1461. Czerwonym i żółtym szlakiem na najwyższy szczyt Bielska-Białej, Klimczok

W ubiegły weekend miałam przyjemność pomagać w Bielsku - Białej podczas odbywającej się po raz 5 letniej edycji "Biegu Zbója". Pobyt w miejscowości postanowiłam połączyć ze zdobyciem jej najwyższego szczytu - Klimczoka(1 117 m n. p. m.). Na wejście na Klimczok miałam ochotę od początku roku, tj. od chwili kiedy Baca napisał mi o wyzwaniu jednego z tamtejszych klubów sportowych, polegającym na codziennym zdobyciu szczytu. Korciło, i to bardzo, jednak zdrowy rozsądek połączony ze swoistym strachem, wziął górę.
Co innego zdobywanie góry zimą(w dodatku bez odpowiedniego sprzętu), a co innego innymi porami roku, kiedy nie ma już śniegu. Dlatego nic nie stało na przeszkodzie, abym zaległości ze stycznia nadrobiła kilka miesięcy później. Specjalnie na tą okazję przyjechałam do Bielska dzień wcześniej niż powinnam poświęcając na wędrówkę cały piątek. Wiem, że niektórzy dochodzą tam w niecałe 3 godziny, zakładam jednak, że są to zaprawieni w boju górołazy. Gdzie tam mi do nich...
Swoją przygodę ze wspinaczką zaczęłam od dojechania komunikacją miejską na przystanek autobusowy, który nazywa się "Karbowa. Hala Sportowa". Już w drodze widziałam jedną z kolejek linowych prowadzących na pierwszy z mijanych przeze mnie szczytów - Dębowiec. Tuż przed nią błysnęło mi coś ala mapa. Domyśliłam się, że mogą tam być zaznaczone szlaki prowadzące na poszczególne szczyty. Co prawda musiałam się wrócić od przystanku, ale dzięki temu mogłam przeanalizować różne warianty trasy - zgodnie z moimi przypuszczeniami była to mapa turystyczna.

Wybrałam szlak czerwony. Właściwie nie wiem dlaczego, ale po przejściu całej trasy wiem, że to był idealny wybór jak na pierwszy raz. Najtrudniejszym elementem było tak naprawdę wejście na ten szlak. Po przestudiowaniu całej mapy(a konkretniej interesującego mnie odcinka) uznałam, że najlepiej będzie wrócić się do drogi prowadzącej do toru saneczkowego i tam szukać punktu zaczepienia. To był strzał w dziesiątkę - po minięciu osiedla domków jednorodzinnych oraz parkingu dla samochodów trafiłam na rozgałęzienie szlaku czerwonego i niebieskiego.

To tylko fragment samochodów, które tamtego dnia stały przed wejściem na szlak

Tak jak napisałam, obrałam sobie szlak czerwony, toteż skręciłam w lewo. Zastanawia mnie w tych znakach, dlaczego napisali, że prowadzą na kolejkę na Szyndzielnię, skoro prowadzą na kolejkę u szczytu Dębowca? No, chyba, że kolejka z Dębowca jest jakoś połączona z kolejką na Szyndzielnię... Może kiedyś rozwiążę tą zagadkę. Na razie pokonywałam kolejne metry prowadzące w górę, wsłuchując się w dochodzące zewsząd ptasie trele. Sami śpiewacy byli poukrywani gdzieś w gęstwinie drzew, bez problemów wypatrzyłam jednak budki, w których zapewne pomieszkują niektórzy z nich. Jednocześnie ze zdziwieniem odkryłam ilu mijających mnie ludzi miało słuchawki w uszach. Ech, nie wiedzą co tracą.
Po drodze mijała mnie spora ilość turystów. Nic w tym dziwnego - podejrzewam że większość z nich była na dłuższym lub jednodniowym urlopie. Wszak w poniedziałek przypadał dzień ustawowo wolny od pracy, biorąc jednodniowy urlop w pracy, miało się więc 4 dni do wykorzystania. Ale przecież wśród górołazów było też sporo osób w wieku emerytalnym(co nie oznacza, że są oni już na emeryturze), dzieci i młodzieży w większych grupach. Pogoda też zachęcała do zdobycia szczytu - nie padało, ale też nie było przerażająco gorąco. Było ciepło, a i droga skąpana była w cieniu rzucanym przez rosnące dookoła drzewa. Ich gęste listowie nie dawało tak łatwo przedrzeć się przez nie promieniom słonecznym.

Po kilkudziesięciu minutach(niestety, nie miałam ze sobą zegarka na rękę, a komórkę miałam schowaną w kieszeni spodni - zdjęcia robiłam kompaktówką) dotarłam do pierwszego punktu, jakim był niewielki szczyt Dębowiec (525 m. n. p. m.). Pierwsze co rzuciło mi się w oczy to urokliwa kapliczka stojąca na lewo od wejścia na polankę. Opiekują się nią miejscowi księża Pallotyni. Kaplica jest pod wezwaniem (o ile dobrze zrozumiałam) Matki Boskiej Fatimskiej i Świętych Dzieci Fatimskich. W niedzielę w okresie od maja do października o godzinie 16:00 odbywają się w niej Msze święte. Przy kaplicy znajdują się figurki naturalnej wielkości, które przedstawiają scenę ukazania się Matki Boskiej ubogim pastuszkom - Łucji, Franciszkowi oraz Hiacyncie. Tego dnia kaplica była zamknięta, udało mi się jednak sfotografować jej wnętrze przez szklane drzwi, przez które wchodzi się do jej wnętrza.

"Na liściach dębowych stanęła Pani, a dzieci na klęczkach modlą się do niej"

Za kaplicą znajduje się dość sporych rozmiarów tor saneczkowy, który działa cały rok. Po chwili skierowałam swoje kroki ku stokowi, po którym zimą prawdopodobnie szusują narciarze. Na szczęście teraz można było bezpiecznie usiąść. Tak też zrobiłam. Co prawda trochę wyżej było usytuowane schronisko z miejscami do siedzenia, jednak wybrałam łono natury. Na wprost rozciągał się wspaniały widok na panoramę znajdującego się w oddali Bielska.

Tor saneczkowy

Wyciąg krzesełkowy

Panorama miasta

Mistrz robienia sobie selfie :)

Po krótkim odpoczynku połączonego z nawodnieniem organizmu ruszyłam w dalszą drogę. Przy wejściu na dalszą część szlaku minęłam ciekawy głaz poświęcony ks. Józefowi Schimko. Zmarł on nagle podczas wędrówki na Dębowiec, 9 czerwca 1858 roku. Mijany kamień upamiętniający jego postać został tam ustawiony już w 1864 roku.

Kamień upamiętniający postać ewangelickiego pastora, ks. Józefa Schimko

Po jakiś 200 metrach przejścia lasem trafiłam na rozstaje dróg. Tam również znajdowała się tabliczka informująca, że w tym miejscu jest szczyt Dębowiec oraz zawierająca informację na temat tego, dokąd prowadzą przecinające się tam szlaki. Wynikało z nich, że czekał mnie przynajmniej dwugodzinny marsz na Szyndzielnię, która znajdowała się po drodze na Klimczok. Piszę "przynajmniej", bo czterokończynowe porażenie mózgowe skutecznie utrudnia mi poruszanie się przeciętnym tempem. No, może gdybym częściej wychodziła w góry, to chodziłabym po nich szybciej, ja jednak cieszę się, że w ogóle jest mi dane pokonać ten szlak na własnych nogach.

Na rozstaju zobaczyłam też pierwsze taśmy znakujące trasę "Biegu Zbója". Aż 3 z 5 biegów wchodzących w jego skład (bieg na 25 km, maraton[42 km] oraz ultramaraton[60 km]) prowadziło właśnie przez Klimczok. Serce zaczęło mi szybciej bić - zdaję sobie sprawę z tego, że choćbym nie wiem jak chciała to nigdy nie przebiegnę takiego odcinku ze względu na ograniczenia mojego ciała. A jednak przez te znaczniki chociaż w niewielkim stopniu mogłam poczuć emocje związane z pokonywaniem kolejnych metrów trasy biegu. Kawałki taśmy zwisały co pewien czas. Przy każdym z nich była informacja w jakim celu zostały umieszczone, prośba o nieusuwanie ich oraz zapewnienie, że zostaną uprzątnięte po biegu. W większości przypadków to one informują zawodników, czy dobrze biegną, dlatego mam do Was prośbę - jeżeli kiedykolwiek zobaczycie je na trasie to nie zrywajcie i nie usuwajcie ich. Być może w Waszym przekonaniu zrobicie coś dobrego, ale tak naprawdę tylko zdezorientujecie biegaczy, a to znów może doprowadzić do zboczenia z trasy i po prostu zgubienia się.

Chociaż nachylenie podłoża było niewielkie, przesuwające się pomiędzy drzewami widoki świadczyły, że mimowolnie wznoszę się ku górze. Odwracając od czasu do czasu wzrok od kamienistej ścieżki można było podziwiać takie oto widoki:

Po drodze natchnęłam się na ścięte drzewa, które z powodzeniem posłużyły mi za statyw do aparatu. Tym sposobem udało mi się utrwalić na trasie marszu ku górze. Wszystko w myśl zasady, że w życiu trzeba sobie jakoś radzić... I chociaż samo zdjęcie wyszło niezbyt ostre, to jednak jest to jakaś pamiątka ze szlaku.

Tymczasem zupełnie niepozornie pokonywałam kolejne metry. Szło mi się dosyć dobrze, pomału, ale do przodu. W dalszym ciągu towarzyszyły mi oznaczenia trasy biegu. Aż w końcu trafiłam na rozgałęzienie, od którego ostro w górę odbijał szlak niebieski. To nim biegła dalsza trasa biegów górskich. Niby mogłam nim iść, uznałam jednak, że jak na pierwszy raz może być on dla mnie zbyt forsujący. Zresztą to nie oto chodzi, aby wejść na szczyt , "umierać" na nim i nie mieć siły zejść, ale aby tak rozłożyć swoje siły, by móc na niego zarówno wejść, jak i z niego zejść.

Po przemaszerowaniu dość długiego odcinka prostej drogi pojawił się ostry zakręt w prawo. Jednak kiedy mijając uniosło się w górę swoją głowę, można było zobaczyć wagoniki kolejki dowożącej na Szyndzielnię. Dla mnie był to taki znak, że już bliżej niż dalej, co zadziałało na mnie jakoś tak mobilizacyjnie.

Uchwycenie tej kolejki przy autowyzwalaczu okazało się niełatwym zadaniem, ale w końcu się udało

Przede mną pozostało jakieś 45 minut marszu. Kika skrętów, jednak w większości była to prosta droga. Zmęczenie powoli dawało o sobie znać. Przystanęłam na chwilę i napiłam się łyk wody. Pomogło. W pewnym momencie zobaczyłam rozstaj szlaków - czerwony prowadził dalej na Szyndzielnię, żółty sprowadzał turystów do Cygańskiego lasu. Z tabliczek wynikało, że zostało mi 30 minut drogi. Mam jednak nieodparte wrażenie, że pokonałam ten dystans ciut szybciej.

Wkrótce drzewa zaczęły się przerzedzać, a moim oczom ukazał się kolejny stok, który zimą służy amatorom białego szaleństwa wraz z wyciągiem narciarskim, który wwozi ich do góry. Za mną znajdował się budynek kolejki linowej działający cały rok. Szyndzielnia? Tak, to Szyndzielnia. Trzeba było zdać się na jeszcze jeden wysiłek i dojść do najstarszego schroniska w naszych górach. A stamtąd już zachwycać się nieziemskimi widokami.

Tutaj łączą się szlaki żółty, czerwony i zielony, które prowadza do schroniska na Szyndzielnię

Na Szyndzielni byłam już raz podczas obozu w Międzybrodziu Bialskim. Niewiele z tego pamiętam ponadto, że zostałam ofuczana przez jedną z wychowawczyń, kiedy odkryłam, że w kolejce zatkały mi się uszy... Nie pamiętam co mi wtedy powiedziała, pamiętam, że od tej odzywki jeszcze bardziej się jej bałam. Teraz mogłam sobie usiąść na jednej z ławek i we własnym wnętrzu zachwycać się otaczającym mnie pięknem świata. Uszy mi się zatkały po drodze, ale już wiedziałam co trzeba zrobić, aby wyrównać powstałą wraz ze wzrostem wysokości różnicę ciśnień.

Jednak to nie Szyndzielnia była moim punktem docelowym, a Klimczok. Dlatego po krótkim odpoczynku zarzuciłam swój plecak na plecy i ruszyłam z dalszą drogę. Zaskoczeniem było dla mnie to, że pojawiło się na niej tak dużo dość sporych rozmiarów kamieni. Ale z drugiej sprawy był to swoisty egzamin dla moich nowych butów górskich, które debiutowały w roli, do której zostały przeznaczone. 
Z następnych tabliczek informacyjno-kierunkowych dowiedziałam się, że przede mną ostatnie 40 minut marszu. W przybliżeniu, oczywiście. Na chwilę jednak przystanęłam - zegarek w komórce wskazał godzinę 12:00, a więc po cichu odmówiłam Anioł Pański. Wbrew pozorom to nie były ciężkie warunki, dużo bardziej spartańskie są podczas wykładów na uczelni bądź obozów sportowych. Ale jakoś sobie radzę. Po krótkim odpoczynku ruszyłam dalej, a kamienisto-wyboista droga stawała się coraz bardziej przyjazna. 

Wreszcie dotarłam do ostatniego rozwidlenia, z którego jedna droga prowadziła do schroniska na Klimczoku(25 minut), a druga na sam Klimczok(15 minut). I chociaż to schronisko kusiło niesamowicie, wybrałam drugą, szybszą drogę. Za moim wyborem przemawiała podsłuchana rozmowa, dwójki innych turystów, gdzie jeden radził drugiemu, aby najpierw szedł na szczyt, a potem do schroniska, bo w odwrotnym kierunku może mu zabraknąć sił. 
Posłuchałam go i poszłam w stronę szczytu. Tym razem prowadził mnie żółty szlak. Przez pewien czas szłam w słońcu, ponieważ dookoła nie było żadnych drzew. Na szczęście nie trwało to długo, bo wkrótce ponownie weszłam na zacienioną część drogi. 

Muszę przyznać, że powoli miałam już dosyć, kiedy w oddali dostrzegłam "dziurę" między drzewami. "Czyżby to był już szczyt?" - przemknęło mi przez myśl. I chociaż nie przyspieszyłam kroku, to postanowiłam dojść do końca. Wkrótce wyszłam na niewielką polankę, która okazała się być szczytem Klimczoka.

Czasami znajdzie się ktoś, kto zrobi mi
zdjęcie

A więc stało się - po około 4 godzinach marszu(czyli trochę dłużej, niż zakładają znaki informacyjne) osiągnęłam swój cel stając na szczycie Klimczoka. Nie było to łatwe, wymagało niemałego wysiłku(trzeba brać pod uwagę moje problemy z poruszaniem się oraz koordynacją ruchową), kilka razy chciałam wręcz zawrócić ze szlaku, ale wytrwałam do końca. Stojąc na szczycie pomyślałam sobie, że chyba się udało. Kolejny raz rozejrzałam się dookoła i poczułam się taka malutka. Co prawda nie jestem wysoka, ale teraz miałam wrażenie, że jestem jeszcze mniejsza niż w rzeczywistości. 

W oddali majaczyło mi schronisko na Klimczoku, aby się do niego dostać trzeba było pokonać przełęcz. Nie, tym razem sobie je podarowałam. Jak na pierwszy raz i tak byłam dumna z tego, że dałam radę dotrzeć. Co nie oznacza, że nie zrobiłam sobie zasłużonego odpoczynku. Odpoczynek był, i owszem. Usiadłam sobie wygodnie na trawie, wyciągnęłam z plecaka bułkę z serem, którą to zjadłam w mgnieniu oka, popiłam wodą. Naokoło biegały dzieci, słońce przyjemnie świeciło, po niebie przesuwały się działające na wyobraźnię obłoki - ach, bajka. Nic, tylko się położyć niczym Dyzio Marzyciel z tuwimowego wiersza. Przy okazji rozglądałam się po okolicy wypatrując kolejnych pasm górskich. I chociaż wydawać by się mogło, że są tuż na wyciągnięcie ręku, to jednak niektóre z nich były w odległości dziesiątek metrów. Aż żałowałam, że nie miałam ze sobą żadnej mapy okolicy, bo może prościej byłoby je zidentyfikować. No nic, może następnym razem.

Przy wejściu na Klimczok od strony żółtego szlaku znajduje się ciekawa drewniana ścianka na której ludzie zostawiają różne pamiątki po sobie. Niektóre są ciekawe, inne oryginalne.

Mój pobyt na Klimczoku powoli dobiegał ku końcowi. Dochodziła czternasta, najwyższy czas, aby się zbierać. Pierwotnie miałam wracać zielonym szlakiem(który rozpoczyna się dopiero od Szyndzielni), w ostateczności jednak postanowiłam wracać tą samą trasą, której byłam pewna. A więc najpierw żółtym szlakiem na Szyndzielnię, a następnie czerwonym ku dołowi.

Szczerze powiedziawszy trochę byłam przerażona zejściem, bo chociaż droga nie była zbyt nachylona, to jednak zmęczenie dawało już o sobie znać. Na szczęście miałam lekki plecak(ot, zaledwie pół 0,5 litrowej butelki wody, bluza, peleryna, portfel i dokumenty), dzięki czemu szło mi się w miarę dobrze. Po drodze zrobiłam też dwie dłuższe przerwy na odpoczynek - pierwszą na Szyndzielni, a drugą na Dębowcu. A po drodze jeszcze kilka mniejszych, w zależności od potrzeb. Dodatkowym plusem było to, że pamiętałam wiele charakterystycznych miejsc po drodze, a mijając je wiedziałam, że z każdym z nich jestem coraz bliżej mety mojej wyprawy. Co prawda drobny niepokój wywołał u mnie długo nie pojawiający się jeden z zakrętów, jednak i do niego dotarłam, co wywołało niesamowite poczucie ulgi w moim sercu. Po drodze mijałam wiele osób zmierzających ku górze, rodziny z dziećmi, a nawet rowerzystów, na Szyndzielnię(a może i na sam Klimczok) wiedzie bowiem górski szlak rowerowy. Bardzo cieszył mnie widok rodziców prowadzących swoje pociechy ku górze, a przy okazji objaśniających im wiele rzeczy. Kilkoro z tych maluchów chciało zrezygnować, jednak zachęcani przez rodziców, dzielnie maszerowali w górę. Dotarwszy do Dębowca usiadłam na chwilę na jednej z ławek przed wspomnianą kaplicą. Dyskretnie wyciągnęłam z kieszeni spodni mój różaniec i zmówiłam całą część bolesną, z czego jedną dziesiątkę ofiarowałam za wszystkich tych, którzy w górach stracili swoje życie. Był to też mój ostatni odpoczynek, po którym wyruszyłam na ostatnią prostą.

Edmund Wojtyła z Jadwigą Urban
na Klimczoku

Zbliżając się ku końcowi wyprawy zdałam sobie sprawę z jednego faktu - że właśnie zdobyłam tą samą górę, na którą dziewięćdziesiąt lat wcześniej wspinał się z pochodzącą z Mucharza(z tej samej parafii, do której aktualnie należy moja babcia) przyjaciółką(niektóre źródła podają, że z narzeczoną) Jadwigą Urbanówną, starszy brat papieża - Edmund Wojtyła. Były wakacje 1932 roku. Tego samego roku, w którym zakończył swoje piękne, chociaż krótkie życie. Czy było spełnione? Myślę, że tak. Z owych wypraw zachowały się zdjęcia, na których widać parę młodych i uśmiechniętych ludzi, którzy być może już planowali dalsze wspólne życie. Nikt nie przypuszczał, że już na przełomie listopada i grudnia, podczas epidemii szkarlatyny w mieście i okolicy, młody sekundariusz miejskiego szpitala sam zakazi się tą chorobą i umrze. Może gdyby w tamtych czasach znano i stosowano antybiotyki, może wtedy wszystko potoczyłoby się inaczej... Mnie jednak przeszła przez głowę inna myśl - czy na Klimczok wędrował też nastoletni Lolek Wojtyła? W wyobraźni widziałam małego chłopca, który w ślad za starszym bratem(a może trzymając go za rękę?) zdobywa bielskie szczyty. Wspaniały widok, nawet jeżeli wytworzony przez moją własną wyobraźnię.
Z lasu wyprowadzającego z Dębowca na parking zeszłam drogą w dół osiedla. Szłam za ludźmi. I tym sposobem zamiast przed halę sportową trafiłam na parking samochodowy. Widać nie skręciłam w żadną boczną uliczkę, o której zapomniałam. No, nic nie szkodzi, spod parkingu też odjeżdżał autobus w kierunku centrum miasta. Zmęczona, ale szczęśliwa wróciłam do Domu Turysty. Po drodze zahaczyłam jeszcze o sklep, aby kupić coś do zjedzenia. Trochę się obawiałam, czy nazajutrz dam radę wstać i dotrzeć na miejsce startu/mety biegu, dlatego w miarę wcześnie położyłam się do łóżka.

Samą wyprawę uważam za udaną. Jego trasę obrazuje poniższa mapa:

Według niej liczyła ona 7,2 km w jedną stronę, co w obie strony daje ok. 14,4 km. Wejście na Klimczok i zejście z niego zajęło mi 8 godzin. Z jednej strony dużo, ale z drugiej czerwony szlak zapewniał w miarę łagodne i jednostajne podejście do Szyndzielni. Chociaż wydaje się długi, to może okazać się bardzo dobry dla osób nieprzyzwyczajonych do chodzenia po górach, z ograniczoną sprawnością ruchową, a nawet poruszających się na wózkach. Sama byłam świadkiem tego, jak mama pchała wózek rehabilitacyjny z niechodzącym synkiem w środku. Coś pięknego dla mnie, chociaż wyobrażam sobie, że musiał to być dla niej niemały wysiłek. 

Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś uda mi się zdobyć ten szczyt także za pomocą innych szlaków. Żółty wydaje się ciekawy, ale do końca nie wiem, gdzie się zaczyna. No i że to nie jedyny szczyt, na który weszłam(nie licząc Leskowca). Marzy mi się wejście na Górę Żar. Może kiedyś...