1462. Pobiegli w ślad za Zbójnikiem

Po debiucie w roli wolontariusza podczas zimowej edycji "Biegu Zbója" było niemal pewne, że pojawię się również na jego letniej wersji. Nawet jeżeli na początku mieli jakieś wątpliwości, to w trakcie całego dnia zostały one rozwiane. I chociaż panowała raczej minusowa temperatura, to dzięki szeroko rozumianej współpracy nasze serca rozpalał płomień radości. Na koniec sam organizator podziękował mi za pomoc i zaprosił na przyszłość.

Ekipa na strefie startu/mety

Jednak o ile zimą biegi odbyły się w jeden dzień(i to w niecały), o tyle w sierpniu całość jest rozłożona na dwa dni. Niby Bielsko-Biała nie jest daleko od K-c, niby między jednym a drugim miastem jest w miarę dobrze połączenie kolejowe, a jednak uznałam, że bez sensu jest jeździć w tą i z powrotem. Postanowiłam więc załatwić sobie nocleg na miejscu. Udało mi się załatwić aż trzy noclegi w Domu Turysty PTTK. Może i zaszalałam, ale dzięki temu mogłam cały piątek poświęcić na zdobywanie Klimczoka, czemu poświęciłam poprzedni wpis na blogu. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że Baca załatwił mi nocleg u innego wolontariusza mieszkającego na miejscu. A że jakoś to do mnie nie dotarło... No, zdarza się.

Po niezwykle intensywnym jak dla mnie piątku trochę obawiałam się, czy na drugi dzień będę zwarta i gotowa do działania. Co prawda trochę bolało mnie w piętach, ale poza tym czułam się całkiem dobrze. Zarzuciłam plecak na plecy i ruszyłam w stronę przystanku, który był kilkaset metrów dalej.

Autobusem podjechałam sobie pod Akademię Techniczno-Humanistyczną, spod której musiałam przejść ok. kilometra na zielone tereny Błoni, na których usytuowane było biuro zawodów, depozyt oraz start i meta biegu. W zasadzie nie za bardzo znałam trasę, podążałam jednak za tłumem ubranych na sportowo osób. Tym sposobem dotarłam na miejsce. Po drodze zeszłam się z jednym z organizatorów wydarzenia, który od razu pośpieszył mnie przywitać.

Na miejscu oddelegowano mnie, tymczasowo, do działania w biurze zawodów. Wylądowałam na ostatnim stanowisku, ale tak naprawdę to tam było najwięcej do zrobienia. Na ostatnim stanowisku oprócz normalnego wydawania pakietów startowych trwały zapisy zawodników, którzy tego dnia dopiero się na to zdecydowali. Trzeba było im wydać pakiet, numerek z dodatkowej puli numerów startowej, chip oraz dopilnować, by wypełnili kartę startową(ci, którzy zapisywali się wcześniej przez internet wypełniali elektroniczny formularz) i wnieśli opłatę startową. Spokojnie, nie robiłam tego wszystkiego sama, bo chyba bym się pogubiła*, do mnie należało wydawanie pakietów oraz szukanie chipów. Tak naprawdę najwięcej pracy jest jakieś 30 minut przed startami, bo wtedy najwięcej startujących odbiera swoje pakiety. Wcześniej i później wszystko się jakoś rozkłada w czasie.

Kiedy wystartował drugi bieg na 25 km o 10:30(pierwsza część wystartowała o 9:00) ekipę z biura zawodów podzielono na dwie grupy - pierwsza została na miejscu, a druga poszła na strefę startu/mety. Znalazłam się w tej drugiej grupie, głównie ze względu na doświadczenie w wydawaniu medali i innych rzeczy. Zanim jednak udałam się na pieczonki, w celu uzupełnienia kalorii. Wszak nigdy nie wiadomo, kiedy nadarzy się kolejna okazja.

Zwłaszcza, że wkrótce na metę zaczęli wbiegać pierwsi zawodnicy pierwszej tury biegu na 25 km. Moje zadanie na mecie polegało na podawaniu im butelki z wodą oraz... puszki z piwem. 0%, rzecz jasna. To piwo z pozoru może wydawać się dziwne, jednak bardzo dobrze nawadnia ono organizm po zmożonym wysiłku. Co prawda tego dnia nie było słońca, nawet w pewnym momencie zaczął padać deszcz. Jednak, jak pamiętamy z lekcji fizyki, podczas pracy(a w tym przypadku wysiłku), wydziela się ciepło, mimo wszystko. Więc zarówno jedno(woda), jak i drugie(piwo) było przez zawodników pożądanym towarem. I tylko nieliczni z któregoś z tych dwóch napoi rezygnowali.

Zakończenie przez zawodników biegu na 25 km(druga tura musiała się wyrobić do godziny 15) nie oznaczało zejścia ze stanowiska. Na trasie w dalszym ciągu byli jeszcze biegacze z dystansu 42 oraz 60 kilometrów, którzy stopniowo meldowali się na mecie. Ci ostatni mieli czas do 18:00(od godziny 7:00) i tak naprawdę do tej godziny trzeba było stać na stanowisku. Na szczęście pogoda nieco się poprawiła - słońce nie zaszczyciło nas swoją obecnością, ale za to nie padało.

Po drodze Baca załatwił mi na niedzielę podwózkę spod Domu Turysty na Błonia. Co prawda o kosmicznej godzinie, bo 5:45, ale cieszyłam się i z tego. A adrenalina tak zadziałała, że już o 5:30 stałam pod drzwiami obiektu. Ponieważ na Błoniach byłam już o godzinie 6:00, pomogłam trochę w rozkładaniu medali na ławce przy linii mety. Po kolorze wstążki można było rozpoznać, dla jakiego dystansu są przeznaczone. Na szczęście w niedzielę bieg na 7 kilometrów startował po zakończeniu wcześniejszego biegu, nie było więc ryzyka, że się pomylą. Około godziny 7:00 poszłam pomóc w biurze zawodów. Tym razem wydawaliśmy pakiety na 11 i 7 km oraz ponownie zapisywaliśmy nowych zawodników. 

Pierwszy z biegów, na 11 kilometrów, wystartował o godzinie 9:00. Po nim ponownie podzieliliśmy się na dwie grupy, a ja ponownie zostałam przydzielona do strefy medalowej. Tym razem emocje wzięły górę, ponieważ wśród startujących byli także wolontariusze pomagający przy organizacji całego przedsięwzięcia. Ich radość po dotarciu na metę udzieliła się także i nam.

Bieg na 7 km wystartował o godzinie 12:30. Tym razem załapałam się na rozdawanie medali, co również bardzo lubię. Po dwóch dniach rozdawania butelek z wodą oraz puszek z piwem nie mogłam już trzymać nic takiego w rękach. Dlaczego? Sama nie wiem. Na szczęście rąk do rozdawania medali nigdy nie jest za mało. Tym bardziej, kiedy na metę wpadają zawodnicy jeden po drugim.

Bieg na 7 km trwał najkrócej - właściwie po godzinie 14:00 było już po wszystkim. Jeszcze tylko zjadłam kolejną porcję prażynek i mogłam się zbierać do domu. Oczywiście mogłabym pomóc w ogarnięciu wszystkiego, jednak tym zajęli się miejscowi. Musiałam tylko poczekać, aż pojawi się jedna z wolontariuszek, która obiecała mnie podwieźć pod dworzec PKP, żebym nie musiała czekać na komunikację miejską, jeżdżącą znacznie rzadziej niż normalnie. Ogólnie to cieszę się, że zawsze znajdzie się ktoś gotowy mnie przywieść albo odwieźć. 

Na wygłupy z Bacą też znalazł się czas :)

Czy wróciłam zmęczona? Może trochę. Ale to wszystko daje mi dużo radości oraz satysfakcji. I tego się trzymajmy. A nasze uśmiechy niech mówią same za siebie :)

* Dlatego na jednym stanowisku są 2, 3 osoby