1494. Jak feniks z popiołów

Myślę, że to jest najlepsze określenie tego, że nasze parafialne Oratorium po dwóch latach stagnacji wreszcie ruszyło. Ja rozumiem, że trzeba było je zamknąć, bo pandemia, obostrzenia itp. Nie rozumiem natomiast, dlaczego nie mogło wrócić wraz ze zniesieniem obostrzeń, a już w ogóle to z powrotem dzieci do szkół. Proboszcza argumentu były słabe i wszystkie sprowadzały się do krótkiego "Bo nie". Tymczasem większość innych Oratoriów starała się jak najszybciej wznowić swoją działalność, ludzie na ulicy pytali mnie, kiedy to wszystko ruszy, a ja zastanawiałam się, czy Dom Młodzieżowy został wybudowany z przeznaczeniem dla dzieci i młodzieży, czy może tylko po to, aby księża mieli zapewnione wygodne mieszkanko. Już nawet chciałam prowadzić zajęcia w moim własnym domu. Wiecie, kiedyś sprawdzano ile ludzi wejdzie do malucha, a teraz można by sprawdzić ile dzieci zmieści się na 36 m2. W ostateczności zostawały zajęcia pod gołym niebem, jak za czasów księdza Bosko.
Na szczęście po ostatniej wizycie Inspektora (taki jakby salezjański biskup) proboszcz się obudził i łaskawie pozwolił na organizację w soboty zajęć dla dzieci. Ale ponieważ stary skład się rozsypał (tzn. ze starego zostały nas trzy osoby), to trzeba było zwerbować nowy. Tym sposobem dołączyły do nas moje koleżanki ze scholi oraz... trzech ministrantów (a może powinnam napisać - "lektorów", skoro dzisiaj mieli swój lektorski egzamin?). Całkiem nieźle, jak na początek. Naszym duchowym opiekunem został wikariusz, przynajmniej mam taką nadzieję. Bo z tym też różnie bywało. Przez dwanaście lat mojej animatorskiej kariery działy się takie rzeczy, że można by było o tym książkę napisać.
Dzisiaj były nasze pierwsze zajęcia. Trochę się ich obawiałam, chociaż tak naprawdę jestem tam najdłużej stażem. Ale chyba nie było tak źle. Przyszło 20 dzieci z klas 1-6, co przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Wbrew pozorom to bardzo ładny wynik. 

Zajęcia rozpoczęliśmy modlitwą i tańcami integracyjnymi. Jeszcze przed oficjalną częścią pokazałam nowym animatorkom układ taneczny do "tańca brazylijskiego", którego nauczyłam się w 2007 roku podczas kursu tańca właśnie w Oratorium. Prym jednak wiodło "Chocolate". Potem pograliśmy w "Kto ty jesteś", "Pif-paf" oraz "Mafię". Było sporo śmiechu, ale też nieco zintegrowaliśmy i poznaliśmy się. No i przede wszystkim przełamaliśmy pierwsze lody. Chociaż były też trudniejsze momenty, kiedy dwójka dzieci po prostu z płaczem wróciła do domu, bo nie chciała się z nami bawić. Po godzinie próbowaliśmy się dowiedzieć, czy ktoś z nich przyniósł ze sobą lekcje do odrobienia. Okazało się, że nie. Dlatego przeszliśmy do gier planszowych. I tak jedna grupa została w sali telewizyjnej, gdzie grali w "UNO", a druga grupa poszła ze mną do salki wspólnotowej, gdzie grali sobie w "Jangę". To znaczy grali przez pierwszych 15 minut, potem układali klocki na wzór domina oraz budowali z nich wieże. Ale z drugiej strony nie broili, a że czasami krzyknęli - no przecież to są dzieci. Na 12:30 przewidziany był posiłek, jednak usmażenie frytek trochę się przedłużyło. Wykorzystaliśmy ten czas na grę w kalambury. Ci, którzy nie chcieli w nie grać, mogli iść na bilard, albo na ping-ponga. Oczywiście ktoś musiał do nich zaglądać, jednak gdyby się mieli nudzić, to takie rozwiązanie było naprawdę bardzo dobre. Na posiłek poszliśmy pół godziny po czasie. Z jednej strony nieco nam to rozchwiało ramy czasowe zajęć, z drugiej dzisiejsze zajęcia plastyczne i tak by niezbyt wyszły (tzn. nie przygotowaliśmy ich za bardzo). A tak posiłek trwał ok. 25 minut (był on na jadalni), po czym na powrót zeszliśmy na dół, aby znowu potańczyć. Tym razem była to "Makarena" (potraficie ją tańczyć? Bo ja zawsze się gubię w ruchach), "Soku-Baci-Vira" (a to to już w ogóle wyższa szkoła jazdy) oraz "Metela Sakala" (o to akurat umiem tańczyć). Na koniec ksiądz proboszcz pobłogosławił wszystkich i rozesłał do domów.

To znaczy dzieci rozesłał, bo my, animatorzy, mieliśmy jeszcze spotkanie pozajęciowe. Czyli takie podsumowanie. A przy okazji dowiedzieliśmy się, że za tydzień proboszcz wymyślił sobie zabawę andrzejkową. Dlatego oratorium przeniesione zostało z przedpołudniowych na popołudniowe godziny. To nawet dobrze, bo od 9:20 mam szkolenie przed Śląskim Festiwalem Nauki, który odbędzie się za 2 tygodnie. Już miałam pisać do organizatorów czy na pewno trzeba na nim być, ale przy takim obrocie sprawy i wilk będzie syty i owca cała. A później jeszcze posiedzieliśmy przy kawie, herbacie i sałatce owocową, którą niby mieli zrobić dzieci, ale w ostateczności myśmy ją sami sobie przygotowali. Przy okazji trochę podpytaliśmy kandydatów na lektorów jak było na egzaminie.

Wiecie co, tak sobie myślę, że z tych składników może wyjść całkiem smaczna zupa. Trzeba tylko nią odpowiednio zamieszać. No i oczywiście cieszę się, że Oratorium znowu zaczęło swoją działalność. Może w innej formule, ale zawsze. 

Trzymajcie się ciepło :)