1460. Do czego zmierza świat? Lektura książki Maji Linde - "Ostatni"

Dawno nie było żadnej recenzji książki, można by pomyśleć, że z mola książkowego zmieniłam się w kogoś, kto żywi prawdziwą awersję do czytania. Nic bardziej mylnego - czytam w dalszym ciągu, chociaż sporą część moich aktualnych lektur stanowią pozycje z pracy licencjackiej. Ale nie tylko na nich się skupiam. Jedną z ostatnich przeczytanych przeze mnie książek jest trzecia część "Kwartetu klimatycznego" autorstwa Mai Lunde. Dwie poprzednie książki przeczytałam już w 2019 roku, zrobiły na mnie niesamowite wrażenie, a przede wszystkim zmusiły do refleksji nad tym, w jakim kierunku zmierza człowiek i zmiany klimatu, których się dopuścił. I muszę przyznać, że wizja ta nieco mnie przeraziła. A z drugiej strony z niecierpliwością czekam na kolejne części tego cyklu zastanawiając się, jaki scenariusz tym razem wymyśli pisarka.

Tytuł: "Ostatni"
Autor: Maja Linde
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Kraków 2021
Ilość stron: 620

Maja Linde, norweska pisarka, lubi zaskakiwać. Jej książki z jednej strony napełniają czytelników grozą przed zagładą, a z drugiej niosą ze sobą nadzieję, że nie wszystko jest stracone, że można jeszcze zatrzymać zegar bezlitośnie odmierzający czas do tego, co z pozoru nieuniknione. Po problematyce związanej z wyginięciem pszczół oraz brakiem wody przyszła pora na napisanie książki, której akcja skupia się wokół gatunku wyginających koni Przewalskiego. W końcu ostaje się jedna para... Czy to wystarczy?
Cała akcja toczy się z trzech perspektyw w różnych czasach, które się ze sobą przeplatają. Michaił, rosyjski zoolog żyje w końcu XIX wieku. Kiedy dociera do niego wiadomość o odnalezieniu w Mongolii dziko żyjących legendarnych koni Przewalskiego, postanawia zorganizować ekspedycje, aby je złapać i udomowić. Pomaga mu w tym niejaki Wollf. Po wielu próbach udaje im się złapać kilka źrebiąt. Obydwoje są zdecydowani na umieszczenie ich w ogrodach zoologicznych, na widok publiczny. Ponad sto lat później lekarka weterynarii Karen przybywa do Mongolii z odwrotną misją - chce przywrócić koniom wolność. Towarzyszy jej zmagający się z różnymi problemami syn, Mathias. Nie wiadomo co sprawi jej większą trudność: wypuszczenie koni na step, aby na nim żyły i się rozmnażały, czy też pomoc własnemu dziecku. I w końcu trzecia płaszczyzna akcji, dziejąca się w 2064 roku: Eva wraz z córką Isą mieszkają w upadłej farmie gdzieś na terenie Finlandii. Po katastrofie ekologicznej większość ludzi wyruszyła w podróż donikąd. One jednak zostały, a wraz z nimi hodowane zwierzęta, w tym ostatnia na świecie para koni Przewalskiego. Jest im ciężko, ale walczą o przetrwanie swoje i zwierząt. Wiedzą, że powinny opuścić to miejsce, jednak nie są w stanie. Pewnego dnia w ich domu zjawia się nieznajoma imieniem Louise. W jaki sposób wpłynie na ich życie?
Po raz kolejny czytałam powieść Linde z zapartym tchem oraz z zainteresowaniem. Gdzieś czytałam, że to najbardziej apokaliptyczna z dotychczasowych części cyklu, jednak bardziej mną wstrząsnął "Błękit", z którym zresztą "Ostatni" został połączony w zaskakujący sposób. Niemniej przeraża mnie wizja katastrofy klimatycznej, która może przez nas nastąpić. A jednocześnie pojawia się pytanie: jak sobie współczesny człowiek poradzi bez pszczół, prądu, wody? Czy można coś zrobić, aby powstrzymać wyginięcie zwierząt? Co zrobić, aby urodzone w takich warunkach dzieci nie musiały migrować wraz z rodzicami. Warto o tym pomyśleć już dzisiaj...