pieśni "Nie zdejmę krzyża z mojej ściany" odprowadzono ją do samochodu-kaplicy, którym przyjechał. Jego kolejna stacja w wędrówce to jedna z parafii w Jaworznie. Mam nadzieję, że tam też został przyjęty z entuzjazmem.

Pozdrawiam Was serdecznie