1463. O czym szumi las?

 O czym szumi las?

Gdy idziesz leśną ścieżką,
zatrzymaj się w pół drogi.
Wytęż swój zmysł słuchu,
najsilniej jak tylko potrafisz.
A może wyraźnie usłyszysz,
mowę ukrytą wśród głuszy.
Szum drobnych liści brzozy,
zachęca do dalszej wędrówki.
Szelest gałązek pod butem,
wtóruje tej zachęcie.
Dzięcioł tak bardzo wyraźnie,
stuka w twarde drewno.
Echo to niesie wokoło, wołając:
"Idź do lasu, tam przygoda czeka!"
Głos w leśnej głuszy, subtelny i delikatny,
czy słyszysz go w swej duszy, w swym sercu?
Podążaj za jego śladem...

Jako typowy mieszczuch tęsknię do miejsc, w których panuje choć trochę ciszy i w których można tak po prostu odpocząć. Co prawda mam po drugiej stronie ulicy park miejski, do którego staram się zaglądać tak często, jak tylko mogę, jednak jak tylko mam okazję, to staram się iść do lasu. Śmieję się, że w poprzednim wcieleniu musiałam być jakimś ludkiem leśnym, względnie wyssałam to z mlekiem ojca. A tak, faktycznie, to raczej matki karmią swoje potomstwo mlekiem z piersi. Jednak to tata wychował się w samym sercu lasu, więc może przekazał mi coś w swoich genach?

Nic więc chyba dziwnego, że jako miejsce porannego rozruchu podczas tegorocznego obozu sportowego(i nie tylko, bo i podczas wcześniejszych lat), najczęściej wybierałam sobie leśną przestrzeń. To zaś nie było trudne - ośrodek wypoczynkowy, w którym zostaliśmy zakwaterowani(ten sam, który ucierpiał podczas zeszłorocznego tornada) leży w samym sercu takiego lasu. Oczywiście, na upartego mogłam biegać drogą ze skraju lasu w stronę ośrodka i z powrotem, ale to by było... nudne. O wiele ciekawsze było penetrowanie przestrzeni leśnej, nawet jeżeli wiązało to się z ewentualnym pomyleniem drogi powrotnej. Ale i na to miałam swój autorski patent - wystarczyło dojąć do linii kolejowej i iść wzdłuż niej do ścieżki wyjazdowej z ośrodka.

Nigdy na taki bieg nie brałam ze sobą żadnego urządzenia z zapisaną na nim muzyką. Nie tylko dlatego, że takiegoż nie posiadam. Dla mnie najpiękniejszą muzyką jest ta, która tworzona jest naturalnie. Zazwyczaj witały mnie przepiękne ptasie trele zwiastujące, że oto nastał nowy, niepowtarzalny dzień. Tak, tak, to one przypominały mi, że w każdym dniu mamy jedną i niepowtarzalną okazję przeżyć czy też zrobić coś dobrego, ciekawego i pożytecznego. Bo nigdy później już się nie powtórzą takie same okoliczności. Tego właśnie nauczył mnie też sport - każdy start to dawanie z siebie wszystkiego, bo nigdy już nie mogę mieć podobnej szansy, aby pobiec w identyczny sposób.

Piękny jest też dla mnie odgłos trzaskających gałęzi pod moimi butami połączony z szelestem suchych liści. To dla mnie potwierdzenie, że właśnie zetknęłam się z ziemią. To bardzo intymny moment, który trwa krócej, niż wciągnięcie powietrza do płuc. Pozwala jednak poczuć jedność z podłożem, a nawet pozwolić sobie na odpoczynek trwający ułamek sekundy. Następnie jedna noga wędruje do góry, a druga uderza w podłoże, wywołując kolejne trzaski. Nie są one zbyt głośne, przypominają powolne, lecz równomierne uderzanie dobosza w bęben. Trach, trach, trach. A człowiek biegnie(chociaż bardziej to był trucht niż bieg) w jego trakt niczym żołnierz w wojsku.

Ale bywały i dni, kiedy las witał mnie odgłosami kropel deszczu, przedzierających się przez gęste listkowie i opadających na suchą ściółkę. Po zeszłorocznej przygodzie czuję trwogę, nawet przy niepozornych opadach. A jednak, nawet w dźwięku, który napełnia mnie niepokojem, starałam się wyłapać "słowa", które dodawały mi otuchy w pokonywaniu własnych słabości. W dodatku deszczowe poranki były dość chłodne, a jednocześnie rześkie. Truchtając mijałam wiele powyrywanych drzew z korzeniami, czy też połamanych pni. Czy to skutek huraganu z zeszłego roku, czy też jakaś inna ingerencja człowieka albo natury? Nie mam pojęcia. W każdym razie czułam jakiś wewnętrzny smutek na ten widok.

Na szczęście dużo częściej w mojej duszy pojawiało się szczęście i radość. Radość z każdego dźwięku dochodzącego z głębi dnia, radość ze słonka przedzierającego się przez gałęzie i liście, radość z widoku mrówek dzielnie taszczące ogromne jak na nie źdźbła trawy. W końcu wszystko to składało się na radość z każdego dnia. Nic dziwnego, że w mojej głowie po drodze tak jakoś sam ułożył się wiersz, który zaprezentowałam Wam na wstępie. Bo przecież w lesie można usłyszeć tyle pięknych dźwięków, zobaczyć tyle pięknych obrazów. Trzeba tylko mieć oczy i uszy szeroko otwarte na jego piękno.