1491. Jesienne inspiracje

Coraz mniej liści na drzewach jest najlepszym zwiastunem na to, że tegoroczna jesień powoli się z nami żegna. I chociaż pogoda jeszcze jest w miarę znośna, to rankami pojawia się mały przymrozek. Niestety, ostatnie dni spędziłam walcząc nie tylko z przeziębieniem i stłuczonym kolanem (jakieś dwa tygodnie temu znowu się wywróciłam, a skutki odczuwam jeszcze dzisiaj), ale też z uzupełnianiem notatek i przyswajaniem sobie wiedzy. Z drugiej strony cieszy, kiedy otrzymujesz sprawdzoną "wejściówkę" z psychopatologii z maksymalną liczbą punktów.

Ale żeby całkowicie nie wsiąknąć w uczelniano - pracowitą rzeczywistość, czasami trzeba oderwać się od książek oraz papierologii stosowanej i po prostu wyjść z domu. Nawet jeżeli ma to być tylko przechadzka do oddalonej o kilometr poczty. Za to do wyboru są dwie opcje drogi - chodnikiem wiodącym wzdłuż głównej drogi miejskiej, albo parkiem, który niejednokrotnie gościł na moim blogu. Wybrałam oczywiście drugą z nich, głównie dlatego, że jest i cichsza, i na więcej ilości rzeczy można zawiesić oko. Przy okazji wzięłam mój nowy nabytek - aparat cyfrowy, żeby się poduczyć jego obsługi.

Przez wiele lat wracałam tym parkiem ze szkoły do domu. Jesienną porą zbierało się liście, które tworzyły na kartkach albo w wazonach różne kompozycje. Czasami można było z nich ułożyć naprawdę ciekawy obraz. Innym razem kopało się spadłego kasztana, wyobrażając sobie, że jest się bijącym w czasach mojego dzieciństwa Emanuelem Olisadebe bądź Jerzym Dudkiem. W mojej klasie przeważali chłopcy, więc nieco się orientowałam w sprawach piłkarskich. Jednak najczęściej, tak jak wczoraj, po prostu szłam przed siebie, powtarzając sobie w myślach to, czego dowiedziałam się na lekcjach w szkole. A dzięki systemowi łączenia klas zdobywałam wiadomości nie tylko przewidziane programem tej, do której byłam faktycznie przypisana, ale też wyższych. Różnica polegała jednak na tym, że wczoraj nie myślałam ani o prawie kościelnym, ani o poradnictwie rodzinnym, ani nawet o pracy z uczniem z deficytami. Po prostu szłam przed siebie rozmyślając nad otaczającą mnie przyrodą, nad całym mikroświatem, w którym przyszło mi żyć. Warunki ku temu miałam idealne: cisza, spokój i piękna pogoda. Tak niebieskiego nieba o tej porze roku jeszcze nie widziałam. 

A dzisiaj w drodze z Wydziału Teologicznego na Wydział Nauk Społecznych przeszłam sobie alejką prowadzącą przez Galerię Artystów związanych z rejonem Górnego Śląska. Po drodze mijałam wycieczkę dzieci, na oko z 3, może 4 klasy. Dzieci chodziły od jednego pomnika do drugiego z ciekawością się im przyglądając, panie opowiadały im życiorysy każdego z nich, odpowiadały na pytania zadawane przez milusińskich. Piękny widok. I cieszy to, że Galeria spełnia funkcję edukacyjną już od najmłodszych lat.