1459. Memoriał Kamili Skolimowskiej. Diamentowa Liga

Nazajutrz po powrocie z obozu sportowego miałam przyjemność kolejny raz wziąć udział w rozgrywanym na Stadionie Śląskim w Chorzowie Memoriale Kamili Skolimowskiej w roli wolontariusza. Chociaż udzielam się w nim już po raz czwarty, i rekruterzy dobrze znają mnie i moją specyfikę(a są to inni ludzie niż ci, którzy działają w Regionalnym Centrum Wolontariatu), to jednak zawsze jest ta nutka niepewności, że mnie nie wybiorą. Dlatego zawsze reaguję szerokim uśmiechem, kiedy dostaję od nich meila z informacją, że witają mnie w gronie wolontariuszy.

Nie inaczej było w tym roku. A że informacja nadeszła jeszcze przed moim wyjazdem na obóz sportowy, oszczędziło mi to dodatkowego zdenerwowania i niepokoju - wszak na wyjeździe nie za bardzo miałam czas i możliwość na sprawdzanie poczty internetowej. Trochę zaskoczył mnie przydział do miasteczka lekkoatletycznego dla dzieci, ale z drugiej strony - nie będę kręcić nosem i wzięłam bez marudzenia to, do czego zostałam przydzielona. W końcu to kolejna szansa na zdobycia doświadczenia w czymś, czego wcześniej nie robiłam.
Z treści meila wynikało, że mam być na Stadionie Śląskim na godzinę 11:00. Mogłam zatem się wyspać, a jednocześnie musiałam około godziny 9:00 wyjść z domu. Nie jestem niby śpiochem i z reguły sama budzę się około godziny 7:00, awaryjnie jednak nastawiłam sobie budzik na tą godzinę. Zmęczenie spowodowane obozem mogło ze mnie wyjść w najmniej oczekiwanym momencie. Na szczęście bez problemu obudziłam się rano z błogiego snu. 

Kiedy opuszczałam mieszkanie, za oknem nieśmiało świeciło słońce. Zapowiadał się w miarę pogodny dzień. Jednak w drodze do Kato niebo zasnuło się ciemnymi chmurami, a w drodze do Chorzowa z tego samego nieba zaczął siąpić drobny deszcz. Aż chciało się zawołać: "Gdzie jesteś słoneczko? Wyjdźże zza chmur!". Ech, wcale mi się ta pogoda nie uśmiechała, zwłaszcza że nasza praca miała miejsce na otwartym powietrzu.

Na razie jednak musiałam odebrać mój pakiet wolontariusza oraz podpisać umowę o świadczeniu usług wolontaryjnych. Aby tego dokonać, trzeba było przejść przez bramę nr 7 i stamtąd odebrać swoją akredytację. Oczywiście po pokazaniu dokumentu potwierdzającej, że ja to ja. Bo wiecie - bez niej ani rusz, nawet za bramę się nie przejdzie. Zaopatrzona w tą magiczną przepustkę mogłam iść do Centrum Wolontariatu(w skrócie CW) załatwić wszelkie formalności. Trochę ich było, złośliwcy nawet się śmiali, że im wyższa ranga Memoriału, tym więcej papierologii. No cóż, może coś w tym jest... Oddając wypisane papiery otrzymałam służbowy strój: koszulkę, spodnie oraz coś, co w założeniu miało być chyba kurtką. Wszystko w innym rozmiarze - od S do L 😀. 
Podczas czekania na rozpoczęcie kolejnej misji w CW, spotkałam wielu "starych znajomych". Zauważyłam, że jest pewna grupa osób, które udzielają się w większości wolontariatów. I dobrze, bo i jest do kogo usta otworzyć, i człowiek ma jakąś tam pewność, że zostanie zrozumiany, i jest szansa, że ktoś przyniesie człowiekowi plastikowy talerz z zupą albo kubek z ciepłą herbatą. Z wieloma z nich zawiązałam silniejszą więź podczas WUF11, z innymi podczas wcześniejszych akcji. Przynajmniej nie stałam na odludziu, z dala od innych. Największą niespodzianką była dla mnie obecność pani Barbórki, bo zupełnie jej się nie spodziewałam. Na rozmowach przy kawie i herbacie, przeplatanych śmiechami i hihami, upływał nam czas oczekiwania na rozpoczęcie naszych działań. 
Aż w końcu musieliśmy opuścić ciepłe i suche pomieszczenie i wyjść na miasteczko lekkoatletyczne. Jeszcze podczas rozmowy dowiedziałam się, że będzie ze mną jeszcze kilka znajomych z naszej paczki (wyobrażacie sobie radość z tego na mojej mordce?). No i dobrze, w kupie siła. Ubrana w dwie memoriałowe wiatrówki(tego- i ubiegłoroczną) wyruszyłam na przybierający na sile deszcz. Dobrze, że zamiast sandałów zdecydowałam się na adidasy... Przynajmniej stopy mi tak szybko nie przemokły.

Miasteczko lekkoatletyczne składało się z dwóch części: pierwsza to namiot, w którym były typowe animacje dla dzieci, takie jak malowanie twarzy, czy też jakieś czary-mary z balonikami, na drugą część składał się plac ze czterema zadaniami lekkoatletycznymi dla dzieci, takimi jak bieg na 25 m, pchnięcie kulą, skok wzwyż oraz trójskok. Domyślacie się, którą z nich wybrałam?
Tak, jeżeli pomyśleliście, że drugą, to Wasz tok myślenia był prawidłowy. Na zadaniach lekkoatletycznych wraz z Johnem staliśmy przy skoku wzwyż(chociaż to się fachowo nazywa wyskok dosiężny) i patrzeliśmy, który patyczek od góry został najdalej wysunięty podczas uderzenia przy skoku. 

Bramy stadionu zostały otwarte o 12:30 i od tej pory, aż do 18:00, działało nasze miasteczko. Przedział wiekowy był bardzo duży: od zupełnych maluszków biegnących za rękę z rodzicami i wyskakujących w górę na ich rękach, po całkiem dużych podrostków. Największym zaskoczeniem był dla mnie udział w tym wszystkim Młodszej, bo jednak to wszystko przewidziane było dla młodszych grup wiekowych niż ona. No, ale dobra. Mogłaby tylko głupio nie śmiać się na mój widok. 

Te 5 i pół godziny w większości przestaliśmy w siąpiącym deszczu. Niby organizator dał nam jeszcze peleryny przeciwdeszczowe, jednak ogólnie było zimno i mokro. Na szczęście ok. godziny 14:00 mogliśmy iść do CW na przysługujący nam posiłek, a przy okazji się nieco ogrzać. A już w ogóle poczuliśmy się szczęśliwi, kiedy ok. 16:00 przestało zupełnie padać. Co prawda na słońce nie doczekaliśmy się tego dnia, ale już nie mokliśmy, co było pozytywnym aspektem.

O 18:00 miasteczko zostało zamknięte, a pół godziny później zebraliśmy się w CW, gdzie otrzymaliśmy certyfikaty udziału w wolontariacie oraz sportowe butelki na wodę. Jeszcze tylko wyszliśmy na płytę stadionu na grupowe zdjęcie(mam nadzieję, że kiedyś pojawi się na fanpage wydarzenia), ostatnie pożegnania ze znajomymi i można było uznać wolontariat na tegorocznym memoriale za zakończony. 

Trochę tylko żałuję, że nie mam żadnych prywatnych zdjęć, ale mój dotychczasowy aparat kompaktowy ledwie zipie, a nowy jeszcze nie doszedł. No trudno, jakoś trzeba będzie to przeżyć...