1457. Obóz sportowy Hucisko 2022, cz. 1

Tegoroczni uczestnicy obozu sportowego

W zasadzie w tym roku nie za bardzo chciałam jechać na obóz sportowy organizowany przez klub, w którym trenuję lekkoatletykę. Szczegóły zachowam jednak dla siebie. Ale kiedy zadzwonił do mnie sam Prezes stowarzyszenia i zaczął mnie namawiać, uległam. W zasadzie jedyne co traciłam to dni w pracy, a zaległe godziny mogłam odrobić w pozostałe dni sierpnia, zostając w niej dłużej. Co prawda chciałam zostawić to sobie na później, czyli na dwuipółdniową pieszą pielgrzymkę do Częstochowy, ale po dokładniejszych wyliczeniach uznałam, że dam radę odrobić i jedne i drugie godziny. Poza tym była to doskonała okazja do wypróbowania nowych butów do biegania w terenie(o których pisałam >>TUTAJ<<) oraz w ogóle do podreperowania mizernej formy.

Tegoroczny obóz wypadał od 27 lipca do 5 sierpnia. Dobrze, że nie trwał dzień dłużej, bo w sobotę 6 sierpnia w Chorzowie odbywał się Memoriał Kamili Skolimowskiej. Ponownie dostałam się na niego na wolontariat, więc albo musiałabym ten dzień wcześniej się zbierać i wracać pociągiem, albo zrezygnować z wolontariatu. A tym sposobem i wilk był syty i owca cała. Dodatkowym plusem było to, że na miejsce miał nas zawieść i przywieść z powrotem nasz trener, co oznaczało że nie musiałyśmy z Młodszą jechać na zbiórkę do Kato i jechać z resztą busem. Co prawda Młodszej nie było to w smak, bo głupawka chwytała ją już w busie, mnie jednak takie rozwiązanie jak najbardziej odpowiadało. Co nie oznacza, że zmieniłam nastawienie do samego trenera. Sam obóz postanowiłam opisać według dni - myślę, że taka forma pamiętnikarska będzie najlepsza. Mam nadzieję, że i Wam przypadnie do gustu.

Dzień 1 - środa (27 lipiec 2022) - stojąca w przedpokoju spakowana walizka jednoznacznie sugerowała, że moment wyjazdu na obóz zbliża się wielkimi krokami. Jeszcze tylko dopakowanie podręcznego plecaka(sądzicie, że 4 książki na 9 dni to wielka przesada?) i mogłam niecierpliwie czekać na 12. Bo na tą godzinę byliśmy umówieni z Trenerem pod Szkołą Sportową. Po upchnięciu bagaży i usadowieniu się na siedzeniach ruszyliśmy w godzinną podróż do Huciska. Po drodze obstawialiśmy, czy my będziemy pierwsi, czy też bus. Na miejscu okazało się, że bus był szybszy. Po wyjściu z samochodu przywitaliśmy się ze starymi znajomymi i niecierpliwie czekaliśmy, aż przygotują dla nas pokoje. Trochę to trwało, jednak w pewnym momencie zaproszono nas na pierwszy obozowy posiłek, czyli obiad. W jadalni zasiedliśmy do stołów, a co sprawniejsi nalewali nam zupę do misek. Potem trzeba było samemu iść po talerz i po drugie danie. Po obiedzie jeszcze chwilę czekaliśmy, aż w końcu pozwolono nam zająć wyznaczone pokoje. Ja dzieliłam go tradycyjnie z Młodszą. W pokoju zostawiliśmy nasze rzeczy i poszliśmy nad usytuowany przy hotelu basen, gdzie na zabawach oraz grach spędziliśmy czas do kolacji.

Obóz bez partyjki UNO to nie obóz!

Po kolacji i chwili odpoczynku ponownie poszliśmy na jadalnię, gdzie najpierw zrobiliśmy wizytówki na drzwi pokoi, w których mieszkaliśmy, a następnie podzielono nas na mniejsze zespoły i musieliśmy wymyśleć, jak na bezludnej wyspie można wykorzystać długopisy, gumkę do majtek, guziki, żarówkę i jeszcze jedną rzecz, której niestety nie zapamiętałam. Świetne ćwiczenie na kreatywność, a i pomysły poszczególnych grup były bardzo oryginalne.

Grzecznie czekamy na zadanie

Dzień 2 - czwartek (28 lipiec 2022) - każdy dzień obozu rozpoczyna się od tzw. rozgrzewki. Większość uczestników obozu ma zbiorową rozgrzewkę o 7:45. Ja jednak umówiłam się z Prezesem i Panią Kierownik, że będę sobie sama ją robiła, biegając od ok. 6:00 do ok. 7:30 po okolicy. W ten sposób mój dzień rozpoczął się od zwiedzania okolicznych lasów i przypatrywaniu się zniszczeniom, jakie zaszły podczas zeszłorocznej burzy.

Takie połamane drzewa to teraz nierzadki widok w tamtych stronach

Czwartek był pierwszym dniem, na który przewidziano dwa treningi - poranny i popołudniowy. Na porannym poprawiałam swoją technikę pchania kulą, natomiast na popołudniowym poszłam sobie pobiegać po lesie. Przy okazji udało mi się zgubić... Ale spokojnie, Lolek sobie wydedukował, że jak pójdzie prosto, to dojdzie do torów kolejowych, a idąc wzdłuż nich dotrze do drogi prowadzącej do hotelu. Tak też zrobiłam, dzięki czemu z małym spóźnieniem, ale wróciłam do ośrodka. Po kolacji w kilka osób poszliśmy na kort tenisowy. Już raz próbowałam tej gry - na obozie z AWFu, teraz próbowałam ponownie. Miernie mi to szło, w końcu koordynacja oko-ręka jest u mnie zaburzona, ale zabawę miałam przednią.

Zaś po powrocie do ośrodka cała społeczność obozowa została pochłonięta przez zaangażowanie w grę w kalambury.

Dzień 3 - piątek (29 lipiec 2022) - piątek ponownie rozpoczęłam od biegania po okolicznych lasach. Tym razem byłam nieco ostrożniejsza i starałam się nie zgubić po drodze. W godzinach przedpołudniowych pojechaliśmy na trening na siłownię do Zawiercia. Chciało mi się śmiać, ponieważ nie mogliśmy znaleźć budynku, w którym owa siłownia się znajdowała. Trener trochę się zirytował, że nie wiemy gdzie ona jest, no ale przecież sam też mógł się zorientować, w którym miejscu jest ona usytuowana. Dobrze, wdech-wydech, wdech-wydech, byle się nie denerwować. W drodze powrotnej wstąpiliśmy do sklepu uzupełnić zapas wody i nie tylko. Po obiedzie mieliśmy chwilę przerwy, po której pojechaliśmy na halę sportową w Koczycach na mecz towarzyski Polska-Anglia w goalball. Zawodnicy tej sekcji naszego klubu byli z nami na obozie, a na weekend dołączyła do nich Kadra Narodowa Polski oraz Kadra Narodowa Anglii. Emocje były przednie, uwierzcie mi - widok osób niepełnosprawnych i słabowidzących grających w dźwiękową piłkę robi wrażenie. Szkoda, że nie puszczają takich meczy w telewizji, bo "niewidowiskowe". A mnie się wydaje, że mogą być one bardziej widowiskowe od niejednego meczu piłki nożnej.

Kibice :)

Po powrocie zamiast kolacji mieliśmy ognisko. A że było ono dosyć późno, to po nim nie mieliśmy już zajęć wieczornych i mogliśmy iść do pokoi na nocny spoczynek.

Dzień 4 - sobota(30 lipiec 2022) - kolejny dzień z dwoma treningami(przed i popołudniowym). Jednak tego dnia pogoda zagrała nam na nosie i zamiast słonecznego dnia mieliśmy deszcz. W takich warunkach zrobiłam poranne rozbieganie oraz przedpołudniowy trening. Trener sobie ubzdurał trening obwodowy. Wiecie co mnie jeszcze w nim denerwuje? To, że nie robi ze mną żadnych treningów typowo biegowych. Ja rozumiem, że jest trenerem personalnym, ja rozumiem, że motoryka też jest ważna, ale litości, żeby przez cały rok nie zmierzyć mi ani razu czasu na 100 m? Żeby nie przetrenować ze mną startu? Żeby nie kazać mi kilkanaście razy przebiec danego dystansu? I on jest zdziwiony, że chcę zmienić sekcję (rozmowy z nim nic nie dają). Przecież gdybym się nie umówiła z Prezesem na poranne bieganie, to nie biegałabym w ogóle. Z popołudniowym mnie i Młodej nieco się upiekło - powiedziałyśmy Trenerowi, że zamiast siłowni pójdziemy pobiegać po lesie. W ostateczności jednak umówiliśmy się z pozostałą w ośrodku wychowawczynią, że nigdzie nie pójdziemy, bo pada. Oczywiście, wszystko zostało utrzymane w tajemnicy. I tak zamiast biegania poznawałam tajniki pewnej układanki logicznej pożyczonej od owej wychowawczyni. Wspaniała zabawa, naprawdę czasami trzeba było się nieraz namęczyć, aby ułożyć dany wzór. Trochę mi to przypominało geometryczny tangram. Pamiętam, jak w czwartej klasie układałam tą łamigłówkę, pamiętam nawet książeczkę ze wzorami należącą do matematyczki. Oczywiście nie obyło się bez gry w UNO. Po kolacji natomiast zgromadziliśmy się na świetlicy, gdzie graliśmy w "Palce w pralce", a następnie w różne inne gry towarzyskie.

"Palce w pralce"

"Palce w pralce"

Dzień 5 - niedziela (31 lipiec 2022) - niedziela to jedyny dzień na obozie, w którym nie ma porannego rozruchu. Co nie oznacza, że mogliśmy bezkarnie spać tak długo, jak nam się podobało. Nie wiedzieć dlaczego, ale tego dnia śniadanie było już o godzinie 7:45. Po śniadaniu każda grupa pojechała na swój trening. My poszliśmy z Trenerem biegać po okolicznych lasach. Ja zrobiłam tylko jedną rundkę, Młodsza z Trenerem pobiegli dalej. Skończyło to się tak, że i oni się zgubili, robiąc jakieś 20 km. Brawo oni(a ze mnie się śmiali). Gdy oni szukali drogi powrotnej, ja zatapiałam się w lekturze trzeciej już książki. Tym razem naukowej, więc czytanie zajęło mi trochę więcej czasu. Po obiedzie nie było treningów, za to poszliśmy na wycieczkę do pobliskiej Jaskini Głębokiej. Tam podzielono nas na dwie grupy i kiedy młodsi zwiedzali jej wnętrze, my oglądaliśmy film edukacyjny o Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Może i był ciekawy, ale niekoniecznie dla kogoś, kto na maturze zdawał rozszerzoną geografię i 7,5/8 wiadomości już zna. Po godzinie nastąpiła zmiana i teraz nasza grupa poszła zwiedzać jaskinię. Coś mnie podkusiło i wzięłam buty do biegania po górach. Ale dzięki temu nie ślizgałam się po tamtejszej nawierzchni. Długość jaskini przeznaczona do zwiedzania to ok. 200 m. Warto w niej zwrócić uwagę na rzeźbę wnętrza, a także na znajdujące się w środku eksponaty.

Wieczór ponownie minął nam na grach towarzyskich. Tym razem królowała gra "Emocje".

Nasza drużyna