1490. Filmowe opowieści o niezwykłych muzykach

Ostatnio udało mi się wygospodarować nieco czasu na obejrzenie dwóch filmów opartych na życiorysie dwóch niewidomych muzyków. Chociaż dzieliło ich wiele, to połączyły dwie rzeczy - miłość do muzyki oraz to, że stracili całkowicie wzrok we wczesnym dzieciństwie.

Pierwszym z nich był polski film, stosunkowo nowy, bo z 2019 rok, "Ikar. Legenda Mietka Kosza". Opowiadał on historię życia polskiego jazzmena - Mieczysława Kosza. Tak naprawdę z tą postacią zetknęłam się dopiero w chwili, kiedy tenże film wszedł na ekrany polskich kin. I w sumie trochę sobie o nim poczytałam, dzięki czemu zapoznałam się z jego skomplikowaną biografią.

Filmowego Mietka Kosza(w tej roli Dawid Ogrodnik) poznajemy podczas pogrzebu jego matki. Niewidomy muzyk w charakterystycznych ciemnych okularach z płaczem rzuca się na ziemię. Ktoś, prawdopodobnie brat, prosi go, aby wstał, Mietek jednak jakby chciał przytulić się do podłoża. Cofamy się o kilkanaście lat. Nastoletni Miecio przebywa w szkole dla niewidomych w podwarszawskich Laskach. Jeszcze widzi, jednak pewnego dnia budzi się w świecie zupełnej ciemności. Tam jednym z zajęć jest nauka gry na pianinie. Tymczasem chłopiec już od najmłodszych lat wykazywał zdolności muzyczne - w rodzinnym domu umilał wszystkim czas grą na ustnej harmonijce. Podczas jednej z lekcji, ku zgorszeniu siostry zakonnej oraz uciesze kolegów i koleżanek, zamiast z góry narzuconego schematu muzycznego, Miecio postanawia zagrać własną wariację muzyczną. Bo on muzyką widział świat, a zwłaszcza świat kolorów. Czas leci i Miecio staje się Mietkiem. Utalentowany muzyk daje swoje koncerty oraz bierze udział w licznych konkursach jazzowych. Chociaż na początku budzi raczej śmiech i politowanie (ludzie bardzo często myślą, że po prostu jest pijany), to w ostateczności wzbudza w nich zachwyt i uznanie. Wkrótce zakochuje się w Marcie, zresztą ze znajomością. Również synek kobiety, Marek akceptuje partnera swojej matki wraz z jego kalectwem. Wydawać by się mogło, że w życiu mężczyzny wszystko idzie w dobrym kierunku, on sam zaś jest w nim szczęśliwy. Czy jednak to nie były tylko pozory sprytnie ukryte pod maską?

Film jeszcze bardziej zainteresował mnie osobą Mietka Kosza, jak i samym jazzem (którego jednak nie jestem szczególną fanką). Najbardziej jednak wzruszył mnie obraz wychowywanego w prostej rodzinie (jego matka prawdopodobnie była analfabetką i "podpisała" papiery przyjęcia syna do zakładu w Laskach odciskiem palca) i jego miłość do muzyki. To, jak chodził po izbie i wygrywał na harmonijce ustnej melodię "Czekolady" z repertuaru Zuli Pogorzelskiej. I jak wygrywał poszczególne dźwięki odpowiadające kolorom wtedy, gdy mama pokazywała mu kolory kwiatów. Taki współczesny Janko Muzykant, któremu dano szansę się rozwinąć. 

Drugą produkcją, która w ostatnim czasie wzbudziła moje zainteresowanie, był wyemitowany przez TVP2 w dzień Wszystkich Świętych film zatytułowany "Muzyka ciszy". Opowiada on historię innego niewidomego muzyka, a właściwie to śpiewaka - Andrei Bocellego, którego zna i podziwia cały świat. Akcja opowiadana jest z perspektywy samego muzyka, a więc widz oprócz historii ma też okazję poznać jego wewnętrzne przeżycia i myśli.

Film rozpoczął się wraz z przyjściem na świat Andrei. Lekarze niemal od razu zdiagnozowali u niego jaskrę. Mimo to chłopiec stara się żyć normalnie wraz z bratem dokazując w najlepsze i psocąc, jak to chłopcy. A okazji mieli ku temu sporo, wszak mieszkali na farmie. W wieku 12 lat, podczas gry w piłkę nożną, chłopiec doznaje urazu w wyniku którego całkowicie traci wzrok. Młody Bocelli trafia do szkoły dla ociemniałych z internatem, gdzie uczy się funkcjonować w nowej dla jego rzeczywistości. Już wtedy najbliżsi odkrywają talent muzyczny Andrei, który aż do okresu mutacji bierze udział w konkursach piosenkarskich, jak również śpiewa "na zamówienie". Zaprzestaje tej profesji, kiedy dostrzega, że coś niedobrego dzieje się z jego głosem. Ale nie rezygnuje całkowicie z muzyki - zaczyna dawać koncerty fortepianowe, które również zachwycają słuchaczy. W pewnym momencie swojego życia Bocello spotyka Maestra, trenera śpiewu, który na nowo odkrywa jego talent i pozwala mu uwierzyć w swoje możliwości. Z czasem kariera Andrei nabiera tempa, a na horyzoncie pojawia się ktoś, kto staje się mężczyźnie bardzo bliski.

Andrea Bocelli do dzisiaj wzrusza i zachwyca swoim śpiewem ludzi na całym świecie. Uchodzi też za niezwykle religijnego człowieka. Ale także i on miał w swoim życiu chwile zwątpienia w momencie, kiedy całkowicie stracił wzrok. Jest nawet w filmie taka scena, kiedy cała rodzina Bocellich jedzie gdzieś samochodem i mały Andrea pyta "A gdzie jest Bóg". Film pokazuje też siłę przyjaźni - kiedy Andrea dostaje się do liceum i nauczyciel dowiaduje się, że młodzieniec jest niewidomy, stwierdza, że nie powinien on w ogóle składać papierów do tej szkoły. Po lekcjach do Andrei podchodzi jego kolega z klasy - Adriano i proponuje, że będzie mu pomagał w lekcjach. W ten sposób narodziła się między nimi przyjaźń, która trwa po dzień dzisiejszy.

A teraz czas zejść na ziemię - w ramach "Psychopatologii" zadano nam obejrzenie "Galerianek". Chociaż dla mnie będzie to tylko przypomnienie filmu, wszak widziałam go już kilkakrotnie. A może znowu odkryję w nim coś nowego, czego wcześniej nie dostrzegłam?